รับฝากกอดจากอ.หมูไว้แล้วครับ

วันนี้ กว่าจะได้เจอพี่บ่าวนายช่างใหญ่ก็ดึกแล้วครับ ความจริงผมนัดพี่บ่าวนายช่างใหญ่ทานอาหารเที่ยงด้วยกัน ผมจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงพี่เขากับคณะ ใกล้เที่ยงโทร.เข้าไปไม่รับสาย เที่ยงไปถึงร้านอาหารโทร.ไปอีกทีปรากฏว่าพี่เขาอยู่ที่ถลางและยังทำงานอยู่ไม่เสร็จ ก็เลยนัดกันว่าพี่เขาว่างเมื่อไรก็โทร.หาผมแล้วกัน

รอแล้วรออีกจนกระทั่งผมไปว่ายน้ำออกกำลังเสร็จพาภรรยาไปหาของกินก็แล้ว เอ๊ะทำไมยังไม่โทร.มา แต่ก็สงสัยว่างานยังไม่เสร็จ จนกระทั่งเกือบสี่ทุ่มเสียงพี่บ่าวนายช่างใหญ่ก็โทร.มาถามว่านอนหรือยัง ผมก็บอกว่ายังไม่นอน ถามที่พักของพี่เขาแล้วรู้ว่าอยู่ไม่ไกล พี่เขาบอกว่าถนนสายเยาวราชแสดงว่าอยู่ไม่ไกลบ้านผม ก็ไม่ไกลครับประมาณ ๓ กิโลเท่านั้นแป๊บเดียวผมก็ไปถึง พี่บ่าวเราก็นั่งรออยู่แล้ว ตรงเข้าไปสวัสดีและได้กอดกับพี่บ่าวด้วยความร้สึกคุ้นเคย ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก เลยชวนพี่ไปนั่งดื่มกาแฟกันที่โรงแรมภูเก็ตเมอร์ลิน ที่ซึ่งลุงเอกไปพักคราวที่แล้ว

เราคุยกันไม่หยุดปากเลย อิอิ พี่บ่าวบอกว่า อ.หมูและใครต่อใครฝากกอดมาด้วย โดยเฉพาะอาจารย์หมูบอกว่า ห้ามอม อิอิ ผมก็เลยกอดพี่บ่าวและกอด อ.หมูผ่านพี่บ่าวด้วย อิอิ

เรานั่งคุยถึงความมหัศจรรย์ของ G2K ที่เรารู้สึกสนิทสนมกันทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน และรู้สึกว่าเราเป็นคนทำงานที่มีนิสัยคล้ายกัน มีอารมณ์ขัน ไม่มีนอกมีใน ทำงานตรงไปตรงมา เลยคบกันง่าย เราเล่าถึงการทำงานของเราที่ผ่านมา ราวกับว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่ไม่ได้เจอกันนาน คุยกันจนเหลืออยู่โต๊ะเดียว ดูนาฬิกา ๕ ทุ่มกว่าแล้ว พี่บ่าวนายช่างใหญ่ หาวสองครั้งแล้ว อิอิ ผมเลยเรียกเช็คบิล

ส่งพี่บ่าวเสร็จแล้วก็ขอตัวกลับ แล้วก็มารายงานให้ทราบนี่แหละครับ ยังอุ่นๆอยู่เลย อิอิ