คำขอโทษ เป็นข้อความที่ผู้บริหารพูดกันไม่ค่อยเป็นครับ แต่ที่หนักกว่านั้นคือพูดไป (ตามมารยาท) โดยไม่เข้าใจความหมาย

ผู้บริหารก็เป็นคนครับ ทำไมจึงจะทำผิดพลาดไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นเนื่องจากงานของผู้บริหารกระทบต่อคนเป็นจำนวนมาก เมื่อเกิดความผิดพลาด จึงอาจก่อให้เกิดความเสียหายได้มาก ในเมื่อทำผิดพลาดได้ ทำไมจึงจะขอโทษไม่ได้ครับ

การกล่าวคำขอโทษ เป็นการแสดงความรู้สึกผิด ซึ่งหมายถึงความไม่ตั้งใจจะให้เกิดเหตุการณ์ไม่ดีขึ้น เป็นการยอมรับในความผิดนั้น ตลอดจนพยายามหาหนทางแก้ไข-บรรเทาผลจากความผิดพลาดนั้นครับ

สัปดาห์ก่อน อาจารย์มัทนา พฤกษาพงษ์ ได้เขียนบันทึก อยากสอนอะไรในเล็คเชอร์สุดท้าย (ก่อนเสียชีวิต) ผมอ่านดูแล้วชอบมาก เรื่องเบื้องหลังก็มีอยู่ว่า อาจารย์ที่มาพูดเรื่องนี้ชื่อ ศ.ดร.แรนดี้ เพาช์ (Prof. Dr. Randy Pausch) ซึ่งสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย Carnegie Mellon

ที่ CMU นี้ มีประเพณีอยู่อันหนึ่ง เป็น lecture ซึ่งตั้งอยู่บนคำถามว่า ถ้าจะต้องให้ lecture สุดท้าย จะบอกอะไรกับนักศึกษา อาจารย์แรนดี้ เพาช์ เป็นเนื้องงอกในสมองและกำลังจะตายจริงๆ และเขาก็ให้ lecture อันนี้เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว -- มันเป็น lecture ที่กินใจมาก เกี่ยวกับชีวิต การใช้ชีวิต และแรงบันดาลใจ ปรากฏว่ามีผู้อัพโหลดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต และมีผู้ดาวน์โหลดไปเป็นล้านๆครั้ง [The Last Lecture: Really Achieving Your Childhood Dreams 76:26 นาที]

วิดีโอข้างบนยาว 76 นาที ท่านอาจจะไม่มีเวลาฟังทั้งหมด แต่เนื่องจากเป็นเรื่องที่อยู่ในกระแสที่สหรัฐ Oprah จึงเชิญอาจารย์เพาช์ไปออกรายการ ซึ่งท่านก็ได้แสดงปาฐกถาอย่างย่อในเรื่องเดียวกัน มีใจความครบถ้วน [Randy Pausch reprising his "Last Lecture" 11:32 นาที]

แต่ถ้าท่านไม่มีเวลา 11 นาที ผมอยากให้พิจารณาประเด็นของคำขอโทษจากวิดีโอ ซึ่งมี 3 องค์ประกอบครับ

  1. "ผมเสียใจ" (I'm sorry.)
  2. "มันเป็นความผิดของผม" (It was my fault.)
  3. "ทำอย่างไรผมถึงจะแก้ไขให้ถูกต้องได้" (How do I make it right?)

หวังว่าฟอร์ม/ตำแหน่งของท่านผู้บริหาร จะไม่ปิดกั้นคำพูดเหล่านี้หากท่านตระหนักว่าทำผิดพลาดไปจริง และเมื่อท่านกล่าวคำเหล่านี้ออกมา ท่านหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ ครับ