ผมไม่ได้เขียนบันทึกว่าด้วย “เปลือยความสุข” มาแสนนาน..
แต่นั่นก็ไม่ใช่เพราะชีวิตไม่มีความสุข หากแต่เพราะไม่มีเวลาพอที่จะนั่งเขียนบันทึกในเรื่องเหล่านั้นได้ จึงยังไม่อยากบังคับใจตนเองให้เขียนในภาวะที่ไม่ “พร้อม”

(เจ้าจุก..พกวิทยุมือถือนั่งเป็นคู่หูคุณก้อง..วัฒนพงษ์)
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรื่องที่ไม่ค่อยมีเวลาว่างให้ครอบครัวนั้น พักหลังผมเริ่มคุยกับลูกชายคนโตมากขึ้น และเขาก็รับรู้และเข้าใจว่าผมมีความจำเป็นที่จะต้อง “ทำ” แถมยังช่วยอธิบายกับน้องแทนผมอย่างฉะฉานว่า “พ่อนัสเป็นหัวหน้า … พ่อนัสต้องพาลูกน้องไปเฮ็ดงาน…เข้าใจ บ่ !”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถึงกระนั้นก็เถอะ … ความเข้าใจของลูกชายที่มีต่อตัวผมนั้น แถมพ่วงเงื่อนไขอันสำคัญคือ ถ้าเป็นไปได้, เขาก็ขอติดสอยห้อยตามไปลุยงานกับผมด้วยเหมือนกัน และผมก็ไม่ลังเลที่จะให้สัญญากับเขาอีกครั้งอย่างหนักแน่นว่า “แน่นอน”…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มันเป็นสัญญาของลูกผู้ชายที่ผมสอนเขาเสมอว่า “สัญญา..ต้องเป็นสัญญา…เกิดเป็นผู้ชายต้องมีใจอดทน…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ![]()
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">![]()
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(วงครอบครัวเล็ก ๆ ตามประสาพี่ ๆ น้อง ๆ )</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ล่าสุดเสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเลยต้องยกครอบครัวไปลุยพื้นที่ด้วยอย่างไม่อิดออด ผมเดินทางไปก่อน ส่วนพวกเขาทยอยกับรถคู่ชีพตามไปทีหลัง และภายในรถก็อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ยังชีพอันหลากล้น ทั้งเต็นท์, ผ้าห่ม, กระติ๊บข้าวเหนียว, เนื้อทอด, ของเล่น และอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งมีทั้งเพื่อครอบครัวและผองเพื่อนอีกก่ายกอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมทำงานอย่างไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง พวกเขาท่องเล่นอยู่ในงานและนอกงานของผมอย่างมีความสุข เดือดร้อนพี่เลี้ยงหลายท่านรับมือรบรากันขนานใหญ่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า พวกเขาได้กลายเป็นสีสันชีวิตของคนที่นั่นเหมือนกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p> ![]()

</p><p></p><p>(เจ้ายะ… กลายเป็นช้างแทนคุณพ่ออย่างผมไปโดยปริยาย)</p><p></p><p></p><p>ตกดึก, พวกเขายังขันอาสาเดินและวิ่งเสริฟข้าวจี่ร้อน ๆ พร้อมเนื้อย่างอุ่น ๆ ให้กับผู้เข้าร่วมสัมมนาหลายตลบโดยไม่ยินดียินร้ายกับอากาศอันหนาวเหน็บ…. แต่ท้ายที่สุด เจ้าจุกไอ้หนุ่มชุมชนของผมก็พ่ายพับอย่างสิ้นท่า เพราะเช้าวันจันทร์มีอาการเป็นไข้ เลยอดไปโรงเรียนเสียเลย - ….. </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่อาจจะเป็นบันทึกเปลือยความสุขที่แตกต่างไปจากบันทึกอื่น ๆ … ไม่มีนาฏกรรมมากมายมาบอกเล่าเหมือนทุกครั้ง ไม่มีหักมุมแบบตลกฝืดอย่างที่เคยเป็นมา แต่ก็เป็นบันทึกที่ยืนยันว่า บัดนี้วันเวลาของชีวิตผม ก็เริ่มเห็นริ้วรอยของความสมดุลในทางเวลาบ้างแล้ว…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทำยังไงได้ล่ะครับ เมื่อหาเวลาว่างไม่ค่อยได้…ทางที่ดีที่สุด เราก็จำต้อง “ไป” ด้วยกันให้มันสิ้นเรื่องไปเลย -</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
ใช้เวลาอย่างคุ้มค่าจริงๆครับ “ไป”ด้วยกัน สร้างสรรค์ทั้งครอบครัวและงาน
สวัสดีค่ะ
ไปด้วยกันก้ดีเหมือนกันค่ะ
วันนี้เอาเค็กมาฝากเด็กๆค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์แผ่นดิน
ช่วงนี้พอจัดสรรเวลาได้ เลยรีบมาสวัสดีทักทายพี่แผ่นดินซะก่อน ซึ่งจะว่าไปแล้วงานของพี่หนักหนากว่าผมมาก เรื่องเวลาไม่พอให้ทำงานเป็นเรื่องธรรมดาครับ
ผมคงต้องบริหารเวลาของตัวเองซะใหม่แล้ว...ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ
ขอมอบเพลงนี้ แทนความหวงใย
ในยามที่ท้อแท้ ขอเพียงแค่คนหนึ่ง
จะคิดถึงและคอยห่วงใย ในยามที่ชีวิตหม่นหมองร้องไห้
ขอเพียงมีใครปลอบใจสักคน ...............ฮึ ๆๆๆๆๆ
ในที่สุดวันๆนี้ก็กลับมาถึง วันที่ทุกคนคิดว่าเป็นวันแห่งความรัก แต่ผมกลับมองว่ามันนี้ก็เป็นวันปกติวันหนึ่งทั่วไป เพราะผมคิดว่า ทุกๆวันมันก้เป็นวันแห่งความรักอยู่แล้ว โดยมี คนของความรัก เป็นตัวแสดงเหมือนเดิม
ขอบคุรนะครับพี่ชาย ขอโทษ ที่น้องคนนี้ไม่ดีพอบนเส้นทางนักกิจกรรม
คุณพนัสคะ..ครอบครัวอบอุ่นจังค่ะ..งั้นดอกไม้นี้..มอบให้คุณพนัสกับครอบครัวเลยนะคะ..
มีความสุขกับครอบครัวสุดๆเลยนะคะ..
สวัสดีค่ะ อาจารย์
บันทึกนี้ดีจัง
รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในครอบครัว
ลูกชายน่ารักมาก
เป็นกำลังใจนะคะ
สวัสดีค่ะ
ขอเป็นกำลังใจค่ะ โชคดีที่ลูกไม่งอแง และเป็นผู้ใหญ่ (การอธิบาย) เข้าใจการทำงานของพ่อแม่ เพราะเขาได้สัมผัสและเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตการทำงานของพ่อแม่
ดีค่ะ การทำชีวิตให้สมดุลย์ เป็นสิ่งที่ดี
เราทำงาน ครอบครัวได้เห็น ได้ชื่นชม เป็นการเรียนรู้ทักษะทางสังคมอีกแบบค่ะ
นายสายลม ครับ
สูตร 15 15 15 น่าสนใจมากทีเดียว... ถ้าเป็นน้ำหนักตัวรวมกันแล้วประมาณนี้ก็ยิ่งดีไปใหญ่ (พูดถึงน้ำหนักคนข้าง ๆ นะครับ) ..
มามหาสารคามอีกเมื่อไหร่... รับเป็นเจ้ามือเลี้ยงส้มตำ ส่วนที่เหลือต้องจ่ายเอง ครับ ...(ฮา)
สวัสดีครับ...ว่าที่ ร.ต. วุฒิชัย สังข์พงษ์
นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดในขณะนี้สำหรับผม... ไปกันให้หมดทั้งครอบครัว เขาก็พลอยได้พักผ่อนไปด้วย เราก็ได้ทำงานอย่างมีความสุข.. เหนื่อยเมื่อไหร่ก็แวะมาเติมพลังกับลูก ๆ ...
ขอบคุณครับ,
สวัสดีครับ...อำนวย สุดสวาสดิ์
ขอบคุณที่แวะมาเยือนนะครับ...
มีคนบอกว่าความสุขอยู่ใกล้ ๆ ...สัมผัสด้วยใจ...
ผมเองก็พยายามมาเยอะมากเพื่อให้เกิดมุมชีวิตที่ลงตัวระหว่างเรื่องงานกับเรื่องชีวิต ...
ยังไม่ลงตัวนัก แต่ก็พลอยได้สดชื่นไปเป็นจังหวะ ๆ ยังดีที่มีความเข้าใจเป็นฐานที่หนักแน่น ดลยทำให้ทำหลายอย่างไม่ถึงกลับชะงักงัน
ขอบคุณครับ
ขอบพระคุณครับ...Lin Hui
ขอให้ทุก ๆวัน เป็นวันแห่งความรัก..เสมอไป