P1000604

 

      งานรวมรุ่นเจอเพื่อนๆ ไม่ว่าครั้งใดก็สนุกทุกครั้ง แต่เวลานึกถึงเพื่อน ใจมักจะรู้สึกผูกพันกับเพื่อนมัธยมและเพื่อนเรียนปริญญาตรี มากกว่าเพื่อนร่วมงาน

      ทั้งๆที่ใช้ชีวิตระหว่างเรียนมัธยมด้วยกันแค่สองปี และปริญญาตรีแค่สี่ปี ..น้อยกว่า การใช้ชีวิตทำงานกับเพื่อนร่วมงานซะด้วยซ้ำ

     เพื่อนที่เรียนมัธยมหรือปริญญาตรีด้วยกันมาเจอกันแต่ละครั้ง ก็ดีใจที่ได้รู้ว่าใครทำอะไรที่ไหน ลูกโตหรือยัง เรียนจบหรือยัง   

     วันนี้มีงานคืนสู่เหย้าปีที่ 48 ของคณะพยาบาลฯ ได้เจอเพื่อนๆ ที่แยกย้ายไปทำงานที่อื่นๆ ไกลๆ ได้คุยกันจนเสียงหาย งานบนเวทีมีอะไรบ้างก็ไม่ได้สำคัญกว่าการได้กอดเพื่อนทักทายพูดคุยกัน เพื่อนส่วนมากเรียนต่อปริญญาโท เอก และส่วนมากก็มีตำแหน่งบริหาร คนที่ทำธุระกิจส่วนตัวก็ก้าวหน้าร่ำรวย..ครอบครัวก็อบอุ่นรักใคร่กันดี เห็นเพื่อนก้าวหน้าก็ดีใจร่วมลุ้นร่วมเชียร์ให้ได้ตำแหน่งสูงๆขึ้นไปอีก ใครผอมไปอ้วนไปก็บอกก็เตือนกัน จะได้อายุยืนยาวไว้เจอกันอีกนานๆ

     รุ่นอื่นๆ ก็มองว่ารุ่นนี้รวมกันติดรักกันดี ก็นึกไม่ออกว่าเพราะอะไรบ้าง

     แต่สิ่งหนึ่งที่รุ่นเราทำคือเวียนตำแหน่งประธานรุ่นทุกสองปี และให้มีศูนย์กลางสำหรับติดต่อแจ้งข่าว มีกิจกรรมที่ให้ได้เจอกันอย่างน้อยปีละครั้ง มีอะไรก็คุยกันยอมกันบ้าง ช่วยกันบ้าง เข้าใจกันเพราะรู้จักกันดีแล้ว    ทำอะไรก็ไม่ต้องนึกถึงหน้ากาก ไม่ต้องวางฟอร์ม เลยสนุกอย่างนี้เองค่ะ

   มีเพื่อนรักกัน ก็ต้องยิ่งรักษาน้ำใจกันเอาไว้นานๆ...คุณว่าจริงไหมคะ