ปีนี้ได้มีโอกาสแวะเยี่ยมงานมหกรรมหนังสือฯบ่อยกว่าปีที่แล้ว ความจริงเป็นความโชคดีมหาศาลของพวกเราคนคณะแพทย์ ที่สถานที่นั้นอยู่ใกล้เหลือเกิน ยิ่งคนที่พักอยู่ในมหาวิทยาลัยอย่างเราก็ยิ่งโชคดี เพราะเป็นทางผ่านจากที่ทำงานกลับบ้านกันเลยทีเดียว ทำให้ช่วงพักเที่ยงและยามเย็นค่ำได้มีโอกาสไปเยี่ยมชม เลือกอ่านเลือกเก็บมา ทั้งๆที่พยายามห้ามตัวเองว่าพอแล้ว เพราะตอนนี้ไม่มีที่จะเก็บแล้ว
น้องฟุง ก็ได้การ์ตูนเกาหลีซีรี่ส์ยอดฮิตมานั่ง นอนอ่านซ้ำไปซ้ำมา เห็นเวลาที่ลูกอยู่ในโลกใบเล็กๆของเค้าแล้วก็เลยยอมซื้อให้
สังเกตเห็นเลยว่า หนังสือและตัวอักษรในนั้น สามารถดึงดูดให้คนจมหายไปกับสิ่งที่มีอยู่ในหนังสือได้อย่างน่าอัศจรรย์ เราเห็นคนมากมายถึงขั้นแออัดในงาน แต่เราจะไม่ได้ยินเสียงพูดคุยอะไรกันเท่าไหร่นัก ต่างคนต่างก็จดจ่ออยู่กับหนังสือในมือ เห็นแล้วสงสัยว่าที่เราได้ยินว่าคนไทยไม่ค่อยอ่านหนังสือนั้น น่าจะเป็นเพราะเรามีโอกาสน้อยที่จะได้อ่านหนังสือแบบสบายๆ มีให้เลือกมากมายหลายหลาก และราคาไม่แพง (หรือจะให้ดีที่สุด ก็คือฟรี) มากกว่า ในขณะที่เมื่อเทียบกับเมืองเพิร์ธ ออสเตรเลียที่เราเคยอยู่นั้น ห้องสมุดของเขาเปิดโอกาสแบบนี้ให้ผู้คนกันอยู่เสมอ และมีอยู่แทบทุกย่านรวมทั้งกลางใจเมืองด้วย โอกาสแบบนี้ต่างหากที่เราต้องการ โลกแห่งหนังสือก็จะมีเสน่ห์เสมอ
ไปมาเหมือนกันครับพี่ แต่ว่าเสียงคนเล่นดนตรีหนวกหูไปนิด