“อย่าทิ้งอะไรไว้ อย่าเก็บอะไรไป นอกจากความรู้และความประทับใจ”

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่วงนี้ฉันอาศัยห้องสมุดเป็นที่ทำงาน ด้วยเหตุผลของการเป็นคลังความรู้และข้อมูลที่ฉันต้องใช้สำหรับการเขียนงาน และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้ความรู้สึกหงุดหงิดหัวใจเกิดขึ้น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทรัพยากรหลักของห้องสมุด คือ หนังสือ ที่มีไว้บริการให้กับผู้ใฝ่รู้ทุกคน โดยไม่แบ่งชั้นวรรณะ ทั้งความใฝ่รู้ที่เกิดขึ้นเองจากจิตใต้สำนึก หรือจำเป็นต้องใฝ่รู้ด้วยบทบาทและหน้าที่ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หนังสือทุกเล่มในห้องสมุดเป็นสมบัติของใคร? </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันมักตั้งคำถามกับลม กับฝน กับคนรอบข้าง และกับตัวเองเสมอ ที่เห็นรอยขีด รอยมาร์กเกอร์ รอยพับ รอยดินสอ และสารพัดรอย ที่ผู้ใช้ประโยชน์จากหนังสือก่อนหน้าฉันได้ทิ้งไว้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันมั่นใจว่าทุกคนรู้ว่า หนังสือทุกเล่มที่เรียงรายคอยตอบคำถามกับทุกคนที่ต้องการอยู่บนชั้นนั้น เป็นของใคร คำตอบว่า เป็นของใคร ไม่สำคัญ หากแต่ความตระหนักว่า มิใช่ของตนแต่เป็นของ  “ส่วนรวม” และใช้มันอย่างเหมาะสมต่างหากที่สำคัญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ข้อความที่ฉันพบเห็นเสมอในห้องสมุดที่คอยเตือนไม่ให้ใครก็ตามเข้าใจผิดว่าของส่วนรวมในมือนั่นสามารถที่จะทำอะไรกับมันก็ได้ ตั้งแต่ขีด เขียน พับ หรือกระทั่งตัด ฉันยังแอบสงสัยว่าใครหนอจะมือบอนขนาดนั้น…ไม่นานนักฉันก็รู้ว่ามีคนมือบอนและมักง่ายมากมายที่ใช้ของส่วนรวมราวกับเป็นสมบัติส่วนตนอย่างไม่ระอา  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บางคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ดีเสียอีกที่มีคนเน้นข้อความสำคัญในหน้านั้นๆ ให้คนอ่านทีหลังได้หาใจความสำคัญง่ายขึ้น…แต่ฉันคิดว่าคนขีดคงไม่ได้คิดแบบนั้นแค่คิดทำเพื่อตัวเองต่างหาก เพราะถ้าเค้าคิดถึงคนอื่น เค้าต้องรักษาหนังสือนั่นไว้อย่างดีไม่ทำให้เปรอะเปื้อนเด็ดขาด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันถือว่าหนังสือเป็นครู เป็นแหล่งความรู้ ต้องทะนุถนอมดูแลอย่างดี วันนี้หนังสือเล่มนี้ได้ให้ความรู้กับฉัน แน่นอนว่าต่อไปก็ต้องไปให้ความรู้ความบันเทิงกับคนอื่นได้อีก ยิ่งเป็นหนังสือในห้องสมุดโอกาสนั้นย่อมมีแน่นอน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันไม่ปฏิเสธว่าการเน้นข้อความในหนังสือเป็นสิ่งจำเป็น แต่ควรเป็นหนังสือของตัวเอง หาใช่ของส่วนรวม… วิธีของฉันที่ใช้กับข้อความสำคัญในหนังสือส่วนรวม คือ เขียนมันขึ้นมาใหม่ในสมุดของฉันเอง การจำข้อความจากลายมือตัวเอง จำจากเสียงตัวเอง มักมีประสิทธิภาพเสมอ…ฉันเชื่ออย่างนั้น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันได้แต่เพียรบอกคนรอบข้างและตัวเองเสมอว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“อย่าทิ้งอะไรไว้ อย่าเก็บอะไรไป นอกจากความรู้และความประทับใจ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และฉันหวังว่า หนังสือเล่มต่อไปที่ฉันจะหยิบจากห้องสมุดคงจะไม่มีร่องรอยการขีดเขียนมีแต่เพียงร่อยรอยการใช้งานอย่างทะนุถนอมเท่านั้น…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หรือฉันคิดมากไป...หรือฉันหวังมากไป</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>