คนที่คิดอะไรไกลไกล คิดอะไรที่เป็นความหวังในอนาคต ก็มักจะถูกแซวว่าเป็นคนมีวิสัยทัศน์ หรือวิสั้น
วันนี้ป้าแดง ก็คิดไปไกล ข้ามผ่านชีวิตถึงตอนที่ต้องแก่งอม ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แบบนี้จะเรียกว่า คนมีวิสัยทัศน์ ได้หรือเปล่า
พ่อป้าแดง นอนซมอยู่บนเตียงทั้งวันเลยวันนี้ เมื่อคืนพ่อล้มฟุบในห้องน้ำแล้วก็ไม่สามารถที่จะลุกขึ้นได้เอง คงต้องอยู่ในท่าอย่างนั้น พ่อเป็นอย่างนี้มานาน จนหมอวินิจฉัยว่า เป็นพากิลสัน ตัวแข็ง มือสั่น เดินเหมือนจะหกล้มหน้าคว่ำ
เห็นพ่อแล้ว นึกถึง ตอนที่ตัวเองต้องแก่ อยากกดปุ่มตายได้ เหมือนที่เคยเขียนไว้ แก่มาจะมีใครมาเฝ้าดูแล พ่อยังดีที่มีเราเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายชิ้นเดียวที่คอยป้อนข้าวป้อนน้ำเวลาที่ช่วยตัวเองไม่ได้
หลายวันที่ผ่านมาซึมเพราะเป็นไข้หวัดและเรื่องงานที่ไม่ลงตัวบ้าง วันนี้เลยซึมเศร้าด้วยอาการทางจิตประสาทแถมเข้าไปอีก เป็นซึมยกกำลังสองถึงสามถึงสี่ ไม่รู้จะทำไง เลยต้องนอนขดตัว เหมือนเด็กมีปัญหา ส่วนพ่อก็ปล่อยเป็นหน้าที่ ของแม่บ้านไป
เห็นมั้ยว่า มีลูกเป็นหมอเป็นพยาบาล แต่จะมีซักกี่คนที่ได้ดูแลพ่อแม่อย่างใกล้ชิด แต่ก็ยังดีกว่า คนที่ไม่มีลูกอย่างเรา...เฮ้อออ....
แม้บันทึกจะไม่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น แต่มีประโยชน์แก่ป้าแดงเป็นอย่างมาก ที่ได้เขียนระบายออกไปบ้าง รู้สึกดีเชียว.......สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆช้าๆ ช่วยให้คลายกังวลได้ไม่น้อย
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
ป้าแดงครับ
ขอเป็นกำลังใจให้ป้าแดงนะครับ แม้คุณพ่อจะป่วยท่านก็เป็นไปตามสังขาร คุณแม่ผมก็มีอาการน่ากลัวว่าจะมีปัญหาทางสมองเหมือนกัน เพราะเส้นโลหิตในสมองตีบบางส่วน แถมยังมีเนื้อสมองเริ่มจะตายบ้าง แต่ถ้าเรารู้ก่อนเราก็พยายามช่วยเร่งฟื้นฟูสภาพของท่าน คนเราจะให้เป็นอย่างที่เราต้องการทุกอย่างมันไม่ได้หรอก
การคิดถึงอนาคตก็เป็นคนที่มีวิสัยทัศน์แต่มันก็ต้องมีเป้าหมายว่าเราจะทำอะไร คิดถึงโรคในอนาคตเราไม่อยากเป็นเราก็ต้องเตรียมร่างกายต่อสู้กับมัน หมั่นออกกำลังกายไว้ให้สู้กับโรค หมอบอกว่าถ้าร่างกายแม่ไม่แข็งแรงไม่ได้มายิ้มแฉ่งคุยกับคนโน้นคนนี้แบบนี้หรอก คิดเฉยๆไม่ได้ต้องมีเป้าหมายในการกระทำด้วยครับป้าแดง
สวัสดีปีใหม่ค่ะ น้อง..
สวัสดีค่ะป้าแดง
เวลา ร่างกายเราอ่อนเพลีย ใจเราก็จะอ่อนแอไปด้วย เป็นเรื่องปกติค่ะ ต้องพักผ่อนมากๆนะคะ
พอดีไปฟังธรรมมา ขอนำมาฝากค่ะ
ความอึด ความสู้ มันต้องเกิดจากความเข้าใจก่อน รู้จักตัวเอง รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน กำลังจะไปทางไหนหรือทำอะไรอยู่
พอเกิดความเข้าใจ แล้วก็เห็นประโยชน์แล้วว่า ถ้าเราสู้จะเกิดข้อดีอย่างไร
พอเห็นประโยชน์อย่างนี้ ฉันทะจึงจะเกิด พอฉันทะเกิด วิริยะ ความอุตสาหะ ก็จะเกิดตามขึ้นมา แล้ว
เลือดนักสู้ก็จะเต็มตัว มันต้องเริ่มจากความเข้าใจอย่างนี้ขึ้นมาก่อนเป็นขั้นเป็นตอนไป เลยปูพื้นให้เราเห็นภาพรวมของชีวิตอย่างนี้
สวัสดีค่ะ
อาจารย์ท่านอัยการ
อาจารย์ พี่อ้อย
อาจารย์ sasinanda
ได้กำลังใจมาเยอะเลยค่ะ การทำดีกับพ่อก็ถือว่าเป็นบุญอันใหญ่หลวงค่ะ แต่ย้อนดูตัวแล้ว นึกไปไกล กังวลว่า จะอยู่อย่างไร คงต้องเตรียมความพร้อมเหมือน อาจารย์บัณฑูร และ อาจารย์ศศินันท์บอก อ่ะค่ะ
ขอบพระคุณทุกท่านค่ะ
สวัสดีค่ะป้าแดง
แวะมาส่งกำลังใจให้ค่ะ
สูดลมหายใจลึกๆ เข้า ออก ช้าๆ จะช่วยได้ค่ะ อย่างน้อย ก็ผ่อนไม่ให้เราไปคิดเรื่องคุณพ่อที่ป่วยอยู่ได้บ้าง ในขณะที่เรากำลังมีสติอยู่ักับลมหายใจ
เคยคิดอนาคตตัวเองแบบเหงาๆ แบบนี้เหมือนกันค่ะ ว่าตอนแก่จะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ได้คิดว่า คิดไปก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้หรือไม่ เลยหันมาอยู่กับปัจจุบันเสียมากกว่าค่ะ
ถึงแม้กลับมาอยู่ปัจจุบันแล้วจะกังวลกับคุณพ่อที่ยังป่วยอยู่ ก็พยายามคิดในทางบวกนะคะ ทำอะไรให้ท่านได้ก็ทำ บางเรื่องพยายามแล้วไม่เป็นผลสำเร็จ ก็ต้องคิดว่าได้ทำแล้ว ไม่เป็นไร ถ้าทำได้ก็ำทำอีกตามกำลังของเรา ไม่ท้อถอย ต้องไม่มองเป็นอุปสรรค ไม่เป็นทุกข์ไปกับสถานการณ์ (เท่าที่จะทำได้) ต้องดีใจที่เราได้มีโอกาสได้ตอบแทนพระคุณของคุณพ่อนะคะ แล้วก็เจริญปัญญาเห็นไตรลักษณ์ เห็นความไม่เที่ยง เห็นทุกข์ เห็นอนัตตา..
อาจจะเขียนมากไปสักนิดนะคะ แต่อยากให้ป้าแดงสบายใจขึ้น หวังว่าคงจะช่วยได้บ้างนะคะ ส่งกำลังใจมาให้มากๆ เลยค่ะ
มาเยี่ยมป้าแดงครับ
คิดว่าพอเข้าใจสภาพดังกล่าว เพราะที่บ้านก็เคยดูแลคุณแม่ที่นอนอยู่บนเตียง 7 ปี ต้องจ้าง สองคนดูแลกลางวันหนึ่งคน กลางคืนหนึ่งคน ไปไหนไกลๆก็ไม่ได้ จะไปร่วมงานสนุกสนามที่ไหนก็ไปได้ไม่นานเดี๋ยวต้องมาดูแล เพราะคนที่เราจ้างเขามาดูแลนั้นก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน เราให้ในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับท่าน หลายครั้ง เที่ยงคืนตีหนึ่งต้องหอบกันไปโรงพยาบาล อดหลับอดนอน หน้าที่การงานเราก็ต้องรับผิดชอบ ก็ต้องทำให้ดีที่สุด มันเป็นภาวะที่เราเห็นธรรมจริงๆว่า นี่ไงล่ะชีวิต...เจ้าสนุกสนานมามากแล้ว ถึงเวลาที่จะมารับใช้ชีวิตบ้าง
โชคดีเหลือหลายที่เด็กสองคนดูแลท่านเป็นเด็กดีมากๆ ดูแลอย่างดีเยี่ยมจนเราไว้ใจได้ เมื่อคุณแม่จากไป เราเลยตัดสินใจให้เขามาพักบ้านต่อไปและส่งเขาเรียนหนังสือจนปัจจุบันนี้
ภาพเช่นนั้นคือชีวิต เราก็จะอยู่ในสภาพนั้นหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่ขอทำดีที่สุดที่ลูกควรจะทำต่อบุพการีครับ จะลำบากยากเย็นแค่ไหน ก็อดทนและเป็นธรรมชาติที่เราจะต้องเรียนรู้ว่านี้คือชีวิต นี่คือสิ่งที่เราจะต้องอยู่กับมัน
เป็นกำลังใจให้ป้าแดงนะครับ
สวัสดีค่ะ ป้าแดง
สวัสดีครับป้าแดง......
อย่าเครียดมากนักนะครับ เดี๋ยวพาลไม่สบายอีกคน ทำทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด เราเป็นชาวพุทธ ย่อมรู้ว่า"สังขารไม่เที่ยงหนอ"
ป้าแดงทำดีที่สุดแล้ว ผมเองไม่มีโอกาสแบบนั้น บ้างานกลัวงานไม่เสร็จ หารู้ไม่ว่าท่านรอเรา ทุกวินาที ส่วนเราก็คิดเพียงว่าอีกนิดเดียวงานก็เสร็จแล้ว ที่ไหนได้....งานเสร็จขับรถกลับบ้านที่ปัตตานีพอท่านรู้ว่าเราไปถึงท่านก็ลาจากเราไปทันที....เป็นบทเรียนที่ซ้ำซ้อนถึง ๒ ครั้ง......
บอกตรง ๆ ว่าอิจฉาป้าแดง
ส่วนเรื่องคนที่จะมาดูแลเราในอนาคต ก็ให้ถือว่าเป็นเรื่องในอนาคตก็แล้วกันครับ....ข้อนี้ผมก็ตกที่นั่งเดียวกับป้าแดงอีก......ช่างหัวมัน
แต่ตอนนี้เราต้องเข้มแข็ง.....เพราะเราเป็นลูกพ่อ....
ขอให้โชคดีในการทำหน้าที่ลูก
สวัสดีครับผม
สวัสดีค่ะป้าแดง
เข้าใจความรู้สึกป้าแดงค่ะ พี่รุ่งก็มีพ่อที่นอนเจ็บหลายปีแล้วเหมือนกัน และไม่ได้ดูใกล้ชิดเหมือนป้าแดงด้วย ป้าแดงได้บุญที่น่าอนุโมทนา มากค่ะ เหมือนจะทุกข์ แต่แท้จริงแล้วนั่นคือสุดยอดแห่งบุญ ความกตัญญู เป็นเครื่องหมายของคนดีค่ะ
รบกวนป้าแดงส่งที่อยู่ให้หน่อยค่ะ จะส่งหนังสือไปให้
สวัสดีครับ
สวัสดีครับ ป้าแดง...
ตอนนี้ผมอยู่นครศรีธรรมราช, ใช้เน็ตได้ไม่นานนัก...
จึงอยากจะบอกป้าแดงว่า ขอให้ป้าแดงและคนของความรักของป้าแดง (ทุกคน) ... หายป่วย หายไข้... กรณีไม่เจ็บไม่ป่วยอยู่แล้ว ก็ขอให้สุขภาพแข็งแรงสืบต่อไป.... นะครับ
สวัสดีค่ะ ป้าแดง
เพราะเจ็บป่วยจึงอ่อนล้า
สิ่งที่กังวลในใจลึกๆที่ปรากฏมารุมเร้าเพิ่มความอ่อนล้าให้ใจทุกข์ เสียงภายในที่สะท้อนให้กลับมามองตนเอง เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับทุกคน การโหยหาใครสักคนที่เป็นที่พึ่งได้ในยามเจ็บป่วยยามอยู่คนเดียวเป็นเรื่องที่ใครก็คงเคยประสบ
สำหรับป้าแดง เมื่อถึงเวลานั้น หมอเชื่อว่าความดีที่ได้ทำในการดูแลบุพการีเป็นอย่างดีตลอดมาจะเป็นกุศลช่วยให้ป้าแดงมีคนให้พึ่งพา
ณ วันนี้ วันนั้นยังมาไม่ถึง จึงควรดูแลตนให้มีความแข็งแรง สุขภาพดีเท่าที่จะสามารถทำได้ เพื่อชะลอวันที่กลัวนั้นให้เนิ่นช้าออกไป
ขอเป็นกำลังใจนะค่ะ พักผ่อนและมีสตินะค่ะ แล้วจะผ่านวันนี้ไปด้วยดี
เอื้อยได้กำลังใจหลายแล้วคือสิพอมีแฮงแล้วน้อ
ปันกำลังใจมาทางอาวแน
กำลังอุกใจหลายคือกั๋น
อาวกะเคยคึดอย่างเอื้อยนั่นแหละ ตามประสาคนประเภทเดียวกั๋น (แต่ดูจากคอมเม้นท์ข้างคนเฮากะคือสิมิหมู่หลายคือกั๋นเนาะ)
แต่เถิงมื้อนั้นน้าสาวชื่อเหมือนเอื้อยเพิ่นคือสิมาเบิ่งอาวอยู่ดอก เพิ่นเป๋นคนถือสีลกิ๋นเจ คือสิสุขภาพดีกว่าอาวดอก ว่าที่พ่อตากะคือสิเฒ่าหลายแล้วตอนนั้นคือสิบ่มาฮ้ายได้แล้ว
สู้ๆ ครับเอื้อย
สวัสดีด้วยความเคารพค่ะป้าแดง
แอมแปร์อ่านบันทึกป้าแดงไปสองรอบตอนนั้นถึงความเห็นพี่รุ่ง ตอนนี้มาถึงคุณเปลี่ยนแล้ว ตอนตอบเสร็จไม่ทราบจะต่อคิวท่านใด
และตอนตอบป้าแดงแอมแปร์ก็ถอนหายใจลึกๆห้าทีแบบที่ อ.กมลวัลย์แนะนำเลยค่ะ รู้สึกโล่งๆสบายขึ้น ฝึกจิตนี่ดูเหมือนง่ายเลยนะคะป้าแดง แต่ถ้าฝึกเอาจริง กว่าจะตั้งใจนิ่งดูการปรุงแต่งของจิตได้ก็รอจนหงอกขึ้นไปหลายเส้น (คือหงอกของแอมแปร์นะคะ)
รู้สึกชื่นชมป้าแดงด้วยใจจริงนะคะ ลูกสาวมักจะได้อยู่ดูแลคุณพ่อคุณแม่ ซึ่งเป็นโอกาสอันเป็นกุศลที่บางคนไม่เคยมีด้วยข้อจำกัดบางอย่างของชีวิต การดูแลพ่อแม่นี้ แอมแปร์รู้สึกเข้าใจจัง เพราะตอนนี้ก็อยู่กับพ่อกับแม่ซึ่งอายุมากแล้ว ในขณะที่แอมแปร์ก็แก่ตามไปด้วย เวลาไม่สบายก็กังวลเป็นระยะๆเหมือนกัน จนไม่รู้ว่าใครห่วงใคร
บันทึกที่ป้าแดงเล่าอย่างจริงใจนี้มีคุณค่าทางจิตใจสูงนักค่ะ ทำให้เรารู้สึกว่ามีคนที่อยู่ในช่วงชีวิตและภาวะชีวิตที่ใกล้เคียงกัน และการพูดคุยให้กำลังใจกันอย่างนี้ มีค่าแก่จิตใจเหลือเกิน แอมแปร์อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นใจและได้ข้อคิดที่ดีจริงๆ ทั้งเรื่องครอบครัวที่พี่บางทราย นายช่างใหญ่ ท่านอัยการชาวเกาะเล่าให้ฟัง และที่พี่ๆน้องๆเข้ามาให้กำลังใจป้าแดงอย่างน่ารัก ทำให้เกิดความรู้สึกที่อบอุ่นใจและเกิดกำลังใจไปด้วยเลยค่ะป้าแดง รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกเลย......
แอมแปร์นั่งนึกถึงที่ตอบ"คนหน้าตาดี"ของป้าแดง(ในความเห็นที่11) ในบันทึกแอมแปร์วันก่อนเรื่องวิสัยทัศน์เนี่ยแหละค่ะ ว่าสักวันคนรุ่นป้าๆอย่างเราจะเป็นชนส่วนใหญ่ของโลก และ "คนหน้าตาดี"ของป้าแดงก็ไม่เถียงแอมแปร์สักคำ ถ้าเจอกันวันที่ 23 มกราจริงๆอย่างที่ว่า รบกวนฝากป้าแดงชมเธอสักสามคำด้วยนะคะ ว่าช่างเป็นน้องที่น่ารักจริงๆ
ขอส่งกำลังใจมาให้ในฐานะลูกสาวคนหนึ่งเหมือนกันนะคะป้าแดง ขอให้ป้าแดงหายหวัดไวๆนะคะ
สวัสดีค่ะ ทุกๆท่าน
อ.บัวชูฝัก : ช่วงนี้ป้าแดง ไม่สบายทั้งจิตใจและร่างกาย ไม่ได้ติดตาม อ่านบันทึกใครเลย แค่เข้ามาระบายในบล๊อกของตัวเองแล้วก็เข้านอน ขอบคุณมากค่ะ
อ.กั๊ต : เมื่ออายุมากขึ้น ความกังวลของเราก็มากตามไปด้วย วันนี้ ป้าแดง เห็นคุณยายที่อายุมากๆๆมาโรงบาล ก็เกิดหดหู่ใจขึ้นมาอีกแล้ว
อ.กมลวัลย์ : ป้าแดง หายใจเข้า-ออก ช้าๆ ช่วยได้เยอะจริงๆค่ะ ข้อคิดจากอาจารย์ช่วยป้าแดงได้เยอะเลยค่ะ ป้าแดงอาจจะกังวลมากเกินไป หรือเข้าขั้นกลัวเลยก็ว่าได้ กับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
อ.บางทราย : เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ แต่ระหว่างทางนั้น ก็เป็นวิถีทางที่ยากลำบากเหมือนกันค่ะ มันเป็นชีวิตจริงๆค่ะ ทุกชีวิต ย่อมมีอุปสรรค คนเรา คงกลัวความเหงากันนะคะ
น้องกุ้ง : ป้าแดง ก็คิดว่า ตัวเองเนี่ยละแกร่งสุดๆ แต่พอเจอกับของจริงของใกล้ตัว ก็เล่นเอาใจฟ่อเหมือนกัน เจอน้องๆที่ไม่ยอมแต่งงาน ก็ต้องรีบบอกว่า แต่งงานเป็นเรื่องดีนะ มีเพื่อน มีลูก มีหลาน จะได้ไม่เหงา มีคนคอยดูแล ทั้งๆก่อนหน้านี้ บอกน้องๆเลยว่า ถ้าไม่แต่งงานได้ เป็นเรื่องดีที่สุด
น้องฝุ่นดาว : ป้าแดง ต้องสู้ค่ะ ถึงจะชนะ พยายามทำใจให้สงบ มีสติและสมาธิ ให้เกิดปัญญาให้ได้ค่ะ
อ.ขจิต :คนหน้าตาไม่ดี ตาฝ้าฝาง ป้าแดงไม่อยากเจออยู่แล้ว คนหน้าแตก ป้าแดงก็ไม่เอา ไม่อยากเย็บแผล
นายช่างใหญ่ : ป้าแดงต้องกินยาคลายเครียดมาเป็นอาทิตย์แล้วค่ะ งานป้าแดง ยุ่งเหยิงมาก แต่ต้องทำ ซึ่งก็แน่นอนว่า ต้องออกมาไม่ดีอย่างแน่นอน ดีใจทีมีคนตกที่นั่งเดียวกัน รอให้ถึงวันนั้นก่อนค่อยว่ากันอีกที ช่างหัวมัน พูดคำนี้ แล้วดีขึ้นเยอะเลยค่ะ
พี่รุ่ง : ป้าแดงไม่ได้ทุกข์เพราะต้องดูแลพ่อหรอกค่ะ แต่กังวลไปว่า ถ้าคราวตัวเองจะเป็นอย่างไรค่ะ
ป้าแดง เพิ่งไปโอนเมื่อซักพักนี่เองค่ะ กังวลอีกแล้วว่าจะถึงไหม เพราะ ชื่อเจ้าของบัญชีไม่ขึ้น โอนทาง ATM น่ะค่ะ จะส่งที่อยู่ทางเมล์นะคะ
อ.เกษตร : ขอบคุณมากค่ะ ได้ระบายก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ
อ.แผ่นดิน : น้องอีกคนที่ต้องรักษาสุขภาพ เพราะทำงานหนักเหลือเกิน แต่ก็โชคดีนัก ที่มีภรรยา ที่ประเสริฐ ถนอมจิตใจและรักษาความดีแห่งพลังรักให้ดีอย่างนี้เรื่อยไปค่ะ
อ.หมอเจ๊ : ดีใจจังที่อาจารย์ ยังไม่เคยฝากร่องรอยที่บันทึกอาจารย์เลย ป้าแดงจะพยายามมีสติ ไม่กังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงค่ะ
อาวปาลี : ป้าแดง มองว่า อาวกำลังสนุกกับงานแต่ก็อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วย เห็นเกิดอุบัติการณ์ที่ไม่พึงประสงค์หลายครั้งแล้ว เมื่อถึง วันนั้น ป้าแดง อาจจะไปขออาศัย อยู่เถียงนาน้อย กับพ่ออาวก็เป็นได้
น้องวันทนา : ใครก็ไม่เท่าคนใกล้ตัวคนรู้ใจค่ะ อย่ามัวแต่เรียนกับทำงานมากนักนะคะ ลองให้ความสนใจ กับคนแอบมองเราบ้างก็ดีนะคะ
อ.แอมแปร์ : อาจารย์เขียนทำให้ป้าแดง ใจพองโตเลยค่ะว่าเรายังมีเพื่อน เป็นจริงเลยค่ะ ในขณะที่เราแก่ขึ้น โรคประจำตัวก็ตามมา ขณะเดียวกัน ก็ต้องดูแลพ่อแม่ ที่แก่และโรครุมเร้าพอๆกัน ป้าแดง ดูแล เป็นวัฎจักร กงกรรมกงเกวียนจริงๆนะคะ เมื่อเราเด็ก พ่อแม่ก็ดูแลเรา พอพ่อแม่แก่ เราก็ดูแลพ่อแม่ ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเหมือนกัน ต้องคอยป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อม ไปไหนก็ไม่ได้ วงจรชีวิต คงเป็นอย่างนี้เรื่อยไป การไม่มีลูก ก็เป็นสิ่งดี ที่ไม่ได้ทำให้เข้ามาเข้าวงจรนี้ให้เป็นภาระ นะคะ
อ.แอมแปร์คะ คนหน้าตาดีคนนั้นน่ะ จะเถียงได้ไงละคะ เพราะอีกไม่นานก็ต้องตามเรามาเหมือนกัน และก็เป็นน้องที่น่ารักของใครๆอยู่แล้วค่ะ
วันที่ 23 คงได้เจอค่ะ เพราะ อ.ขจิตจะมาเป็น วิทยากร แถวๆบ้านป้าแดง แล้วป้าแดงก็โดนเรียกตัวไปช่วยงานค่ะ พอป้าแดง รับปาก เลยเกิดการพลาดโอกาส สำหรับเรื่องอื่นอ่ะค่ะ...เศร้า......
ขอบพระคุณทุกๆท่านมากนะคะ