สวัสดีค่ะ ทุกๆท่าน

อ.บัวชูฝัก : ช่วงนี้ป้าแดง ไม่สบายทั้งจิตใจและร่างกาย ไม่ได้ติดตาม อ่านบันทึกใครเลย แค่เข้ามาระบายในบล๊อกของตัวเองแล้วก็เข้านอน ขอบคุณมากค่ะ

อ.กั๊ต : เมื่ออายุมากขึ้น ความกังวลของเราก็มากตามไปด้วย วันนี้ ป้าแดง เห็นคุณยายที่อายุมากๆๆมาโรงบาล ก็เกิดหดหู่ใจขึ้นมาอีกแล้ว

อ.กมลวัลย์ : ป้าแดง หายใจเข้า-ออก ช้าๆ ช่วยได้เยอะจริงๆค่ะ ข้อคิดจากอาจารย์ช่วยป้าแดงได้เยอะเลยค่ะ ป้าแดงอาจจะกังวลมากเกินไป หรือเข้าขั้นกลัวเลยก็ว่าได้ กับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

อ.บางทราย : เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ แต่ระหว่างทางนั้น ก็เป็นวิถีทางที่ยากลำบากเหมือนกันค่ะ มันเป็นชีวิตจริงๆค่ะ ทุกชีวิต ย่อมมีอุปสรรค คนเรา คงกลัวความเหงากันนะคะ

น้องกุ้ง :   ป้าแดง ก็คิดว่า ตัวเองเนี่ยละแกร่งสุดๆ แต่พอเจอกับของจริงของใกล้ตัว ก็เล่นเอาใจฟ่อเหมือนกัน เจอน้องๆที่ไม่ยอมแต่งงาน ก็ต้องรีบบอกว่า แต่งงานเป็นเรื่องดีนะ มีเพื่อน มีลูก มีหลาน จะได้ไม่เหงา มีคนคอยดูแล ทั้งๆก่อนหน้านี้ บอกน้องๆเลยว่า ถ้าไม่แต่งงานได้ เป็นเรื่องดีที่สุด

น้องฝุ่นดาว : ป้าแดง ต้องสู้ค่ะ ถึงจะชนะ พยายามทำใจให้สงบ มีสติและสมาธิ ให้เกิดปัญญาให้ได้ค่ะ

อ.ขจิต :คนหน้าตาไม่ดี ตาฝ้าฝาง ป้าแดงไม่อยากเจออยู่แล้ว  คนหน้าแตก ป้าแดงก็ไม่เอา ไม่อยากเย็บแผล

นายช่างใหญ่ : ป้าแดงต้องกินยาคลายเครียดมาเป็นอาทิตย์แล้วค่ะ งานป้าแดง ยุ่งเหยิงมาก แต่ต้องทำ ซึ่งก็แน่นอนว่า ต้องออกมาไม่ดีอย่างแน่นอน ดีใจทีมีคนตกที่นั่งเดียวกัน รอให้ถึงวันนั้นก่อนค่อยว่ากันอีกที ช่างหัวมัน พูดคำนี้ แล้วดีขึ้นเยอะเลยค่ะ

พี่รุ่ง : ป้าแดงไม่ได้ทุกข์เพราะต้องดูแลพ่อหรอกค่ะ แต่กังวลไปว่า ถ้าคราวตัวเองจะเป็นอย่างไรค่ะ

ป้าแดง เพิ่งไปโอนเมื่อซักพักนี่เองค่ะ กังวลอีกแล้วว่าจะถึงไหม เพราะ ชื่อเจ้าของบัญชีไม่ขึ้น โอนทาง ATM น่ะค่ะ จะส่งที่อยู่ทางเมล์นะคะ

อ.เกษตร : ขอบคุณมากค่ะ ได้ระบายก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ

อ.แผ่นดิน : น้องอีกคนที่ต้องรักษาสุขภาพ เพราะทำงานหนักเหลือเกิน แต่ก็โชคดีนัก ที่มีภรรยา ที่ประเสริฐ ถนอมจิตใจและรักษาความดีแห่งพลังรักให้ดีอย่างนี้เรื่อยไปค่ะ

อ.หมอเจ๊ : ดีใจจังที่อาจารย์ ยังไม่เคยฝากร่องรอยที่บันทึกอาจารย์เลย ป้าแดงจะพยายามมีสติ ไม่กังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงค่ะ

อาวปาลี : ป้าแดง มองว่า อาวกำลังสนุกกับงานแต่ก็อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วย เห็นเกิดอุบัติการณ์ที่ไม่พึงประสงค์หลายครั้งแล้ว เมื่อถึง วันนั้น ป้าแดง อาจจะไปขออาศัย อยู่เถียงนาน้อย กับพ่ออาวก็เป็นได้

น้องวันทนา : ใครก็ไม่เท่าคนใกล้ตัวคนรู้ใจค่ะ อย่ามัวแต่เรียนกับทำงานมากนักนะคะ ลองให้ความสนใจ กับคนแอบมองเราบ้างก็ดีนะคะ

อ.แอมแปร์ : อาจารย์เขียนทำให้ป้าแดง ใจพองโตเลยค่ะว่าเรายังมีเพื่อน เป็นจริงเลยค่ะ ในขณะที่เราแก่ขึ้น โรคประจำตัวก็ตามมา ขณะเดียวกัน ก็ต้องดูแลพ่อแม่ ที่แก่และโรครุมเร้าพอๆกัน ป้าแดง ดูแล เป็นวัฎจักร กงกรรมกงเกวียนจริงๆนะคะ เมื่อเราเด็ก พ่อแม่ก็ดูแลเรา พอพ่อแม่แก่ เราก็ดูแลพ่อแม่ ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเหมือนกัน ต้องคอยป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อม ไปไหนก็ไม่ได้ วงจรชีวิต คงเป็นอย่างนี้เรื่อยไป การไม่มีลูก ก็เป็นสิ่งดี ที่ไม่ได้ทำให้เข้ามาเข้าวงจรนี้ให้เป็นภาระ นะคะ

  อ.แอมแปร์คะ คนหน้าตาดีคนนั้นน่ะ จะเถียงได้ไงละคะ เพราะอีกไม่นานก็ต้องตามเรามาเหมือนกัน และก็เป็นน้องที่น่ารักของใครๆอยู่แล้วค่ะ

วันที่ 23 คงได้เจอค่ะ เพราะ อ.ขจิตจะมาเป็น วิทยากร แถวๆบ้านป้าแดง แล้วป้าแดงก็โดนเรียกตัวไปช่วยงานค่ะ พอป้าแดง รับปาก เลยเกิดการพลาดโอกาส สำหรับเรื่องอื่นอ่ะค่ะ...เศร้า......

ขอบพระคุณทุกๆท่านมากนะคะ