เขาคือส่วนหนึ่งที่มีลมหายใจอยู่ ณ ที่นี่

กิจกรรมการวิ่งเฉลิมพระเกียรติปีมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษา 80  พรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวันที่  9  ธันวาคมที่ผ่านมา  แต่กว่ากิจกรรมที่มีขึ้นได้   ทั้งผมและทีมงานก็โถมแรงลงกับงานนี้อย่างหนักหน่วง

     

 

 

การวิ่งเฉลิมพระเกียรติในครั้งนี้  เป็นความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยมหาสารคาม กับส่วนราชการในจังหวัด  โดยเฉพาะหัวเรือใหญ่อย่างสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม  โรงพยาบาลมหาสารคาม  โรงพยาบาลอำเภอกันทรวิชัยและโรงพยาบาลโกสุมพิสัย  ภายใต้ชื่อการวิ่ง “มมส – มหาสารคาม :  มินิ – ฮาล์ฟมาราธอน ครั้งที่  2”   ประกอบด้วยการวิ่งแข่งขันมินิมาราธอน  (10.5  กิโลเมตร) วิ่งฮาล์ฟมาราธอน  (21.1  กิโลเมตร)   และการเดินวิ่งเพื่อสุขภาพ   (4  กิโลเมตร)   โดยสองประเภทแรกเป็นการชิงถ้วยพระราชทานของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี ฯ

     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่เป็นครั้งแรก  ที่มหาวิทยาลัยได้จัดกิจกรรมในทำนองนี้อย่างใหญ่โต 
เราใช้เวลาเกี่ยวกับการหาข้อสรุปใน “เนื้องาน” อยู่บ่อยครั้ง ทั้ง ๆ ที่อันที่จริงแล้ว  กิจกรรมในทำนองนี้ก็ดูประหนึ่งจะไม่มีอะไรซับซ้อนมากมายนัก  แต่เพราะความที่ว่างานนี้เป็นงานใหญ่  เราคาดการณ์ล่วงหน้าว่าจะมีคนมาสมัครวิ่งไม่ต่ำกว่า 4 พันคน  ตลอดจนเป็นการชิงถ้วยพระราชทาน ฯ  ด้วยแล้ว   ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า  งานนี้ทีมงานของเราต้องทุ่มเทและอุทิศตนอย่างเต็มกำลัง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรับบทบาทในหลายหน้าที่  
และเรียกได้ว่าเกือบทุกกระบวนการเลยทีเดียวที่ผมต้องกรีดกรายเข้าไปดูแล  เว้นเสียแต่เรื่องการสั่งเสื้อ หมายเลขและงานด้านเทคนิค  หรือแม้แต่การจราจรเท่านั้นที่ผมไม่เข้าไปมีส่วนร่วมกับการทำงาน  ส่วนที่เหลือไม่ว่าจะเป็นการคิดรูปแบบพิธีการ  การประชาสัมพันธ์  การจำหน่ายบัตร VIP  การออกหนังสือเชิญแขกผู้มีเกียรติ  การทำสปอร์ตโฆษณา   ประสานการหางบสนับสนุน  ฯลฯ   ก็ล้วนต้องขบคิด, สร้างงานและถ่ายงานไปยังผู้ที่เกี่ยวข้อง  ซึ่งในห้วงสองสัปดาห์ก่อนหน้านั้น  จึงไม่แปลกที่ผมจะเงียบหายไปจากบล็อก   เพราะนั่นคือภาวะความอ่อนแรงของตัวเองที่เกิดจากการใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมพยายามหลับตานึกถึง “เนื้องาน”  ในแต่ละฝ่ายให้ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้  พร้อมทั้งพยายามถอดรหัสงานจากปีที่แล้วว่าประสบปัญหาอะไรบ้าง  แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักสำหรับการเรียนรู้จากสิ่งที่เราไม่เคยได้ลงมือทำ  …  คำบอกเล่าจากส่วนราชการที่เคยเป็น “เจ้าภาพ”  เมื่อปีที่แล้วคือเส้นทางที่ผมต้องแกะรอยและถอดรหัสอย่างถี่ยิบ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p>   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมตั้งต้นกระบวนการมองภาพของงานจากจุดเล็ก ๆ ไปสู่จุดใหญ่  …  สิ่งที่คณะทำงานปีที่แล้วได้สะท้อนไว้อย่างเมตตานั้น  ช่วยให้ผมมี “ต้นทุน”  การทำงานอย่างไม่ยากเย็นนัก  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมนำเสนอต่อคณะกรรมการให้มั่นใจว่า  ปีนี้, .. เรามีกำลังคนอย่างล้นหลามที่พร้อมจะ “เทใจ”  มาช่วยงาน   แต่ต้องเข้าใจว่า  กำลังคนที่ผมอ้างถึงนั้น  ไม่ใช่กำลังคนในระดับปรมาจารย์  หากแต่เป็น “นิสิต” … และโปรดเชื่อมั่นว่า “นิสิต …ทำได้” ….. !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ซึ่งหมายถึงว่า  นิสิตมีศักยภาพพอที่จะช่วยงานในครั้งนี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย  เพียงแต่ต้องมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอย่างใส่ใจเท่านั้นเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งนี้,  ผมตระเตรียมขอแรงใจจากนิสิตร่วม 300  คนมาเป็นคณะทำงาน  เราไม่มีเสื้อฟรีแจก .. ไม่มีข้าวกล่องให้กินฟรี  ไม่มีงบประมาณจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยง  ทุกอย่างว่ากันด้วยใจ  …  และทุกอย่างว่ากันด้วย “เกียรติภูมิของความเป็นมหาวิทยาลัย”  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยความสัตย์จริง,  งานนี้ไม่ใช่การวัดบารมีของผมว่าจะนำคนมาทำงานได้กี่มากน้อย  แต่เป็นการวัดใจนิสิตว่า  รักและผูกพันกับมหาวิทยาลัย  หรือสถาบันกษัตริย์ของพวกเขาสักเท่าไหร่กันแน่ ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่สามารถเฝ้ารอระบบให้มารองรับได้   เพราะตารางเวลาของผู้บริหารก็มักเล่นตลกเดินสวนทางกับตารางการทำงานของผู้ปฏิบัติอยู่อย่างไม่รู้จบ  ผมจึงตัดสินใจนัดพบน้อง ๆ  ทั้งในระดับชมรมและคณะต่าง ๆ  โดยขอให้เทใจมาช่วยงาน   ทั้งการตั้งจุดบริการน้ำดื่ม   การเชียร์นักกีฬา  การทำหน้าที่ปฏิคมและสวัสดิการ  และอีกจิปาถะที่ถูกมอบหมายไปอย่างเป็นสัดส่วน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้ามืดของวันที่ 9  ธันวาคม ,
ผมนัดน้องนิสิตทั้งหมดในราวตี 3 เศษ  ๆ   แต่ส่วนใหญ่ก็มาก่อนเวลาอย่างน่าเคารพ  บางทีมมาในชุดสูทของคณะ   บางทีมมาในชุดนิสิตและชุดพิธีการ   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท่ามกลางหมอกหนาวที่โรยตัวอยู่อย่างแน่นหนา   ผิวกายสะท้านไปตามแรงลมหนาวที่กรีดแทรกเข้าสู่ผิวเนื้อ  ผมได้แต่เฝ้ามองวิถีการทำงานของน้องนิสิตอยู่อย่างเงียบ ๆ ..  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรักและภาคภูมิใจในตัวเขาเป็นที่สุด … เขาพิสูจน์ให้เห็นชัดเจนว่า  “เขาคือส่วนหนึ่งที่มีลมหายใจอยู่ ณ ที่นี่”  และงานครั้งนี้ผมแทบไม่ต้องกำชับกะเกณฑ์อะไรมากนัก  ทุกคนทำงานอย่างแคล่วคล่อง   ทุกคนทำงานด้วยวิญญาณของผู้มีจิตสำนึกสาธารณะ -</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลายกลุ่มเคลื่อนตัวไปตามพื้นที่ของหน้าที่แต่ละฝ่าย  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
ทั้งแจกจ่ายเสื้อ  รับฝากของ  ดูแลน้ำท่า  ดูแลผู้หลักผู้ใหญ่  ซักซ้อมพิธีการ  ดูแลเหรียญรางวัล  และส่วนหนึ่งก็ขึ้นรถฝ่าความมืดไปประจำจุดตามรายทาง  ขณะที่   วงแคนก็อดตาหลับขับตานอนมาตั้งแต่เที่ยงคืนเพื่อเตรียมการแสดงโปงลางในตอนตี 4   ส่วนกลอง 3  องค์ของคณะสถาปัตย์ก็ถูกเชิญมาอย่างพร้อมเพรียงเพื่อตีเบิกชัยในตอนตี  5    เช่นเดียวกับคณะศิลปกรรมศาสตร์ก็นำนิสิตมาช่วยรำถวายพระพรอย่างไม่ขัดเขิน …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การทำงานของนิสิตเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ   แต่ละกลุ่มที่ถูกมอบหมายไปนั้นจะมีเจ้าหน้าที่คอยให้คำแนะนำในการทำงานเป็นระยะ ๆ  ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมแทบไม่มีโอกาสได้ดูแลน้องนิสิตเลย   เพราะต้องวิ่งวนอยู่ในกระแสงานราวกับมนุษย์งาน   แต่เมื่อมีโอกาสก็ไม่เคยละเลยที่จะบอกกล่าวให้น้องนิสิตปลีกตัวไปทานของว่างเติมพลังให้กับตนเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขณะที่ผมกำลังทำงานอยู่อย่างเหนื่อยหนักนั้น  จะมีนิสิตกลุ่มเล็ก ๆ  กลุ่มหนึ่งเพียรถามเสมอว่า  “ดื่มน้ำหน่อยมั๊ย… กาแฟสักแก้วไหม…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และทุกคราวครั้งที่ผมได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น   น้ำตาของคนกิจกรรมอย่างผมแทบรินอาบหัวใจของตนเอง…  ซึ่งผมก็พยายามเตือนสติตนเองตลอดเวลาว่า  หลังเสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมด  ผมจะต้องตระเวนขอบคุณน้อง ๆ  ในแต่ละจุดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้   แต่เอาเข้าจริง  ผมก็ทำไม่ได้ดังที่ใจหวังเสียทั้งหมด  เพราะบางกลุ่มก็แยกสลายไปตามบรรยากาศของงาน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p></p><p>      </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กิจกรรมครั้งนี้ปิดตัวลงในช่วงราว ๆ  4   โมงเช้า …  ผมได้รับคำชมจากหลายท่านเกี่ยวกับการทำงานของนิสิต  หลายท่านชื่นชมปฏิกิริยาการให้บริการของนิสิตที่ทำได้ยิ่งกว่าบุคลากร ….  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่อย่างไรก็ตาม 
ถึงแม้ภาพรวมทั้งหมดจะออกมาดี   แต่สิ่งหนึ่งที่น่าเสียดายมากก็คือ  กระบวนการด้านประมวลของฝ่ายเทคนิคนั้นล่าช้าเอามาก ๆ  ..  และสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมพยายามสะกิดเตือนให้ฝ่ายนี้ได้ขยับตัวมาก่อนหน้านี้แล้ว  พร้อมทั้งเตรียมกำลังคนที่จะช่วยเหลือ  แต่ทั้งปวงก็ไม่เป็นผล  เพราะเราไม่สามารถที่จะเข้าไปสู่กระบวนการนั้นได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>       </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเสียดายกับการตกม้าตายในห้วงสุดท้าย  …
เสียดาย เพราะผมพยากรณ์แล้วว่าจุด ๆ นี้จะเป็นปัญหาของการทำงาน จึงพยายามร้องเตือนมาเป็นระยะ ๆ  แต่ก็ไม่ได้รับการรองรับด้านการจัดการดังที่ควรจะเป็น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เหนือสิ่งอื่นใด    หากมีใครถามว่ากระบวนการทั้งปวงที่ประสบความสำเร็จนั้น  มีอะไรเป็นกุญแจสำคัญบ้าง   ผมก็จะไม่ลังเลที่จะบอกด้วยเสียงอันดังว่า  “นิสิต …”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรักและภูมิใจในตัวนิสิตที่ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง เคียงบ่า เคียงไหล่กับผมเป็นที่สุด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และขอคาราวะหัวจิตหัวใจของพวกเขาด้วยบันทึกนี้ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>