เมื่อห้องเรียนไร้ครู <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 1in; text-align: center" class="MsoNormal" align="left">วันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน 2550 ครูหายจากห้องเรียน </p><p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 1in; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"></p><p>คณะของเรา ซึ่งนำโดย ดร. ดารณี อุทัยรัตนกิจ (ได้เข้าพักที่โรงแรม ในเมืองกุสินารา ตั้งแต่ค่ำวันที่ 24 พย. 50 ) ตื่นนอนแต่เช้า หลังจากถวายอาหารเช้าแก่พระสงฆ์ร่วมคณะ 5 รูป และพระวิทยากร 1 รูป และทุกคนทานข้าวมื้อเช้าแล้ว ก็ออกเดินทางสู่ สาลวโนทยาน เป็นสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธเจ้า พระพรนิมิต ทำหน้าที่เป็นวิทยากรให้ความรู้แก่คณะเรา ท่านเป็นผู้บรรยายที่ตั้งใจให้เรารู้ทั้งสาระทางประวัติศาสตร์ เข้าใจในหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า และนำให้เราคิด และปฏิบัติอย่างเยี่ยมยอด ท่านมีคำกล่าวเป็นคำคล้องจองน่าฟังเกี่ยวเมืองแต่ละแห่งที่เดินทางผ่านและมีรายละเอียดขยายให้เราฟัง ดิฉันอยากจดรายละเอียดเพื่อมาเล่าให้ลูกศิษย์ที่กำลังทำงานด้วยความตั้งใจยามครูหายจากห้องเรียน ดิฉันรู้ว่า จำดีกว่าจด แต่จำไม่หมดดีกว่าจำ (คำสอนที่วัดป่าดาราภิรมณ์ เชียงใหม่) ในภาวะที่รถวิ่งบนถนนในชนบทในประเทศอินเดียตามเส้นทางที่เราไป ดิฉันจดไม่ได้เลย พยายามเขียนคำบ้าง สัญญลักษณ์ช่วยเตือนความจำ แต่ก็น่าหนักใจกับงานจำมีมาก ข้อมูลไหลบ่าท่วมท้นเกินจำ แต่ก็โชคดี ที่มีโอกาสสนทนา ขอความรู้เพิ่มเติมจากพระวิทยากร ยามสะดวกนิสิตให้คำมั่นสัญญากับอาจารย์ภาวิณีว่าจะทำกิจกรรมที่กำหนดเต็มที่ ขอให้อาจารย์ไปนมัสการสังเวชนิยสถานที่อินเดียด้วยความสบายใจ วางใจได้ว่าพวกเรานิสิตจะเป็นเด็กดี และจะเขียนอนุทินให้อาจารย์ได้ทราบบรรยากาศในห้องเรียน พร้อมกับสาระการเรียนรู้ที่ได้ตามแผนที่กำหนดตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้ว อาจารย์ภาวิณี ก็ขอทำการบ้านส่งนิสิตเช่นกันพระวิทยากรบอกเราว่า เมืองกุสินาราเป็นเมือง 5 ป.</p><p>ปัจฉิมโอวาท พระพุทธเจ้าแสดงธรรมแก่พุทธบรษัท 4</p><p>ปัจฉิมสาวก สุภัททะ เป็นพระสงฆ์องค์สุดท้ายที่พระพุทธเจ้าบวชให้</p><p>ปันบรมสารีริกธาตุ หลังถวายพระเพลิง ได้แบ่งปันพระบรมสารีริกธาตุ</p><p>ปรินิพพานสูตร สูตรที่ว่าด้วยก่อนพระพุทธองค์จะปรินิพพาน</p><p>ประชุมเพลิง ถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ</p><p>สำหรับ ปรินิพพานสูตร ฟังไม่ทัน จดไม่ได้ เป็นความว่างเปล่าที่ไม่สามารถนำมาขยาย ขอ พระวิทยากร พระพรนิมิตได้โปรดเมตตาเติมเต็ม หากท่านมีโอกาสอ่านบทความนี้จาก website <gotoknow.org> ใน blog ของอาจารย์ภาวิณี </p><p>ในช่วงเวลานี้ ขอเล่าสิ่งที่ประทับใจสักเล็กน้อย เรื่องราวต่างๆ มีมากมาย คงต้องใช้เวลาเขียนในโอกาสต่อไป </p><p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 1in" class="MsoNormal">เมื่อถึงสาลวโนทยาน พระวิทยากรนำพวกเราเข้าไปในวิหารปรินิพพาน เราก้มกราบพระพุทธรูปปางไสยยาสน์ พระวิทยากรนำสวดมนต์และเจริญสมาธิ หัวหน้าคณะนำผ้าห่มสีเหลืองทอง ห่มองค์ท่าน พวกเราช่วยกันคลี่ผ้า จับผ้าคนละมุม ห่มองค์ท่านจากพระพาหา จนถึงข้อพระบาท และปิดทอง </p><div align="left">รูป พระพุทธเจ้า <div align="left"><hr></div></div> ทุกขณะที่ชีวิตกำลังดำเนินไป ดิฉันเกิดความคิดว่าเป็นสิ่งมหัสจรรย์ยิ่งในชีวิต โอกาสเช่นนี้เกิดขึ้นกับดิฉันอธิบายด้วยเหตุมากมาย และอธิบายไม่ได้อีกมากมาย อย่างไรก็ดี อยากจะขอบคุณทุกคน ทุกสิ่งที่เป็นความประจวบที่สร้างสรรค์ยากแก่การอธิบาย รูปพระสถูปปรินิพพาน ออกจากพระวิหาร เรามาถ่ายภาพ พระสถูปปรินิพพาน ซึ่งสร้างในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช ภาพที่เห็นเป็นสภาพที่ได้มีการบูรณะหลายครั้ง ฝ่ามรสุมการเมืองและสังคมหลายยุคหลายสมัย <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"> รูปมกุฎพัธนเจดีย์ </p><p> พระวิทยากรนำเราไปนมัสการ มกุฎพัธนเจดีย์ เป็นที่ถวายพระเพลิง เราได้สวดมนต์และเจริญสมาธิ เป็นพุทธบูชา ในภาพเป็นการห่มเจดีย์ของคณะผู้แสวงบุญคณะหนึ่ง ล้วนเป็นคนในวงการบันทึก มีดาราอวุโสที่รู้จักหลายคน </p><p> พระวิทยากรแนะนำให้เราพิจารณาตนเอง ว่ามีสิ่งใดที่ควรละ ก็เริ่มละได้นะบัดนี้ ให้ตั้งจิตอธิษฐานละให้ได้ในวันนี้ พรุ่งนี้เราจะนมัสการพระที่สวนลุมพินีวัน เราจะอธิษฐานสิ่งดีให้เกิดแก่ชีวิตต่อไป </p><p>อาจารย์ภาวิณี ขอส่งการบ้านถึงลูกศิษย์ และผู้สนใจก่อน ฉบับหน้าเป็นรายงานการตรวจการบ้านนิสิตว่าเมื่อห้องเรียนไร้ครู อะไรได้เกิดขึ้นบ้าง </p><p>สวัสดี</p><p>ครูภาวิณี </p>
ห้องเรียนไร้ครู ตอนครูหายไปที่เมืองกุสินารา
ครูทำการบ้านส่งนักเรียน
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
บุญยิ่ง ประทุม · 9 ธ.ค. 2550
จันทรรัตน์ เจริญสันติ · 9 ธ.ค. 2550
dhanarun · 9 ธ.ค. 2550
เขียวมรกต · 9 ธ.ค. 2550
มีข้อมูลเกี่ยวกับอินเดียที่เวปนี้คะ www.polpage.com
สวัสดีค่ะ
หนูเป็นคนนึงที่ชอบเรียนวิชาพระพุทธศาสนามาตั้งแต่ประถมศึกษา ได้ฟังแต่พระอาจารย์บอกสถานที่สำคัญของพระพุทธเจ้าทำพิธีกรรม.....พอมาอ่านเรื่องของอาจารย์แล้วอยากไปบ้าง....คงได้แง่คิดดีๆเพิ่มขึ้น.......ถ้ามีโอกาสสักครั้งอยากไปหาความรู้นอกสถานที่เหมือนอาจารย์บ้างค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ภาวิณี
เมื่อได้มีโอกาสอ่านเรื่องของอาจารย์ รู้สึกว่าตนเองได้มีความรู้เรื่องของพระพุทธศาสนามากขึ้น ถึงแม้ว่าอาจารย์จะอธิบายเพียงแค่ประสบการณ์บางส่วนที่อาจารย์ได้ไปพบเห็นมา แต่ก็ถือว่าเป็นความรู้ที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวหนู และที่สำคัญตนเองรู้สึกประทับใจที่อาจารย์ได้กล่าวถึง "จำดีกว่าจด แต่จำไม่หมดดีกว่าจำ"
สวัสดีค่ะ
อาจารย์คะ จากทีได้อ่านประสบการณ์ของอาจารย์แล้ว รู้สึกได้ว่า อินเดียเป็นเมืองที่มีความสำคัญโดยเฉพาะด้านพระพุทธศาสนามาก ๆ เลยค่ะ รู้สึกได้ว่านอกจากจะได้ชมสถานที่ต่าง ๆ แล้ว สิ่งทีพระวิทยากรได้แนะนำในการพิจารณาตนเองนั้น น่าสนใจมาก ๆ เลยค่ะ
"จำดีกว่าจด แต่จำไม่หมดดีกว่าจำ" เป็นประโยคเด็ดที่นำไปใช้ได้ดีเลยทีเดียวคะ
และได้ความรู้จากการที่อาจารย์ไปประเทศอินเดียแล้วมาเล่าให้อ่าน
สำหรับบทความเรื่อง ห้องเรียนไร้ครู ตอนครูหายไปที่เมืองกุสินารานี้เป็นเรื่องที่อาจารย์ได้นำประสบการณ์การเดินทางที่มีความปรารถนาอยากให้นิสิตที่รักได้รับรู้เรื่องราวการเดินทางที่น่าสนใจอย่างยิ่ง เมื่อข้าพเจ้าได้อ่านทำให้ทราบว่าถึงแม้อาจารย์จะเดินทางไปไกลแต่ก็ยังคิดถึงนิสิต จึงได้เขียนเรื่องราวที่มีประโยชน์มาให้นิสิตได้รู้ เป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่มีเสน่ห์อยู่ในตัวค่ะ
เมื่อได้อ่านบทความของอาจารย์ ทำให้ได้รู้จักสถานที่ที่สำคัญเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา ทำให้หนูอยากไปบ้างจังเลยค่ะ และนอกเหนือจากนั้น ทำให้หนูได้ข้อคิดต่างๆ ในการดำเนินชีวิต...ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะอาจารย์
"ห้องเรียนที่ไร้ครู " จำได้ว่าเป็นคำพูดที่ทำให้เกิดความคิดในใจของผมขึ้นมามากมาย
เช่น มันใช้ไม่ได้กับนักเรียนอนุบาลหรอก ,ถ้าเราเอาไปพัฒนาขยายความแล้วนำเทคนิคการสอนเข้าไปใช้จะเป็นอย่างไร และอีกอื่นๆอีมากมายในสมอง แต่ในสถานการณ์ของผมเองถือว่าเป็นข้อความใหม่ ข้อความที่คนที่มีความเป็นครูในสายเลือดอย่างผมฟังแล้วมันอบอุ่น ถึงแม้คำที่เสนอออกมาจะดูห่างเหิน เพราะคำว่า ไร้ครู พอวิเคราะห์ดีๆแล้วครูอยู่ใกล้เรามากกว่าการสอนอยู่ในห้องเสียอีก ครูยังไม่ห่างเรา ห่วงเรา และได้นำคเกร็ดความรู้มาฝากเรา ที่สำคัญที่สุด สิ่งต่างๆที่ให้มานั้นสามารถบ่งบอกว่าแม่ห่างใกลกันขนาดใหนความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับครูไม่เคยห่างตามเลย
ปล.เมื่อเกือบสองเดือนที่แล้วคุณแม่ที่บ้านก็ไปมาเหมือนกัน จนถึงทุกวันนี้ยังมีเรื่องเล่าไม่จบเลยครับ จนชักอยากจะไปด้วยแล้วสิ