ความขลาดของฉันถูกทำลายด้วยกอดแห่งมิตรภาพชาวเฮฮาศาสตร์

  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เมื่่อวันที่ 30 พ.ย. ที่ผ่านมา </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันได้มีโอกาสไปสัมผัสมิตรภาพใหม่ที่เหนือความคาดหมายและเหนือคำบรรยาย...</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ก่อนหน้านั้นไม่กี่วันฉันได้คุยกับพี่ชาย ทั้งอ้ายเอก และพี่่ขจิต เรื่องงานประชุมครั้งนี้ อ้ายเอกบอกว่าอยากให้ฉันเข้าร่วมประชุมด้วยถึงแม้ว่าอ้ายเอกจะไม่สามารถเข้าร่วมประชุมได้  ส่วนพี่ขจิตตัวตนคนที่สองที่ฉันได้รู้จักจากพลพรรคเฮฮาศาสตร์จนกลายเป็นญาติสนิทกันไปอีกคน ก็ชวนแกมบังคับให้ฉันไปให้ได้</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ความกลัวว่าจะไม่มีที่ยืน และความอายในการเริ่มต้น </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ทำให้ฉันลังเลใจตั้งแต่คืนก่อนวันงานจนกระทั่งเช้าวันงานฉันก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี จนพี่ขจิตโทรมาเพื่อบอกสถานที่จัดงานที่แน่นอนกับฉัน ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจก้าวออกจากที่ำพำนัก</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">แล้วก็มาถึงเมืองทองธานี </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">สายตาสอดส่ายหาพี่ขจิตพี่ชายคนเดียวที่ฉันคุ้นเคย เหมือนคนหลงทางมองหาที่พึ่ง  ในที่สุดฉันก็หาเจอ ฉันแอบมองทุกคนจากด้านนอก ฉันมั่นใจว่าฉันรู้จักทุกคนเพราะจำได้จากภาพในบล็อก…</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">นั่นพี่อึ่งอ๊อป นั่นคุณหมอชอบวิ่ง นั่นพี่ราณี นั่นครูพี่สุ และนั่นพ่อครูบา  เอาละจะยืนอยู่ข้างนอกทำไมนานหนักหนาไม่ช้าไม่เร็วก็ต้องมีการเริ่มต้น  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันเข้าไปทักทายพี่ชายก่อนคนแรก จากนั้นก็พนมมือสวัสดีทุกคน แล้วทุกคนก็หันมาทักทายฉันพร้อมกับต้อนรับด้วยกอดที่อบอุ่น  คุณหมอชอบวิ่งยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพทันที ทั้งภาพหมู่และภาพเดี่ยว เล่นเอาฉันตั้งตัวไม่ติด</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"> “นี่เหรอพิมพ์ดีด ทำไมตัวเล็กจัง ดูในบล็อกเหมือนตัวโต”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">และอีกหลากหลายคำทักทาย...</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยิ้ม ดีใจ ปลื้มใจ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ความกลัวหายไปปลิดทิ้ง แอบบ่นตัวเองว่าจะกลัวอะไรกันหนักหนาไม่เห็นมีใครน่ากลัวเลย…</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันช่วยพี่ขจิตทำหน้าที่เฝ้าร้านในขณะที่พ่อครูบา คุณหมอชอบวิ่ง พี่ราณี และพี่สุ ไปทานข้าว</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันขายซีดีได้ 2 แผ่นด้วยดีใจจัง อย่างน้อยก็ได้ทำประโยชน์บ้างนอกจากยืนยิ้มไปยิ้มมา </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันได้เห็นของเล่นใหม่…ผ้าพันคอของพี่ราณี ถักด้วยมงกุฎ(ไม่รู้ชื่อจริงคืออะไร) ฉันขอพี่ราณีลองถักบ้าง มือใหม่หัดทำแรกๆ ทำไ้ด้พี่ราณีเลยวางใจ สักพักเท่านั้นแหละผิดจนได้ เลยลำบากพี่ราณีต้องมานั่งรื้อ…ขอโทษทีนะคะพี่ราณี และขอบคุณสำหรับเสื้ออุ่นๆ ด้วยคะ  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เสร็จจากงานเมืองทองฉันหอบกล่องใส่ซีดีเดินตาม พ่อครูบา ลุงเอก  พี่ขจิต พี่อึ่งอ๊อป และพี่แป้ด ขึ้นรถตู้โรงแรมไป ม.สุโขทัยธรรมาธิราช  ณ ที่ประชุมมีบล็อกเกอร์หน้าตาคุ้นเคยยืนคอยอยู่ก่อนแล้ว และเป็นอีกครั้งที่ฉันได้รับกอดต้อนรับอย่างอบอุ่นจากพี่องุ่นคนสวย ป้าแดง พี่หนิง และอีกหลายๆ คน...อุ่นจริงๆ</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">บรรยากาศการประชุมในห้องอาหารเฮฮามาก  เสียงหัวเราะจากทุกคนอบอวนไปหมด ทั้งจากลีลาท่าทาง และการพูดคุยที่เป็นกันเองของทุกๆ คน ไม่ว่าจะเป็น อาจารย์ไร้กรอบ  อาจารย์Handy  คนดอย คุณConduct  ดร.แสวง น้องมะปรางเปรี้ยว น้องต้นกล้า นายช่างใหญ่ ป้าแดง พี่หมู พี่Little Jazz  อาจารย์Peaw  อาจารย์Panda  น้องเอก  พี่่จุ๋มสมพิศ คุณสะ-มะ-นึก ครูอ้อย และอีกหลายคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาในบล็อกเป็นอย่างดี แต่อาจไม่ได้มีโอกาสกราบสวัสดีใกล้ๆ  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ดีใจเหลือเกินที่ได้พบและได้สัมผัสความเฮฮา…</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">บรรยากาศในงานพบปะและเรื่องราวจากการประชุมคงมีหลายท่านได้บรรยายไว้ แต่สำหรับบันทึกของฉันวันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวที่ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“ความขลาด ถูกทำลายด้วยกอดแห่งมิตรภาพ” </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">มีห้วงเวลาหนึ่งพ่อครูบาเดินมาพูดกับฉันว่า </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“ต้องไปงานเฮฮาศาสตร์สนุกกว่านี้อีก”  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันยิ้มตอบพ่อและพูดกับตัวเองในใจว่า</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ฉันต้องไปแน่ ไปแน่ แน่  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ขอบคุณพลพรรคเฮฮาศาสตร์ที่เปิดโอกาสได้สัมผัสบรรยากาศแห่งมิตรภาพโกทูโน </p><p>—^.^—</p>