ผืนดิน แผ่นน้ำ ฟากฟ้า ต่างโอบกอดความรัก ความอบอุ่นของกันและกัน
จะบอกความลับว่า คนไม่เคยนอนเต้นท์ คืนแรกก็แอบนอนในรถเสียแล้ว อิอิ
คืนวันที่ 15 พฤศจิกายน 2550
พี่หมูครับ เมื่อคืนผมนอนมีผู้มาเยือนผมด้วยล่ะ
ใครเหรอค่ะ
ผมก็ไม่รู้จัก เขาเดินวนเวียนรอบ ๆ เต้นท์ผม
เหรอค่ะ (ขณะนั้นเริ่มเข้าใจแล้วว่าผู้มาเยือนเป็นใคร)
แล้วมีอะไรหรือเปล่าค่ะ
ไม่มีครับ คงจะมาเยี่ยม
น้องเอกสวดมนต์ก่อนนอนหรือเปล่าค่ะ
สวดครับ แต่ผมย้ายเต้นขึ้นมากางนอนบนอาคารแล้ว
(เขากางเต้นท์นอนบนลานดินไม่ใช่เหรอค่ะ แล้วเพราะอะไรน้องเอกกางเต้นท์นอนบนอาคาร : ผู้เขียนคิดในใจแต่ไม่พูดอะไร)
ขณะที่คุยกันถึงแขกผู้มาเยือนยามวิกาล หัวใจของผู้เขียนเต้นแรง แรงขึ้นเรื่อย ๆ สายตามองไปที่ลานกางเต้นท์ ความคิดบางอย่างแว็บเข้ามา ไม่มีอะไรหรอกนะ
---------------------
01.45 น.
ผู้เขียนหอบผ้าห่มที่แม่จัดให้ เดินมุ่งหน้าไปที่ลานกางเต้นท์ ว๊าว ว๊าว .. ครั้งแรกในชีวิตที่เรามีโอกาสนอนเต้นท์ ตื่นเต้นมาก ห้วงเวลาเงียบสงัด เสียงลมพัดคล้ายเสียงดนตรีอันไพเราะเพราะพริ้ง ลมพัดผ่านพร้อมหอบพาความเย็นมาด้วย เย็นจนรู้สึก หนาวจัง แผ่นน้ำสงบนิ่งไม่ไหวติง คล้ายกำลังเคลิบเคลิ้มเสียงอันไพเราะของสายลม ฟ้ากว้างยิ่งนักบนฟากฟ้าดวงดาวทอแสงระยิบตา ทุกครั้งที่มองจะเห็นความรัก ความอบอุ่น ที่ส่งผ่านมาถึงหัวใจเสมอ ผืนดิน แผ่นน้ำ ฟากฟ้า ต่างโอบกอดความรัก ความอบอุ่นของกันและกันอย่างไม่มีเงื่อนไข
ดาวเอ๋ย อย่าพึ่งเคลื่อน
เดือนเอ๋ย อย่าพึ่งคล้อย
วัน เวลา อย่าพึ่งผันไปเลยหนอ
ขอให้ฉันได้มีความรัก ความอบอุ่น จากนั้นแม้จะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ยอม
(บทกลอน:จากนวนิยายเรื่องหนึ่ง)
------------------------------------
ขณะก้าวย่างไปบนพื้นหญ้า ใกล้จะถึงลานกางเต้นท์ ทันใดนั้นเรื่องเล่าแขกผู้มาเยือนของน้องเอกก็ดังก้องหูขึ้นมาทันที รู้สึกตัวชา ขาที่กำลังก้าวหยุดชะงัก พร้อมกับค่อย ๆ กลับหลังหันอย่างช้า ๆโดยอัตโนมัติ ไม่ทราบเพราะเหตุผลอะไรที่ไม่กล้าเดินเร็วหรือเพราะก้าวขาไม่ออกกันแน่ คล้ายกลัวว่าถ้าเดินหรือทำอะไรเสียงดังเขายิ่งจะมาทักเร็ว ๆ อยากแปลงร่างเป็นอุลตร้าแมนหญิงจังเลยคะเหาะแป็ปเดียวถึงอาคารแล้ว พุทโธ พุทโธ พุทโธ เดินมาถึงรถยนต์คู่ใจ ทันทีที่เปิดประตูรถผู้เขียนโถมตัวลงเบาะหลัง รีบกดล็อดประตูกลัวจะมีสิ่งใดแทรกตามเข้ามา คลุมผ้าห่มตั้งแต่ศรีษะถึงปลายเท้า นานจนเริ่มหายใจไม่ออกจึงค่อยคลายผ้าห่ม ลุกขึ้นมานั่งสวดมนต์และแผ่เมตตาโดยไม่ลืมตา คืนแรกที่ดงหลวงหลับสบายในรถยนต์คู่ใจ ยังไม่ได้นอนเต้นท์เลย น้องเอกนะ น้องเอก . . .
ติดตามอ่านตอนต่อไปนะค่ะ
คิดถึงคะ
สวัสดีครับน้องสาวหมูผู้น่ารัก
ป้าดโธ่ก็ไม่บอกลุงเอกจะได้จัดยามไปยืนเฝ้าเต้นให้ สงสัย ถ้าหลานหมูจะกลัวยามมากกว่าผีซ๊าอีกนะซี ฮิฮิ น่ากลั๊วน่ากลัว
แต่เชื่อลุงเอกเถอะผีเจอหลานหมู ผีต้องหนีป่าราบแน่ ...................................ก็จะทำไมซะอีก ผีมันกลัวเสียงหมูน่าซี ที่ร้องดังลั่นสท้านดงหลวงปะไร ฮ่าฮ่า
อื้มมม...หนิงเป็นคนโชคดีค่ะ หลับที่ไหนก็หลับง่าย...
ไปไหนๆเรื่องนอนคนเดียวไม่มีปัญหาค่ะ มีคนถามว่า กลัว...ไหม
กลัวดิ้...ตอนเด็กๆขี้กลัวมาก
จนมาเรียนพยาบาลค่อยๆ หายไป แต่ก็ไม่อยากเจอนิ เคยเจอจังๆตอนลงเวรบ่ายค่ะ จำได้ว่ามีการคุยกันด้วย แต่ตอนนั้นไม่ทราบว่าท่านจากไปแล้ว
มาทราบข่าวตอนสายๆ เพื่อนๆเขาคุยกัน เราถึงกับเหวอ...
สมัยก่อนเรียนที่มช ก็เฝ้า gross ก็อยู่กับอาจารย์ทั้งคืน หรือบางวันมี code 0 แล้วช่วยงานพี่ๆเขาขับรถเครื่องกลับหอ 6 หญิงประมาณ ค่อนคืนเสมอๆ ผ่านวัดก็ สบายๆค่ะ
ก็กลัวนะคะ แต่กลัวนอนไม่พอมากกว่า... อิอิ
สวัสดีค่ะพี่หมู
คืนนั้นน้องหลับสบาย เพราะคิดว่าพี่หมูนอนเตนท์ข้างๆ โธ่! ถ้ารู้อย่างนี้นะ ขอนอนหน้ารถแล้ว พี่หมู นะ พี่หมู มาถึงเตนท์แล้วยังไม่นอนอีก แล้วเสียงเตนท์ข้างๆ เสียงใครล่ะ เหวอ........
ช่วงนี้อ่านบันทึกของพี่บางทราย เป็นต้องงอแงทุกครั้งไป แม้จะเห็นโพสต์ก็ตาม
คิดถึงนะค่ะ คิดถึงเสมอ
พี่บางทรายต้องได้กลับมาเมืองมุก มาที่ดงหลวงอีกแน่นอนนะค่ะ
ต้องจัดการน้องเอกคนเดียวที่ก่อเหตุ
ยุงกัดมั๊ยค่ะลูกนอนเปล ความจริงแม่หมูเป็นคนมีเหตุผลเสมอ ความจริงที่เปิดเผย .. พี่เอกของลูกคนเดียวเท่านั้น
หนูไม่กลัววว .. คะ
แต่ก็สงสัยนะค่ะ คืนนั้นทำไมน๊า แว๊บเดียวนั้นตัวชาเย็นวูบ สมองสับสน ก้าวขาซ้าย ขาขวาสลับกันไปหมด ถ้าเป็นอย่างลุงเอกว่าหนูก็จะนั่งลงร้องเพลงพฤกษาสวาทที่กำลังฮิตให้ฟัง คงจะได้รับความเมตตาบ้าง
เราพยาบาลเรื่องกลัว ไม่มีอยู่แล้วไม่ว่ากลัวอะไรเน๊าะ พี่หมูก็ไม่คิดว่าคืนนั้นจะวูบไปได้ขนาดนั้น คืนวันสุดท้ายถึงได้นอนเต้นท์
พี่หมูมองตามหลังน้องตั้งแต่น้องเดินไปนอนแล้วคะ ก็คิดในใจว่าเดี๋ยวจะตามน้องไป เดินไปเกือบจะถึงแล้ว รับความสุขจากดวงดาวยังไม่ทันจางหาย ถูกหักมุมกระทันหัน เตือนแล้วก็ต้องกลับคะ .. อิ อิ เสียงเต้นท์ข้าง ๆ นะเหรอ จ้างก็ไม่เฉลยหรอก
ไม่แปลกใจเลย.... อิอิ
พี่หมูค่ะ ไม่คิดเลยว่าพี่หมูจะกลัว...นึกว่าไม่ชอบนอนเต้นท์ค่ะ น้ององุ่นคนสวยบอกว่าพี่หมูนอนในรถ เราก็เลยชวนพี่หมูมานอนบ้านด้วย แต่พี่หมูไม่มาคงหายกลัวแล้ว...
ขอขอบคุณพี่หมูกับน้องรุ่งมากๆค่ะ ที่มาอยู่เป็นเพื่อนแป๋วกับน้องอึ่ง ในช่วงที่เราผลัดกันอาบน้ำที่โรงแรมรัตนโกสินทร์ค่ะ...สรุปแล้ว สิ่งที่เรากลัวไม่ใช่ผีค่ะ แต่เป็นความคิดของเราเอง...
สวัสดีครับ พี่หมู
ที่จริงไม่ใช่คนกลัวอะไรเลย แต่คืนนั้นไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเหมือนกันคะ
อ.แป๋วค่ะ
อย่างที่อ.แป๋วว่าเรากลัวความคิดเราเองต่างหาก ปกติเป็นคนไม่ค่อยกลัวอะไร คืนนั้น คือเหมือนถูกหยอกเย้า นอนในรถสองคืนแน่ะ คืนสุดท้ายจึงกล้าไปนอนเต้นท์
น้องอ็อดที่รักค่ะ
สวัสดีค่ะ พี่หมู
น้องไมตรีค่ะ
น้องแดงค่ะ
pa_daeng
พี่บางทรายทำพิธีคืนก่อนแล้วนะค่ะ น้องเอกเจอเหตุการณ์คนเดียว ฟังเขาเล่าก็ไม่คิดว่าเป็นอะไร เฉย ๆ ช่วงที่เดินจะไปนอนเกือบตีสองแล้วอาจจะดึกและเงียบมาก จนความคิดกระเจิดกระเจิง เรื่องอย่างนี้ไม่มีปัญหาสำหรับพี่เลย
หายเหนื่อยหรือยังค่ะ
คืนแรกที่ผมเจอ...ไม่กล้าเล่าให้ใคร
พ่อครูสุทธินันท์ ก็บอกว่าพ่อรู้สึกแบบนั้น
และ ไม่มีแค่ผมหรอก
ถาม น้องหมอสุพัฒน์ดู นอนเต้นท์ใกล้ผม ??
และถาม ออต ดูครับ ว่าคืนเดียวกันนั้นเขาเจออะไรบ้าง ???
เราสามคนประสบเหตุพร้อมกัน ในคืนเดียวกันครับ
น้องเอกครับ ไม่ใช่ จนท สักคนที่เดินดูความเรียบร้อยหรอค่ะ ทั้งสามคนจึงพบเหตุการณ์เดียวกัน