ทุ่งข้าวกำลังรอเก็บเกี่ยวสีเหลืองอร่าม

            ใกล้สี่โมงเย็นผมมาถึงถิ่นน้ำดำกาฬสินธุ์ แม้ว่าผมจะเคยมาเยือนเมืองนี้สองสามครั้งแล้วแต่ก็ยังจดจำเส้นทางไม่ได้ชัดเจนอะไรต้องโทรถามเพื่อนที่อยู่ในเมืองนี้ จึงค้นหาทางออกจากเมืองได้  แวะคุยกับเพื่อนเก่าในสายงานเดียวกันอยู่อีกพักใหญ่ ๆ ก็รีบเดินทางต่อ

            แสงแดดแรงระยับก่อนหน้านี้เริ่มเป็นสีทองอ่อนละมุน สองข้างทางทุ่งข้าวกำลังรอเก็บเกี่ยวสีเหลืองอร่าม  ท้องฟ้าสีครามยามนี้เพียงรออาทิตย์อับแสง  กรุ่นกลิ่นของยามหนาว กลางเดือนพฤศจิกายนไม่เย็นเยือกอย่างที่หวัง  แต่ก็พอเรียกร้องความรู้สึกของวันเก่า ๆ ในช่วงเวลานี้กลับมาได้  ...........เสียงสนทนาของสามสหายนัดหมายกันผ่านเครื่องมือสื่อสารเป็นระยะ  กำหนดพื้นที่ให้ชัด ที่บ้านแก่งนาง ต.กกตูม อ.ดงหลวง จ.มุกดาหาร  จุดนัดพบคืออ่างเก็บน้ำห้วยไผ่ และเลิกการติดต่อไปในที่สุดพร้อมกับการมาเยือนของความมืดในขณะที่ผมกับสหายโน๊ตไปถึงเขาวง  ในครั้งแรกของการตัดสินใจผมคิดว่าจะรอสหายแจ๊คจากนาแกที่ รพ.เขาวง แต่เกิดความผิดพลาดเสียแล้ว ผมลืมเสียสนิทว่าไม่ได้ติดต่อเจ้าหน้าที่จัดการประชุมที่ชื่อ ออต ทั้งที่ได้บันทึกหมายเลขโทรศัพท์ไว้แล้ว เมื่อกดค้นหาชื่อและปุ่มโทรออก               

        ...................!!..."หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"  เสียงผู้หญิงคล้ายหุ่นยนต์ที่บริษัทให้บริการเครือข่ายติดตั้งไว้รองรับระบบการสื่อสารที่ผิดพลาด ดังขึ้นเป็นการยืนยันว่าขณะนี้ ผมและเพื่อนกำลังถูกโดดเดี่ยวจากโลกสื่อสาร เครื่องมือทันสมัยในมือของเราสองคนไม่มีค่า  เรากำลังเปลี่ยนโหมดของการเดินทางจากแบบเทคโนนำทางเป็นแบบสุ่มเดา และการใช้ทักษะมนุยสัมพันธ์  เรากำลังถอยหลังกลับไปสู่ความสัมพันธ์ของความเห็นอกเห็นใจกันของมนุษย์อีกครั้ง  ผมเปรยกับเพื่อนว่า เราต้องสอบถามเส้นทางจากผู้คน แล้วผู้คนสมัยนี้เขาจะช่วยเราใหม  ผมไม่เคยสอบถามเส้นทางจากผู้คนแปลกหน้ามานานมากแล้ว  ...สหายโน๊ตพูดตอบกลับมาว่าก็ต้องถามในบริเวณที่เป็นชุมชน เป็นร้านค้า เพื่อความปลอดภัยของเราและของเขาด้วย   .......ผมรำพึงในความคิดให้ตายเถอะ นี่เราต้องแสดงความหวาดระแวงต่อกันถึงเพียงนี้หรือ  แต่....ไม่รู้  นี่เป็นเวลามืดแล้ว  ที่นี่เราไม่เคยมาเยือน ไม่รู้จักใคร ไม่คุ้นเคย ไม่.....