บางสิ่งบางอย่างประทับอยู่ในความทรงจำที่ยากยิ่งจะบรรยายออกมาได้ "เป็นสิ่งที่ยากยิ่งนัก" รู้เพียงว่า "รู้สึกดีที่ดงหลวง"

หากจะถามว่าไปดงหลวงครั้งนี้ได้อะไร คงจะไม่สามารถตอบให้หมด เพราะ ได้อะไรมากมายเกินที่จะถ่ายทอดเป็นตัวอักษรให้ครบถ้วนถึงความรู้สึกที่ได้รับ บางสิ่งบางอย่างประทับอยู่ในความทรงจำที่ยากยิ่งจะบรรยายออกมาได้ "เป็นสิ่งที่ยากยิ่งนัก" รู้เพียงว่า "รู้สึกดีที่ดงหลวง"

 

รู้สึกดี    เหมือนได้ไปทำบุญบ้านพี่คนโต

รู้สึกดี    เหมือนได้มาเจอพี่น้องท้องเดียวกัน

รู้สึกดี    ที่ได้เจอหลายคนที่ล้วนถวิลจะได้เจอ อยากสัมผัสตัวเป็นๆ

รู้สึกดี    ที่ได้เจอ "คนแซ่เฮ" ยุคหน้า

รู้สึกดี    ที่ได้นั่งฟังบรรยายในบรรยากาศที่ไม่รู้สึกว่านั่งฟังวิชาการ

รู้สึกดี   ที่ได้นั่งฟังพี่น้องดงหลวงกับประสบการณ์ช่วงหนึ่งของชีวิตที่

             ทรงคุณค่าของประวัติศาสตร์การต่อสู้ที่ทุ่มเทและเสียสละ

รู้สึกดี    ที่ได้นอนฟังเสียงเรือหางยาว/โรงสีข้าว ที่คุ้นชินในยามค่ำคืน

รู้สึกดี   ที่ได้ยินเสียงหัวเราะของพี่น้องแซ่เฮ รอยยิ้มที่จริงใจ เปิดกว้าง

             สายตาที่สว่างสุกใส เป็นกันเอง

รู้สึกดี    ที่ได้พลังแห่งการกอด ที่ประสาทอัตโนมัติสั่งการแบบไม่รู้ตัว

 

 

เก้ารู้สึกดี สิบรู้สึกดี  สิ่งเหล่านี้ จะคงอยู่ตลอดไป และจะรู้สึกดียิ่งๆขึ้นไปในพี่น้อง "คนแซ่เฮ"

บันทึก  ท่ามกลางป่าอ้อย อินเตอร์รีสอร์ท หนองแสง อุดรธานี