ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย หนาวอยู่ดีดี ฝนก็ตกลงมาเสียอย่างนั้น คนเร่ร่อนไร้บ้าน ที่ สนามหลวงก็พลอยลำบากไปด้วย เพราะ ไหนจะต้องทนหนาว ไหนจะต้องหาที่หลบฝน ที่เวลาฝนตก ก็จะหนาวเพิ่มขึ้นไปอีก.. ได้โทรคุยกับที่ปรึกษาสมาคมท่านหนึ่งที่เป็นอดีตนายทหาร ก็ได้แต่ให้กำลังใจในการทำงานกันมา ว่าสู้ ๆ ต่อไป
ช่วงนี้เลยแทบจะไม่มีเวลาให้เรื่องส่วนตัวเอาเสียเลย ปล่อยปละละเลย จนคนข้างตัวเข้าโรงพยาบาลเพราะป่วยท้องเสียซะอย่างนั้น จน แม่ของทั้งสองฝ่ายบอกให้เราเพลา ๆ งานลงเสียบ้างแล้ว ดูแลตัวเอง ก็ได้แต่รับปากไปแบบแกน ๆ ในใจคิดว่า ก็ในเมื่อเราเลือกที่จะทำงานแบบนี้ ก็ต้องยอมเสียอะไรไปบ้างเพื่อให้เราทำงานอย่างมีความสุข
วันก่อนลงไปที่สนามหลวงหอบหิ้วเสื้อผ้า โดยเฉพาะเสื้อแขนยาวลงไปให้ คนเร่ร่อนไร้บ้านถึงที่ เท่าที่มีแรงขน ก็ แค่ สิบกว่าตัว อย่างน้อยก็ให้เขาคลายหนาวลงไปบ้าง ในระหว่างที่เราประสานงานเพื่อส่งเขากลับบ้านอยู่ ...
ช่วงนี้ ใกล้ปลายปี และใกล้เลือกตั้ง ทำให้ สถานการณ์ที่สนามหลวงดูจะไม่ค่อยจะเหมาะสมกับการที่จะให้คนเร่ร่อนไร้บ้านพำนักอาศัยเท่าไรมีทั้ง งาน ที่จัดเตรียมเฉลิมฉลองใหญ่และเวทีปราศรัย ที่ สลับกันใช้สนามหลวงเป็นเวทีใหญ่ ก้ได้แต่ให้กำลังใจพวกเขาเท่าที่จะทำได้ไปก่อน
ความอ่อนล้าอ่อนใจกับการงานในช่วงนี้ ทำให้ ไม่มีเวลาให้เรื่องส่วนตัวเอาเสียเลย ถึงบ้าน ก็หัวถึงหมอน หลับสนิท แต่ก็ หวังไว้ในใจว่าเราจะทำสำเร็จ คือ พาเขากลับบ้านได้ก่อนสิ้นปี
