มีความอ่อนหวานอันซึมเหงารอเราอยู่ในห้วงแห่งการจากลา

ทุก ๆ ครั้งที่ชาวบล็อกแซ่เฮมีโอกาสเจอะเจอ “พ้อหน้า” (พบหน้า) กันก็มักหนีไม่พ้นการเคลื่อนตัวเข้าโผกอดกันและกันอย่างอบอุ่น  โดยไม่แคร์ว่าก่อนหน้านี้ผู้ซึ่งมาถึงใหม่สัญจรผ่านอะไรมาบ้าง ?  มอมแมมหรือไม่ ?  คราบไคลเหม็นหึ่งหรือเปล่า ? ....

   <p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">การโผเข้ากอดกันและกัน คือวัฒนธรรมการบอกรักของชาวบล็อกเกอร์  เป็นเสมือนเครื่องมือทางใจที่สื่อให้กันและกันได้สัมผัสซึ้งถึงมิตรภาพและความรักที่มีต่อกันอย่างปราศจากกำแพงแห่งความเป็น “คน” </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p>  </p><p>ภาพที่ ๑  :  ฮำฮีฮำฮอนประเภทบุคคลบนระเบียงใกล้บันได   </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ในทำนองเดียวกันนั้น   ครั้นถึงเวลาแห่งการลาจากและสัญจรพรากไปตามวิถีแห่งโลกและชีวิต   ทุกท่านก็ไม่ลืมที่จะถลาเข้าโอบกอดร่ำลากันอีกรอบ  -     รอบนี้ก็ดูจะติดพัน ยาวเหยียดอย่างไม่รู้ร้าง  จนทำเอาหลายคนแทบจะ “ตกเครื่อง”  หรือไม่ก็เลื่อนการเดินทางออกไปเลยก็มี</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ปรากฏการณ์เช่นนั้นผมเรียกว่า “ฮำฮีฮำฮอน”  , ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p>และในเฮฮาศาสตร์ 3 –   ภาพชีวิตจริงที่อัดแน่นด้วยความรู้สึกแห่งการ  “ฮำอีฮำฮอน”  โลดแล่นและฉายเด่นอยู่อย่างมีชีวิต  เริ่มต้นจากรุ่งเช้าของวันที่ 18  พ.ย. 50   ที่แดดหนาวยังไม่จากหาย  พี่หมูและพี่รุ่ง จำต้องอำลาพาจากไปก่อนใครอื่น   … </p><p></p><p>ผมเฝ้าสังเกตการณ์ล่ำลากันบนตัวอาคารอย่างยาวเหยียด  จากนั้นก็ติดตามกันมาโอบกอดกันอย่างไม่รู้จบบนลานจอดรถ  </p><p></p><p></p><p>  </p><p></p><p>ภาพที่ ๒  :  ฮำฮีฮำฮอน ประเภทกลุ่ม …  </p><p> </p><p>เวลาแห่งการร่ำลาดูยาวนานกว่าไหน ๆ …  มิ่งมิตรทยอยเข้าโอบกอดอย่างไม่รู้เบื่อ  คำอวยพรทั้งจากคนเดินทางและคนที่ยังไม่เดินทางถ่ายส่งให้กันอย่างมีพลัง  ซุ่มเสียงของทุกคนฉายชัดถึงความรักและความปรารถนาดีอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อกัน  และก่อนที่รถยนต์จะเคลื่อนตัวออกจากที่นั่น  ก็ดูประหนึ่งว่าจะใช้เวลามากโขกับการจากลา  …    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ผมเรียกห้วงบรรยากาศแห่งการล่ำลาอย่างยาวเหยียดนี้ว่า “ฮำฮีฮำฮอน”   เป็นการล่ำลาที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกแห่งการ “ห่วงหา ..อาวรณ์”    และถ้าไม่รักกันจริง  บรรยากาศเช่นนี้ก็เกิดขึ้นไม่ได้  สำหรับคนแซ่เฮอย่างเรา ๆ ท่าน ๆ  ไม่มีใครกล้าหาญพอที่จะปั้นแต่งบรรยากาศนี้มาหลอกกัน !</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>ภาพที่ ๓  :  ฮำฮีฮำฮอนกับหนุ่มน้อยบนลานจอดรถ   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">มีความสุขที่ล้นเหลือในพบพาน  และมีความอ่อนหวานอันซึมเหงารอเราอยู่ในห้วงแห่งการจากลา ….แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าความอ่อนหวานแห่งการจากลานั้น  ทำไมถึงเกี่ยวโยงเอาความซึมเหงามาเกาะกุมหัวใจของเราได้มากมายถึงเพียงนี้    ….  หรือนี่กระมังที่โบราณบอกเอาไว้อย่างร่วมสมัยว่า   ”รักมาก ก็อาวรณ์มาก” …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">……</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">มีใครบ้างเล่าเข้มแข็งประหนึ่งภูผาที่ไม่สะทกสะท้านต่อความอ่อนหวานอันซึมเศร้านี้บ้าง ?   ผมคนหนึ่งล่ะที่ยอมจำนนต่อความอ่อนหวานนี้อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง  และยินยอมที่จะให้หัวใจพ่ายพับไปกับห้วงความรู้สึกแห่งการ “ฮำฮีฮำฮอน”   </p><p></p><p> </p><p>ภาพที่ ๔  ฮำฮีฮำฮอนแบบยกกลุ่มอย่างรื่นรมย์   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ในห้วงชีวิตที่ผ่านมา   ผมเคยมีโอกาสเปิดบ้านต้อนรับมิ่งมิตรหลายท่าน  ครั้นต้องเอ่ยลาในรุ่งสาง   ผมต้องพาหัวใจอันบอบบางมายืนส่งมิ่งมิตรทีละคน,  คนแล้วคนเล่า !,  คันแล้วคันเล่า ! อย่างอาวรณ์และสะท้อนสะเทือนใจ  และได้แต่ย้ำเตือนกับทุกคนว่า “ถึงเมื่อไหร่  โทรบอกด้วยนะ..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ผมต้องใช้ความเข้มแข็งอย่างมหาศาลในการยืนดูแต่ละคนเลยลับไปจากรั้วบ้าน  และเฝ้ารอการยืนยันเรื่องจุดหมายของการเดินทางอย่างร้อนรุ่มจากมิ่งมิตร …. </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>ภาพที่ ๕   ฮำฮีฮำฮอนด้วยอาการเริ่มซึมเหงา   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ไม่มีการจากลาใดที่ไม่ดูหม่นเศร้า  และถึงแม้จะเป็นการจากลาในบริบทของความดีงาม   ก็มักหนีไม่พ้นที่จะต้องกำนัลความสุขนั้นด้วย “น้ำตา”  เพราะนั่นคืออานุภาพของการ “ฮำฮีฮำฮอน..”  และจากนี้ไป  หากยังต้องสู้เผชิญกับภาวะฮำอีฮำฮอนอันแสนอาวรณ์นี้ร้อยเท่า พันเท่า !  ….  ผมก็พร้อมและยินยอมโดยปราศจากข้อต่อรองใด ๆ ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">และนี่คือภาพฮำฮีอำฮอนขนานแท้ :  ความอ่อนหวานอันซึมเหงารอเราอยู่ ณ จุดเริ่มต้นของการจากลา  (ภาพนี้ยืมมานะครับ… เป็นฝีมือท่านใดผมยังไม่ทราบเลย)</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p></p><p> ภาพที่ ๖   พี่หมูปาดน้ำตา ฮำฮีฮำฮอน  ..ขณะที่พี่รุ่งโบกมือ ฮำฮีฮำฮอน    </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ขอบคุณพี่น้องแซ่เฮทุกท่านที่สัญจรมาร่วมชะตากรรมเดียวกันอย่างมีความสุข  และจากลากันด้วยความสุขที่ฉาบล้นไปด้วยภาวะ “ฮำฮีฮำฮอน”  อันอ่อนหวาน และซึมเหงา !</p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"></p><p>ปล..ท่านใดมีภาพการจากลาที่อ่อนหวานและซึมเหงาในแบบฉบับฮำฮีฮำฮอนบ้าง… โปรดกรุณานำมาแบ่งปันด้วยนะครับ  เพราะตอนนี้หัวใจของผมก็ยังคง “ฮำฮีฮำฮอน”  อยู่เหมือนกัน   </p><p> </p><p> </p>