บันทึกนี้บ่งบอกความเป็นไปของมวลมิตรในเฮฮาได้เยี่ยมมากครับ

            ผมยอมรับว่าความรู้สึกของผมยังไม่ได้ซึมซับความรู้สึกของผองเพื่อนพี่น้องอย่างลึกซึ้งนัก

            แต่แม้จะลึกซึ้งเพียงไหน ผมเป็นคนหนึ่งที่จะเลือกว่าจะจากไปก่อนจะถึงช่วงเวลาแห่งการลาจากหรือจะเลือกที่จะซึมซับความหงอยเหงาอยู่เป็นคนสุดท้ายในสถานที่ร่ำลา

            สองทางนี้ ผมมักจะใช้ทางที่สอง เพราะผมอยากจะร่ำลาเพื่อนให้ครบทุกคน

            แต่ครั้งนี้ผมเลือกทางแรกเพราะระดับความรู้สึก ฮำฮีฮำฮอน ผมยังไม่โหยหาเทียมเท่า

            อีกอย่างครับ  พี่แผ่นดิน  ผมไม่อยากเห็นน้ำตาจากใคร ๆ ในการเอ่ยลาเลย  มันเศร้าครับ

            คิดถึงทุกคนครับ   ขับรถกลับด้วยสมองที่ยังว้าวุ่นกับช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตที่พึ่งผ่านทางมาเมื่อครู่นี้เอง