นักวิจัยที่ต้องเป็นนักชิม

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เป็นวันที่มีการขับเคลื่อนงานวิจัยของผมอีกชิ้นหนึ่งครับ คือ งานวิจัยการอนุรักษ์อาหารละศิลอดในเดือนรอมฏอน ซึ่งขั้นตอนนี้เป็นขั้นของการสืบสานองค์ความรู้ด้านอาหารโดยเยาวชนในหมู่บ้าน

เรา(ทีมวิจัย) ตีโจทย์กันหลายวันครับว่า จะสร้างให้เกิดกลุ่มเยาวชนอย่างไร สุดท้ายวิธีการของเราเป็นแบบการนำตุกตาหิมะ คือ ทีมวิจัยแค่หาคนเริ่มต้น แล้วให้คนดังกล่าวขยายกลุ่มของเขาเอง ซึ่งผลที่ได้ก็เป็นไปตามคาดครับ มีเยาวชนมาร่วมในการเรียนรู้การทำอาหารโบราณของหมู่บ้านจำนวน 15 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัย แต่ทั้งหมดเป็นคนในพื้นที่ที่เรากำลังทำการวิจัยครับ

ผมเตรียมท้องไว้อย่างดีครับ เพราะเบื้องต้นคุยกันว่าจะให้ทำอาหารคาวและอาหารหวานเลย แล้วเชิญผู้หลักผู้ใหญ่ของหมู่บ้านมาร่วมรับประทาน แต่แล้วทางกลุ่มแม่บ้านอาวุโส เจ้าของต้นตำรับขอให้เป็นแค่อาหารหวานก่อน (ฮาฮาฮา ผมเลยต้องทานของหวานแทนข้าว)

บรรยากาศแรกๆ ดูเหมือนจะเกร่งๆ กันทั้งสองฝ่ายครับ เยาวชนก็ไม่กล้าเข้าไปช่วยทำ แม่บ้านก็ไม่กล้าเรียกใช้ ผมเลยต้องบอกว่า งานนี้ให้แม่บ้านใช้งานเด็กๆ ได้เต็มทีนะครับ แล้วก็หันไปบอกน้องๆ เยาวชนว่า ไม่ดูเฉยๆ เดียวทำไม่เป็นต้องหัดให้เป็นนะ เพราะต้องไปทำอาหารโชว์อีกรอบ

หลังจากนั้นบรรยากาศจึงเริ่มกลายเป็นการสอนกันมากขึ้น กลุ่มแม่บ้านก็ทำหน้าที่กำกับ และช่วยเหลือบ้างในลักษณะของการสาธิต น้องๆ เยาวชนก็สนุกกับการทำขนมกันมากขึ้น

ขนมที่ได้ทำกันไปในวันนั้น ซึ่งใช้เวลาเพียงสองชั่วโมง ได้ขนมมาห้าอย่างครับ (ลำบากผมจริงๆ ชิมอย่างเดียว)

มีภาพมาให้ดูกันด้วยครับ