ตัวผมเองต้องพยายามหลีกเร้น กลบเกลื่อนตัวเองไปกับน้องๆที่ช่วยเก็บเต้นท์เก็บของ กลัวเกรงเหลือเกินกับการเอ่ยลา เกรงน้ำตาแห่งความปิติที่ได้พบที่จากลาจะกลั้นไว้ไม่ไหว สุดท้ายก็มาปล่อยให้มันท้นเอ่ออยู่หน้าจอ ยามเมื่อได้อ่านบันทึกของมิตรทั้งหลายนี่เอง

ยังไม่กล้าเปิดบันทึกของตัวเองที่พาดพิงถึงบรรยากาศในงาน และการจากลา ขอเห็นแก่ตัวด้วยการใช้เวลาเสพสุขกับสิ่งที่ได้รับในช่วงสองสามวันให้เต็มที่ก่อน

ขอบคุณครับ