สวัสดีครับ

ขออนุญาตบอกตรง ๆ ครับว่า หลังจากบันทึกล่าสุดของผม  หัวใจนี้อยู่ที่ดงหลวง  เมื่อ วันพฤหัสบดีที่ 15 พฤศจิกายน เวลา 21.53 น.  ที่ผ่านมานั้น  ผมได้ตั้งใจไว้ก่อนหน้านั้นครับว่า  ในงานเฮฮาศาสตร์ครั้งที่ 3 " นอนกลางดิน กินกลางดงหลวง " ครั้งนี้  ผมจะไม่เขียนบันทึก 

ตลอดเวลาก่อนงานนี้จะมาถึง  ผมใจจดใจจ่อมาโดยตลอดเพื่อรอคอยเวลาแห่งความฝัน  จนรายละเอียดของงานฉบับล่าสุดของท่านอาจารย์บางทราย ยิ่งเป็นบทชี้ชัดให้อีกหนึ่งความฝันของผมที่เลือนลางไปแล้วได้กลับมาชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

ผมพูดกับตัวเองว่า  ผมจะเก็บเกี่ยวสิ่งต่าง ๆ ให้ได้มาก มาก และ มากที่สุด เพราะงานนี้มีหลายอย่างที่ทำให้ฝันของผมเป็นจริงขึ้นมาได้โดยที่ผมนั้นไม่ได้ออกเรี่ยวออกแรงอะไรเลย  เพียงแต่ " เอาหัวใจมาให้กัน "  เพียงเท่านั้น และนั่นคือสิ่งที่คนตระกูลเฮ  ล้วนทำเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว

งานครั้งนี้ ในมุมมองจากสายตาอันอ่อนด้อยทางปัญญาของผมจะเป็นอย่างไร    อะไรคือฝันที่เป็นจริงของผม ทั้ง ๆ ที่ความฝันอันนั้นมันเลือนลางจนแทบจะจำมันไม่ได้   อะไรคือความปิติที่ทุกคนล้วนสร้างให้แก่กัน  และอีกหลายร้อยอย่างของสิ่งดีดีและผมขออนุญาตสรุปด้วยหัวใจของตัวผมเองว่า  " งานนี้เกิดจากหัวใจ การเอาหัวใจมาให้กัน " 

จากนี้ไป  ผมขออนุญาติใช้เวลาแห่งการเรียนรู้เพื่อถอดความรู้สึกออกเป็นบันทึก  จัดเรียงความรู้สึก ผ่านกระบวนการคิดและไล่เรียงความทรงจำแห่งความสุนทรีย์เป็นตัวอักษร  อาจจะกระด้างบ้าง  นุ่มละมุนบ้าง ก็ขอให้เป็นไปตามความรู้สึกจากหัวใจ สู่ หัวใจของทุก ๆ คนครับ

                                                            นายสายลม  อักษรสุนทรีย์