ไม่ว่าสถานะทางสังคมของผมจะเป็นเช่นไร ความคิด จิตวิญญาณผมก็คงอยู่เช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

สวัสดีครับ
     ผมมีเหตุอันจำเป็นต้องห่างหายไปจาก G2K ระยะหนึ่งครับ มีเรื่องยุ่งๆที่ก่อโดยบุคคลอื่น และเราเองก็ถลำตัวไปใช้เมตตา กรุณาจนเกินพอดี ถึงขั้นละทิ้งอุเบกขาธรรม แล้วในที่สุดผลก็เกิด เป็นผลที่รุนแรงเกินคาดคิดครับ 
     มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างที่ผมต้องยอมรับด้วยความมีสติ  มีความรู้มากมายที่ได้รับและต้องจดจำใส่ใจไว้เป็นเครื่องเตือนตนและคนรอบข้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการใช้ธรรมะ ในหมวด พรหมวิหาร๔ ครับ … รายละเอียดขออนุญาตไม่กล่าวถึงนะครับ เพียงแต่ขอให้คำมั่นแก่หมู่ญาติมิตรว่า …
    ไม่ว่าสถานะทางสังคมของผมจะเป็นเช่นไร  ความคิด จิตวิญญาณผมก็คงอยู่เช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง 
     ผมตั้งใจว่าจะจัดการกับทั้งภารกิจการงานและเรื่องวุ่นๆในชีวิตให้เข้าที่เข้าทาง  และเข้ามาเขียนบันทึกเรื่องราวอันเป็นความรู้ ความคิดในพื้นที่ตรงนี้ต่อไปให้ค่อนข้างสม่ำเสมอ เพื่อให้เรื่องเล็กๆน้อยๆเหล่านั้นได้เอื้อประโยชน์ ทั้งต่อตัวเองและผู้ที่ผ่านมาอ่าน  มากบ้างน้อยบ้าง ตามที่จะเป็นไปได้ครับ  อะไรจะเกิดไม่ว่า มาแบบไหน จะสุข จะทุกข์ จะดีจะร้าย สิ่งที่จะช่วยได้ก็คือคาถา “เช่นนั้นเอง” ของท่านอาจารย์พุทธทาส  ฝึกกันให้มากๆ ชีวิตจะปลอดภัยครับ  ถ้าให้ดีก็แถมด้วยศีลข้อเดียวอีกอย่างก็จะยิ่งมั่นใจได้มากขึ้นครับ “รักผู้อื่น” ไงครับ
    สวมวิญญาณ ”รักผู้อื่น” ให้มั่นคง  และฝึกมองปรากฏการณ์ทั้งหลายในโลกให้เห็นความเป็น”เช่นนั้นเอง” ไปเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนว่าผมค่อนข้างละเลยไม่สนใจคำเตือนของคนรอบข้างอย่างหนึ่ง นั่นคือคำบอกกล่าวที่ว่าให้ “รักตัวเอง” บางคนถึงขนาดบอกว่าให้ผมหัด “เห็นแก่ตัว” เสียบ้าง
     นั่นคือภาพที่เขามองครับ  แต่ผมเองยังรู้สึกว่ายังต้องขจัดความเห็นแก่ตัวอีกมากมายออกไปจากตนครับ … เส้นทางนี้ยังอีกยาวไกลครับ