การที่พ่อแม่เลี้ยงลูกอย่างทะนุถนอม ลิ้นไม่ให้ไต่ไลไม่ให้ตอม ไม่ให้ลูกทำอะไร เพราะกลัวว่าลูกจะเหนื่อย ไม่อยากให้ลูกลำบาก สิ่งเหล่านี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย
เมื่อตอนเด็กๆ ป้าแดงมักจะถูกเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นลูกคนเล็ก งานบ้านงานเรือน แม่กับพี่ๆ ก็จัดการหมด พี่อยากให้เราช่วย ก็จะโดนว่า น้องยังเด็ก
จำได้ว่า เมื่อตอนไปเรียนพยาบาลต้องไปอยู่หอรวมกับเพื่อนๆ เพื่อนบางคนซักชุดชั้นในตัวเอง ก็ยังไม่เป็น แม่หรือแม่บ้านทำให้หมด เพราะเป็นคุณหนู แต่ป้าแดงโชคดีหน่อย ที่ยัง ซักผ้ารีดผ้า เป็นอยู่บ้าง แม้จะไม่เรียบร้อยซักเท่าไร เพราะก่อนหน้านี้พี่สาวก็ทำให้ตลอด
แล้วพอมาถึงช่วงแต่งงาน งานบ้านงานครัว ก็เป็นเรื่องของคุณสามี เพราะคุณเธอชอบนักหนา ป้าแดง อยู่บ้านพักหลวง กวาดถูพื้น เดือนละครั้ง น่าจะได้ อิอิอิ จนเพื่อนบ้านอย่าง แมงมุม ก็มาอยู่ด้วยแบบไม่ได้ขออนุญาติ
พอต้องมาดูแลพ่อ มีความจำเป็นต้องกวาดถูบ้านทุกวัน เพราะถ้าไม่ทำ เกรงว่า พ่อจะว่า ก่อนหน้าที่แม่ยังไม่ชิงหนีไปสวรรค์ ก็มีแม่บ้านคอยดูแลให้ หลังแม่ไป ป้าแดงก็มีอำนาจเต็มในบ้าน เริ่มเล็งเห็นว่า แม่บ้านอู่งาน บ้านเรือนไม่เรียบร้อย เวลาที่พ่อ หกล้ม หัวแตก หัวโน คุณแม่บ้านก็ไม่เคยเลยที่อยู่ในเหตุการณ์
แม่บ้าน ก็อยู่กับเรามานานนะ แต่มีความภักดีแต่เฉพาะกับเงินเดือนที่เบิกล่วงหน้า จนจำไม่ได้ว่าล่วงหน้าไปกี่เดือนแล้ว
จึงตัดสินใจ สละแม่บ้าน จะทำเอง พ่อเองก็รู้จักประหยัดพลังงานจะตายไปด้วยการ เปลี่ยนเสื้อผ้าสองวันครั้ง กวาดบ้านถูกบ้านก็ไม่เห็นจะลำบากที่ตรงไหน
แต่มาถึงวันนี้ เริ่มขี้เกียจ เพราะความขยันทำงานบ้านไม่ได้อยู่กมลสันดาน เคยกวาดถูทุกวัน ก็เริ่มเป็น 3 วันที 7 วันที ห้องน้ำก็ทิ้งไว้จนทนดูไม่ไหว ถึงจะขัดที่
เฮ้ออ.........มันขี้เกียจจังอ่ะ เคยสบายมานาน นอนดึก ตื่นสาย นอนหัวค่ำก็ตื่นสาย ไม่เคยเป็นแม่บ้านแม่เรือนมาก่อน จะมาเริ่มกันตอนนี้ ก็ดูมันสายมากๆๆๆๆๆไปเสียแล้ววว ..........
หวัดดีครับป้าแดง
กำลังจะเขียนเรื่องสอนลูกให้ลำบากอยู่พอดี อิอิ ตอนที่ผมไปเรียนหนังสือกรุงเทพใหม่ๆ ต้องซักเสื้อผ้าเอง ไม่เคยรู้เลยว่าซักรีดอย่างไรเพราะแม่ทำให้หมด พอซักเองเสร็จตากเอามารีด เอ..ทำไมคอเสื้อเรายังดำ ขอบแขนเสื้อทำไมดำ พอรีดก็มีหลายๆจีบ แต่ในที่สุดเราก็ทำเป็น แต่ลูกผมเดี๋ยวนี้มันง่ายจับยัดลงเครื่องซักผ้า รีดก็ไปจ้างรีดเอา มันสบายกว่าเราเยอะ คนเป็นเมียและเป็นลูกสาวก็ยังงี้แหละนะ อะไรก้อ...กู ฮิฮิเดี๋ยวจะโพสต์ภาพชีวิตเมียให้ป้าแดงดูนะ
ตามมาอ่านนะครับ
ทิ้งหลักฐานไว้ด้วยครับ
โอ้ป้าแดง นิสัยเหมือนผมเลย (แต่ผมเป็นผู้ชาย) จำได้ว่าตอนอยู่บ้านพักส่วนตัวกับน้องชายสมัยเรียนมัธยม ถ้ารู้ก่อนล่วงหน้าว่าแม่จะมาหนึ่ง ก็จะพัฒนาบ้านครั้งหนึ่ง แต่พอแม่มาถึง แม่ก็จะทำการบ้านใหม่อีกรอบหนึ่ง เพราะแม่เห็นว่าบ้านรกมาก (ทั้งๆ ที่เราเพิ่งกวาดไปเมื่อคืนเอง) แต่หลักฐานมัดตัวครับ เพราะพอแม่กวาดเสร็จ เราจะเห็นว่ามีขยะกองใหญ่ๆ อีกกองหนึ่งที่ไม่รู้ว่าแม่ไปเอามาจากไหน (ในบ้านเราเองนั่นแหละ) ฮาฮาฮา
เรื่องเดียวที่เต็มใจทำความสะอาด คือห้องน้ำ เพราะถ้าสกปรกแล้ว นั่งได้อย่างไม่มีความสุข บ้านรกไม่เป็นไร มีความสุขดี
แต่ตอนนี้เรื่องทั้งหมด มอบให้แม่บ้านจัดการครับ ห้ามบ่น ถ้าบ่นมาก มีทางเดียวคือขึ้นเงินเดือนให้ ฮาฮา
แล้วพอมาถึงช่วงแต่งงาน งานบ้านงานครัว ก็เป็นเรื่องของคุณสามี เพราะคุณเธอชอบนักหนา ป้าแดง อยู่บ้านพักหลวง กวาดถูพื้น เดือนละครั้ง น่าจะได้ อิอิอิ จนเพื่อนบ้านอย่าง แมงมุม ก็มาอยู่ด้วยแบบไม่ได้ขออนุญาติ
สวัสดีค่ะ
อาจารย์ลุงพูน
ขอบคุณที่แวะมาค่ะ
คงไม่ต้องบอกให้อาจารย์รักษาสุขภาพหรอกนะคะ เพราะอาจารย์รักษาสุขภาพอยู่แล้ว
อ.ขจิต
ตอนนี้มืออันงามเรียวของป้าแดง หยาบกร้านไปหมดแล้วค่ะ ไม่นึกว่าชีวิตจะลำบากเยี่ยงนี้
หลังแต่งงาน ป้าแดง กับ ลุงอู้ด ก็ตกลงกันค่ะ
ว่าลุงอู้ดจะทำครัว ป้าแดงทำงานบ้านอย่างอื่น
คราวนี้ ป้าแดงก็มัวแต่ ขึ้นบุญลงบุญ พอวันหยุดก็ตะลอนเที่ยว
เลยไม่ได้ดูแลบ้าน พอไม่ได้ อยู่บุญ ก็มีงานพิเศษเยอะแยะไปหมด เลยเป็นข้ออ้างว่าไม่มีเวลา
ระวังนะคะ ถ้าจะชอบ พยาบาลต้องทำใจ เรื่องเวลาที่ไม่ตรงกันค่ะ อิอิอิ
ป้าแดงขา
หนูก็ไม่ชอบทำงานบ้าน เป็นอภิสิทธิชนที่ถูกยกเว้นไว้ในบ้านคนนึง แต่ก็อดไม่ได้ เดือนสองเดือนก็ต้องลุกขึ้นมาทำความสะอาดใหญ่ซักรอบ คือไม่ได้กวาดถูปกติ อย่างวันนี้ลงมือถอดพัดลมล้างหมดทุกตัว ช่วยกับน้องล้างแอร์เอง ล้างมุ้งลวดหน้าต่าง ล้างครัว ห้องน้ำ จัดของในบ้านใหม่ นี่ก็พึ่งจะเสร็จเมื่อกี้ หมดแรงเลย
ถ้าบ้านสะอาด เราก็มีความสุข ฝุ่นไม่มีหายใจคล่อง ของอยู่ในที่ๆ ควรอยู่ หยิบจับอะไรก็ไม่เลอะมือ ปกติหนูก็แทบไม่ได้ทำงานบ้านเลย เพราะกลับดึก เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ว่างบ้าง อยากพักบ้าง แต่นะ…บ้านเราเอง ไม่ทำแล้วจะรอให้ใครทำ ถ้าไม่ทำคนที่เรารักก็ต้องทำอยู่ดี จะใช้แม่ก็ทำใจยาก น้องชายเขาก็ช่วยแม่ทำงานบ้านทุกวันอยู่แล้ว จะใช้อีกมากๆ ก็เกรงใจเขา พอถึงที่ต้องลงมือรอบใหญ่อย่างนี้ก็ต้องเป็นเรานี่ล่ะ ^ ^
น้องซูซาน
จริงๆแล้ว บ้านพ่อก็ไม่มีอะไรยุ่งยากมากหรอกค่ะ แต่ขี้เกียจ ส่วนที่บ้านพักนี่สิคะ พอไม่ได้ทำนานๆ ฝุ่นก็เกาะติดแน่น เช็ดไม่ออก
นานๆ ทำยกครั้งใหญ่ก็ดีเหมือนกันนะคะ แล้วเหนื่อยมั้ยละคะเนี่ย :-))
งั้นพรุ่งนี้ ป้าแดงไปรณรงค์ เก็บบ้านพักดีกว่า ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
กลับมาขำคุณจารุวัฒน์อีกรอบค่ะ เกิดเหตุการณ์นี้ประจำเรื่องที่แม่เก็บกวาดแล้วได้ขยะอีกกองใหญ่ทั้งๆ ที่ตัวเองพึ่งทำไป น้องชายเขาถามแม่ว่าเอาไปซ่อนไว้แล้วพึ่งเอาออกมาเหรอ 555
เดี๋ยวนี้หนูต้องโละของตอนแม่ไม่อยู่เพราะแม่ชอบเสียดาย ของบางอย่างเก็บมาเป็นสิบปีก็ไม่ได้ใช้ ทิ้งทีไรโล่งหมด ถ้าแม่กลับมาทันมักจะแอบหยิบบางอย่างที่เรากองไว้เพื่อทิ้งไปเก็บ เสื้อผ้าก็ใช่ หนูโละเอาไปบริจาคทีเป็นหลายลัง ทำปีละครั้ง แม่ก็จะมาคัดดูว่าตัวไหนยังดีมากๆ แบบประเภทซื้อมาไม่เคยใส่เลย หรือใส่ไปครั้งนึง พวกนี้ก็จะเอาไปให้แม่บ้านที่ร้านเขา แม่ขี้เสียดายก็เลยทำให้บ้านมีของเก็บไว้เยอะแยะ ลูกก็ขยันซื้อซะด้วย ^ ^
สวัสดีครับป้าแดง
โถ..อ่านแล้วสงสารชีวิตป้าแดงจังเลย ต่างกับผมเลย พี่คนโต น้องอีกห้า ต้องทำเป็นหมดทุกอย่าง....ถึงตอนนี้สบายแล้ว...ฮิฮิ
สวัสดีครับ
น้องวันทนา
สวัสดีค่ะ
เป็นแม่บ้านแม่เรือนน่ะ ดีแล้วค่ะ แต่ป้าแดงน่ะ ไม่เป็นเรื่องเลยค่ะ แม่บ้านป้าแดง ชอบบ่นว่าทำไม พยาบาลไม่รักสะอาด แต่พี่สาวกลับเจ้าระเบียบ อิอิอิ
เรื่องออกเรือนสมัยนี้ ต้องหารสองหมดแหละค่ะ เราไม่ได้เป็น แม่หญิงสมัย ร.2 นี่คะ อิอิอิ
สวัสดีครับป้าแดง
ห่างหายจากการทักทายกันหลายบันทึกครับ
จนมาถึงบันทึกนี้ ดูเหมือนกับว่าเป็นtag ความขยันประจำตัวอย่างไงไม่ทราบ เลยเข้ามาร่วมแจมหน่อย
ผมเป็นลูกคนเดียว ที่พี่ๆเขาคงไม่อยากอยู่ร่วมโลก(โรค)ด้วย เลยชิงจากโลกนี้ไปทีละคนก่อนถึงคิวผมออกมาดูโลก เป็นที่มาของชื่อ (เป-ลี่-ยน)
พ่อแม่คงเบื่อที่จะคลอดใหม่ เลยเลี้ยงดูเหมือนกับเจ้าชายอังกฤษหรือรัสเซียที่เป็นโรคฮีโมฟิเลีย ไปเล่นนอกบ้านไม่ได้ เล่นลูกข่างก็คือมีคนไปขว้างให้ เล่นว่าวก็ต้องมีคนไปวิ่งให้พอติดลมแล้วก็ได้แค่เป็นคนถือเชือก ดินสอมีพ่อเหลาให้ ไปไหนมีคนไปส่งตลอดและอื่นๆประมาณนี้
ผลคือทุกวันนี้ยัง ใช้มีดไม่เป็น ปลอกมะพร้าวไม่ได้ ก่อไฟหุงข้าวไม่ต้องถาม เหลาดินสอไม่เคย และขับรถไม่เป็น
ไม่ทราบพอเป็นตัวอย่างประกอบบันทึกนี้ได้หรือไม่
สวัสดีคะ ป้าแดง
หนูเป็นลูกสาวคนโต ที่บ้านคุณแม่เป็นคนทำกับข้าว ส่วนคุณพ่อเป็นคนทำงานบ้าน ส่วนลูกสาวและลูกชาย...แม่บอกว่ามีหน้าที่เรียนอย่างเดียว แต่พอเรียนจบนิสัยคุณหนูก็ยังติดมาจนโต
โชคดีที่มีโอกาสจากอกพ่อนกแม่นกออกมาโบยบินลำพัง ทุกอย่างเลยต้องทำเอง จำได้ว่าช่วงแรกๆ ยังต้องโทรศัพท์ไปถามแม่ว่ารีดผ้าแบบนี้ใช้ไฟขนาดไหน หลังจากทำกระโปรงไหม้ไปหนึ่งตัว ทุกวันนี้ทำได้ทุกอย่างแล้วคะ...
เรียกว่า ความจำเป็นทำให้เกิดการเรียนรู้และสร้างนิสัยใหม่คะ
---^.^---
สวัสดีค่ะ
คุณ paleeyon
ทำไม สุขสบายอย่างนั้นละคะ
ดีนะคะ ที่พ่อยอมให้ไปเขมร
แล้วนี่ป้าแดง ไปดงหลวง จะมีคนก่อไฟให้มั้ยคะเนี่ย อิอิอิ
พอเป็นบันทึก ก็การสอนลูกให้เป็นงานได้ค่ะ