กดโทรศัพท์ก็ไม่หายคิดถึง...เป็นความคิดที่เกิดขึ้น  หลังจากที่..กดโทรศัพท์ไปหาให้หายคิดถึง  แต่คราวนี้  ต้องไปหา  เพราะมีเวลา 

วันนี้วันหยุด  ครูอ้อยจะไปหาคุณพ่อคุณแม่  และลูกสาวคนที่สอง  เมื่อเขียนบันทึกนี้เสร็จล่ะค่ะ 

จะไปตลาด  หาซื้ออะไรอร่อยๆ   ยังนึกไม่ออกว่า  จะซื้ออะไร  ต้องไปให้เห็น  ให้พบ  จึงจะอยากซื้อ 

หลังจากปิดภาคเรียน  ก็ไม่ได้ไปหาท่านเลย  สัปดาห์หน้า  ก็ต้องไปต่างจังหวัด  ครูอ้อยก็ต้องวางแผน  การดำเนินการ  ต้องไปหาท่านก่อน   เพื่อไม่ให้ดูเวลาว่า เนิ่นนานเกินไปที่ไม่ได้ไปหาท่าน 

เสียงนก ไก่ ร้อง....รถรา วิ่งกันขวักไขว่แล้ว  ครูอ้อยต้องไปแล้วล่ะค่ะ 

จะกลับมาเล่านะคะว่า..ท่านสอนอะไรมาอีก