คนเป็นงาน กับคนทำงานเป็นนี่ ไม่ค่อยต่างกันซักเท่าไร แต่คนทำงานเป็น ดูจะสบายกว่า คนเป็นงาน

วันนี้ รู้สึก หงอยๆนะ หมดพลัง ไม่สดชื่น ไม่อยากหยอกล้อกับใคร เหมือนว่า ตัวเองรับภาระที่หนักเกินไปแล้วนะ จะทำไม่ไหวแล้ว ทำไมต้องเป็นเรา

อะไรก้อ....กู วันนี้มันโดนใจเหลือเกิน แต่เสื้อที่มีวลีนี้ ก็ไม่มีสิทธิจะใส่.............

คนเป็นงาน กับคนทำงานเป็นนี่ ไม่ค่อยต่างกันซักเท่าไร แต่คนทำงานเป็น ดูจะสบายกว่า คนเป็นงาน

คนส่วนใหญ่จึงทำตัว ไม่เป็นงาน

เมื่อวานป้าแดง ตื่นเช้ามารู้สึกไม่สดชื่นเลย ตัวออกรุ่มๆ เหมือนจะเป็นไข้ แต่ด้วยภาระที่ต้องไปต้อนรับวิทยากร ดูมันเรียกร้องไม่ให้ละหน้าที่นี้ จึงจำเป็นต้องไปหลังอัดพาราไป 4 เม็ด ไม่รู้ตับพังไปแล้วหรือยัง 

วันนี้ อาการก็ยังไม่ดีขึ้น มี workshop ที่ต้องใช้ความคิดและพลังงาน ทั้งวัน มีหลายหน้าที่เหลือเกินทั้งๆมีทีมงาน แต่คนทำงานก็มีไม่กี่คน มาถึง ตรงนี้ อยากได้เสื้อ อะไรก้อ...กู ซัก 5 ตัว

 

วันนี้ ป้าแดง เลยมีอาการเครียดๆทั้งวัน น้องๆที่มาร่วม workshop ก็พลอยเครียดไปด้วย ไม่รู้ว่า พรุ่งนี้จะดีขึ้นรึป่าว แต่คงไม่พ้น  อะไรก้อ...กู อีกตามเคย

ความคิดของคนดีจึงพุ่งกระฉูดว่า พรุ่งนี้จะอู้งานโทรไปบอกทีมงานว่า ลุกไม่ไหว

ไม่รู้ป้าแดงเดือดร้อนไปเองรึป่าวนะ ทำตัวเพิกเฉยต่อหน้าที่ที่ควรทำควรเป็น ก็ไม่น่าจะมีอะไร จะแบกทำไมให้หนักก็ไม่รู้ คงต้องวางมันลงเสียบ้างแล้วละ

ต้องขอบคุณ อาจารย์หมอสุธี และคณะ ที่มี วลี อะไรก้อ...กู มาให้รู้สึกว่า ไม่โดดเดี่ยว เหมือนนั่งกินข้าวคนเดียวในวันนี้ เพราะไม่อยากเสวนากับใคร ให้เมื่อย กระพุ้งแก้ม

 

                   

 

 

--------

ช่วยสนับสนุนกองทุน gotoknow กับ อ.ราณีด้วยค่ะ

แต่ลิงค์นี้มีไวรัสอ่ะค่ะ น้องราณี

http://gotoknow.org/blog/ranee/142486

------