คนจำนวนมากที่ทุ่มเทเวลาให้กับงาน จนลืมใส่ใจครอบครัว ทั้งที่จริง ๆ ทำเพื่อครอบครัว แต่กลับกลายเป็นทำร้ายจิตใจของคนในครอบครัว

                  

                     

                 
     

   ~ความรัก~

                              บางครั้ง.. ไม่จำเป็น.. ต้องพูดพร่ำเพรื่อ..

                              หากแต่อยู่ที่....การกระทำ ซึ่งเรา..อาจรับรู้..

                              เพียงแค่..ฝ่ายเดียว..
                            ***********************
                  
                              ถ้าพรุ่งนี้..เราหายไป..

                              ที่ทำงาน.....
                              สามารถหาคนมาแ ทนเราได้
                              ภายในไม่กี่วัน..

                              แต่ครอบครัวเรา..
                              ต้องสูญเสีย..
                              และคิดถึงเรา..ไปตลอด
                          ************************
                              เราได้ใช้ชีวิต..กับการทำงาน
                              มากกว่าครอบครัว..หรือเปล่า?
                              ถ้ามากกว่า...
                              ก็เป็นการลงทุน..
                             ที่ไม่ฉลาดเลยจริง ๆ

          

ข้อความข้างบนนี้มาจาก    เมล  ค่ะ    ผู้เขียนจะได้รับข้อความลักษณะนี้เป็นประจำ   จากแม่คนที่สอง    อิอิ   น้องสาวค่ะ   ตามมาด้วยคำถามเมื่อไหร่จะได้กลับบ้านซักที    นั่นนะสิ    ทำไมเราไม่ได้กลับบ้านซักที    รู้สึกผิดจังค่ะ   เฮ่อ....แต่อย่างน้อยผู้เขียนก็โทรคุยกับที่บ้านตลอด      ปิดเทอมนี้คงต้องหาเวลากลับบ้าน     เลยทำให้นึกถึงคนอื่น ๆ หาพวกค่ะ    คนจำนวนมากที่ทุ่มเทเวลาให้กับงาน  จนลืมใส่ใจครอบครัว   ทั้งที่จริง ๆ ทำเพื่อครอบครัว   แต่กลับกลายเป็นทำร้ายจิตใจของคนในครอบครัว    

         

        

ผู้เขียนมาเชื่อมโยงถึงนักเรียนที่ผู้ปกครองทำแต่งาน   เช้าเช้าก็เอาลูกมาทิ้งไว้ที่โรงเรียน   ตอนเย็นกลับรถรับส่ง  กว่าผู้ปกครองจะกลับลูกก็หลับ   เชื่อไหมคะที่โรงเรียนตีห้าครึ่งมีนักเรียนมาถึงโรงเรียนแล้ว   น่าสงสารเด็กมากค่ะ  

     

     

ให้กำลังใจคนทำงานทุกคนค่ะ   แต่อย่าลืมหน่วยที่เล็กที่สุดแต่มีความสำคัญมากที่สุดสำหรับเรานะคะ  

         

ขอบคุณค่ะ