มนุษย์คือสัตว์สังคม...ใครว่าเพื่อนไม่สำคัญ

เพื่อน...ทุกคนคงมีเพื่อน

ไม่ว่าจะสไตล์ไหน แต่ทุกคนต้องมี เช่น เพื่อสมัยประถม เพื่อนสนิท เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนร่วมงาน เพื่อนบ้าน...เพื่อนให้อะไรมากมาย

  • ได้เรียนรู้
  • ได้ปรับตัว
  • ได้เพื่อนแท้
  • ได้เรียนรู้โลก...และนี่หนอคือมนุษย์
  • ได้เครือข่าย
  • ได้มิตรภาพ
  • ได้ที่ปรึกษา
  • และอื่นๆ อีกมากมาย

ความเป็นเพื่อนมีดีมากมาย...อย่างนี้เราจะละทิ้งเพื่อนด้อย่างไร

อันดับแรก...เราควรเป็นเพื่อนที่ดี จริงใจ แม้ว่าจะให้..กับเพื่อนแม้ให้ได้ไม่เท่ากัน...แต่ควรจะมีเหตุผลที่อธิบายได้ว่าทำไมการปฏิบัติต่อเพื่อนแต่ละคนจึงแตกต่างกัน...

อภัย...ซึ่งควรทำ...บางที่อาจจะมีแง่งกัน ขัดแย้งกัน ไม่ชอบใจกันบ้าง

ถึงแม้จะโกรธ...ขอให้หายให้เร็ว อภัยให้...เพื่อรักษามิตรภาพที่ดีไว้...คิดซะว่า

  • เราไม่พอใจเพื่อน...เพื่อนก็มีสิทธิที่ไม่พอใจเรา
  • คนเราก็เท่านี้ มีดี มีเลว ปะปนกัน...เพื่อนเราก็คนคนหนึ่ง

หากเราไม่สามารถให้อภัยได้....ก็อาจจะต้องทบทวนดูว่า

 เราเป็นคนที่แน่...แล้วหรือ

เราไม่มีความเลวเจือปนเลยหรือ

คิดได้อย่างนี้มิตรภาพความเป็นเพื่อนจะคงอยู่...แต่ตัวเราเองจะมีคำตอบในตัวเราว่าระยะห่างสำหรับเพื่อนแต่ละคน แต่ละประเภทนั้นควรมีระยะห่างเท่าใด...

มิตรภาพที่ดีจะทำให้ต่อกันติด แม้ว่าจะห่างกันไปซักเท่าไหร่ แต่หากหมางใจกัน อยู่ใกล้ก็เหมือนคนไกล

ในสังคมที่ห่างเหิน...อันตรายอย่างทุกวันนี้...อย่างน้อย "เพื่อน" ก็เป็นกำลังใจที่ดีนะคะ

ขอบคุณความรักและนำใจจากเพื่อนนักศึกษาบรรณารักษ์ มข. รุ่นที่ 15 ที่ช่วยให้ชีวิตมีสิ่งดีดีที่ให้คิดถึง

.