เมื่อถึงวันเกิดเมื่อไร ผมจะไปหาแม่...ไปกราบ ไปกอด ไปให้ท่านลูบหัวลูบหลังอวยพร และไปลงเอยด้วยกินข้าวอร่อยๆด้วยกัน

ระลึกถึงสิ่งดีดีในวันคล้ายวันเกิดที่ผ่านมา 
 

       ใครจะว่ายังไรก็ช่าง...ผมเป็นคนมีวันเกิด

<p>
       ถึงแม้ว่าจะไม่รู้แน่นอนว่าผมเกิดเวลาอะไรแน่ชัด แต่ผมก็รู้ว่าคงมีเวลาเฉพาะที่ชัดเจนเวลาผมเกิด</p>


      เพราะคนเราถึงแม้ว่า จะไร้มารดาหรือเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่ ก็คงต้องมีวันเกิดแน่ๆ... ฮ่า ฮ่า และผมก็มีแม่ตัวจริงเสียงจริงอยู่ทั้งคน

</span><p>
      และมีเรื่องที่ดีดีในชีวิตที่ผ่านเข้ามาวันคล้ายวันเกิดในปีนี้ของผมหลายเรื่องที่สมควรบันทึกไว้เป็นเรื่องดีดีในชีวิตของผม</p><p>
     เรื่องแรก เมื่อถึงวันเกิดเมื่อไร ผมจะไปหาแม่…ไปกราบ ไปกอด ไปให้ท่านลูบหัวลูบหลังอวยพร และไปลงเอยด้วยกินข้าวอร่อยๆด้วยกัน</p><p>
     การที่มีเวลากินข้าวกับแม่เป็นเรื่องที่เป็นศิริมงคลอย่างยิ่งในชีวิตของผม แต่ปีนี้แม่ผมทำเซอร์ไพรส์…หลังจากการกอดกราบกันแล้ว แม่ยื่นม้วนกระดาษผูกเชือกสีสวยให้แล้วบอกให้อ่านดู…แหมปีนี้มาแปลก </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p>         พอผมอ่านแล้วมันตันตื้นขึ้นมา แม่รู้ได้ยังไง? เหมือนเข้าไปนั่งอยู่ในหัวจิตหัวใจของผม หรือเหมือนมีคาถาเวทย์มนต์ คงจำได้ในบันทึกที่แล้ว ผมตอบหนูติ๋วและหนูซูซานไปว่าผมเองไม่รู้เวลาตกฟากที่แท้จริง เพราะเคยถามแม่แล้วตอนเด็กๆแม่บอกว่าจำไม่ได้แน่นอน จนผมแอบคิดว่าแม่คงเก็บผมมาจากกองขยะ </p><p>        ในม้วนกระดาษนั้นแม่เขียนทำนองรำลึกถึงผมและบอกถึงเวลาตกฟากด้วยและเล่าเรื่องต่างๆที่ผ่านมาของชีวิตผม ขออนุญาตเอาลงให้ดู </p><p>ย้อนความคิดของแม่อุไร                 </p><p>         ตอนนั้น แม่เพิ่งย้ายมาจากกรุงเทพ มาอยู่แถวถนนท่าแพ ยังไม่รู้จักโรงพยาบาลในเชียงใหม่ เลยไม่ได้ฝากท้อง   ได้น้องเมียหมอจันแดงเป็นผู้รับทำคลอด  เป็นหมอตำแยทำคลอด “น้อย”ที่บ้านร้านใหม่ถนนท่าแพ</p><p>
        แม่คลอดน้อยตอน...(ความลับ)  คลอดง่าย เจ็บท้องไม่นาน พอรู้ว่าเป็นลูกชาย แม่กับอาปั๊กก็ยิ้มดีใจกัน เราได้ลูกชายคนที่ 2 รองจากโกบ้วย</p><p>
        ตอนเด็กๆน้อยขี้กลัวมาก ที่กลัวที่สุดคือกลัวต๊กโตและกลัวผี วันไหนงอแง ร้องไห้ ผู้ใหญ่ขู่ว่าต๊กโตมาจะเงียบกริบและหยุดร้องไห้  หายงอแง แม้เวลาอดนมก็อดนมง่ายเพราะถูกขู่เรื่องต๊กโตเช่นกัน </p><p>
        น้อยเป็นเด็กเลี้ยงง่าย เชื่อฟังและอยู่ในโอวาท นอกจากกลัวผี กลัวต๊กโตแล้ว ยังกลัวถูกทำโทษ กลัวถูกตีแม่จำได้ว่า ตอนหัดเดินใหม่ๆน้อยชอบเอามือปัดกองหมวกกะโล่ที่ตั้งกับพื้นเป็นกองๆให้ตกกระจายเล่นเวลาเดินผ่าน  แม่ก็จะไล่เอ็ดไล่เก็บ  น้อยก็จะหัวเราะวิ่งหนี  พอเผลอก็วิ่งมาปัดใหม่ เล่นเป็นไล่จับไล่เก็บกันไป</p><p>
        ตอนน้อยอายุขวบกว่า แม่ท้องโกใหญ่เลยต้องพาโกบ้วยและน้อยไปฝากอาโผ่เลี้ยงที่ศาลาแดงกรุงเทพ แต่โกบ้วยงอแงร้องไห้ไม่ยอมอยู่ เลยต้องพาโกบ้วยกลับ   น้อยอยู่กรุงเทพกับอาโผ่ เคยเป็นไข้สูงและชักกลางทางบนรถราง  อาโผ่ต้องตะโกนเรียกรถรางให้หยุด แล้วพาน้อยลงรถรางไปหาหมอเป็นวีรกรรมหนึ่งของอาโผ่ที่สามารถสั่งรถรางหยุดกลางทางได้ เพราะพลังของความรักและเป็นห่วงหลาน</p><p>
       น้อยกลับมาอยู่เชียงใหม่ตอนแม่คลอดโกใหญ่ อาโผ่พากลับมาพร้อมกับกู๋หล่อ แล้วเราก็อยู่กันที่ช้างม่อยตั้งแต่นั้นมา</p><p>
      น้อยเคยตกดอย เป็นวีรกรรมที่กลับมาแล้วไม่ยอมเล่าให้แม่ฟัง     แต่เป็นที่ร้องเลียนกันในหมู่พี่น้องว่าไปลองดีกับยักษ์ที่เฝ้าประตูหน้าวัดดอยสุเทพว่ามีตะบองใหญ่อย่าเอามาไล่ตีเขานะ  เลยปรากฏมีหมาดำใหญ่มาไล่ ทำให้ต้องวิ่งหนีตกดอยหัวแตกหัวโนเป็นที่มาของคำว่า “หัวเถิก” ที่ล้อเลียนกันเล่นในกลุ่มหมู่พี่ๆน้องๆ</p><p>
      พอโตขึ้นมาจะไปเรียนต่อศิลปากร แม่เป็นห่วงมาก แต่ที่หายห่วงและให้ไปเพราะมีอาจารย์จากเทคนิคเชียงใหม่มาหาแม่แล้วคุยให้ฟังว่า ให้ไปเถอะ เพราะไปแล้วดีกว่า จะได้ดี  ที่นั่นเขาสอนดีกว่า วิชาสูงกว่า ที่เชียงใหม่ไม่มี ไปแล้วอนาคตจะก้าวหน้า</p><p>
     มาวันนี้ แม่ภูมิใจที่ลูกประสบความสำเร็จ ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ซึ่งคงไม่ใช่เพียงเพราะว่าแม่เลี้ยงดู สั่งเสียให้เล่าเรียนและให้โอกาสได้ศึกษาในช่องทางที่ลูกหวังตั้งใจเท่านั้น  แต่เป็นเพราะลูกมีแนวคิดอ่านในทางที่ดี รู้จักเลือกสิ่งที่ดีให้ชีวิตของตนเอง นำศิริมงคลมาสู่ชีวิตของตนเองและครอบครัว จึงนำความสุขความเจริญให้กับชีวิตได้ดี</p><p>
      วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูก  แม่คิดถึงวันนั้น  วันที่ลูกยังเป็นเด็กตัวน้อยๆ  แม่เลยย้อนความคิดเล่าให้ลูกฟัง
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">     ขอให้ลูกมีความสุข  มีความเจริญก้าวหน้า  ใช้ความรู้ความสามารถของตนเองเป็นประโยชน์แก่สังคม การศึกษาและพุทธศาสนาต่อไปนะลูก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>      รักลูกเสมอ
                      แม่อุไร                            15/9/50 </p><p></p><p>        เรื่องที่สอง ในช่วงเช้าวันเกิด ผมตื่นมาแต่เช้า เกือบหกโมงเช้ารู้สึกตัวว่านอนอิ่มแล้ว เดินลงบันใดมาจากชั้นบน เห็นโต๊ะสูงตัวหนึ่งตั้งขวางทางลงไว้ บนโต๊ะมีจานโคมแก้วใสใส่น้ำลอยดอกกุหลาบและดอกลิลลี่ มีการ์ดใบหนึ่งเสียบบอยู่ ผมหยิบการ์ดมาอ่าน…(อ่านเองนะครับเขิน ^ - ^) </p><p></p><p>
       </p><p>        พออ่านจบสังเกตเห็นว่ามีกล่องสีแดง วางอยู่ด้วยพอเปิดออกมาเป็นแหวนเพชร!(ปกติผมเป็นคนไม่ค่อยสวมเครื่องประดับใดใด นอกจากนาฬิกา)  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal">นั่งนึกทบทวนถึงชีวิตที่ผ่านมาของตนเอง ภรรยาและลูกๆ จึงเดินขึ้นไปหอมนางยิบซีเสียหนึ่งที :)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal">แล้วก็บอกเธอว่า…เธอก็เป็นเพชรเม็ดเดียวกลางใจผมเหมือนกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal">
       เรื่องที่สาม พอสายบ่ายคล้อยหลังจากกินข้าวกับคุณแม่แล้ว ไปเปิดอ่านบันทึกพบข้อความที่ส่งมาอวยพร พร้อมรูปตกแต่งสวยๆจากศิษย์น้องๆมากมาย ตั้งแต่หนูซูซานที่ชิงมาอวยพรตั้งแต่ 00.01 นาฬิกา แล้วตามด้วยหนูอึ่ง หนูมะปรางเปรี้ยว หนูศศินันท์และสมาชิกคนรู้ใจที่ทั้งโทรมาและส่งข้อความมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>       ผมซาบซึ้งใจมากครับ เป็นยาอายุวัฒนะที่ลดอายุและต่ออายุให้ผมและขอขอบคุณทุกๆท่านมา ณ ที่นี้อีกครั้งหนึ่ง </p><p>       เรื่องที่สาม พอถึงที่ทำงาน ก็มีสมาชิกในคณะ ทั้งรองคณบดี ผู้ช่วยคณบดี ผู้ช่วยอธิการบดี ประธานสภาคณาจารย์ กรุณาเอาช่อดอกไม้สดสวยมามอบให้ พร้อมทั้งการ์ดอวยพรให้กำลังใจในการทำงาน  ตามมาด้วย คณะเจ้าหน้าที่เด็กๆในคณะ เอากระเช้ารังนกมาให้ พร้อมอวยพรผมยังแซวกลับไปว่า คงเห็นคณบดีเหลาเหย่แล้วจึงให้กินรังนก </p><p>       เรื่องที่สี่ เมื่อสองวันก่อน หนูมะปรางโทรมาว่าส่งพัสดุมาให้ ผมก็นึกแปลกใจว่าเป็นอะไรและเรื่องอะไร? ถามเจ้าหนูมะปรางก็ทำเป็นอมพะนำบอกว่าเดี๋ยวรู้เอง พอวันที่ ๑๔ ก็ได้รับพัสดุจริงๆ    เปิดออกมาเป็นเสื้อบาติกสีสวยมาก พร้อมการ์ดขอบคุณจาก Usablelaps ดร.จันทวรรณ ดร.ธวัชชัย หนูมะปรางและน้องกล้า นัยว่าขอบคุณที่ผมจัดงานสัมมนาให้โกทูโนเป็นที่รู้จักและมี bloggers เพิ่มมากขึ้น  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal">ผมจึงถือโอกาสเอามาใส่ในตอนเย็นในงานเลี้ยงระหว่างเพื่อนฝูง ชักรูปมาให้ดูเสียหน่อย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>       เป็นไงบ้าง… คนไม่หล่อใส่แล้วหล่อทันตาเห็น ขอบคุณมากนะครับ </p><p>       เรื่องสุดท้าย เพื่อนๆผมมาร่วมฉลองวันเกิดด้วยกัน ที่จริงมีทั้งเพื่อนรุ่นพี่ รุ่นเพื่อนและรุ่นน้อง เป็นโอกาสมาระลึกถึงการทำงานที่ผ่านมาร่วมกัน ทำให้ผมได้มีโอกาสขอบคุณทุกๆท่าน ที่มีส่วนช่วยเหลือในการทำงานที่ผ่านมาทั้งหมด ก็สนุกสนานกันตามประสาพี่เพื่อนน้องครับ</p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 27pt" class="MsoNormal"></p><p>          นับเป็นเรื่องดีดีในชีวิตครบ 58 ปีของผม ที่มีวาสนามีพี่ เพื่อน น้องๆ ที่ให้ความรัก ความอบอุ่นและเป็นกำลังใจในการทำงาน มีครอบครัวที่ดีที่รักและเอื้ออาทรซึ่งกันและกัน </p><p>         ชีวิตนี้ …จะเอาอะไรอีกครับ ?  </p>