พ่อคิดถึงลูกสาวที่แสนดี....เป็นคำพูดแรกที่ คุณพ่อพูดในโทรศัพท์ประโยคแรก ครูอ้อยอึ้งอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบคุณพ่อว่า....มีอะไรหรือคุณพ่อ หมายถึงว่า ครูอ้อยไม่ได้ไปหาคุณพ่อคุณแม่นานแล้ว คงจะคิดถึงลูกสาวคนนี้ ครูอ้อยรู้สึกผิด จึงเรียนให้ท่านทราบว่า....อ้อยมีงานทำ ดีดี เยอะเลยค่ะ คุณพ่อถามครูอ้อยหลายข้อ และทุกข้อ คุณพ่อก็จะหัวเราะ ครูอ้อยถามคุณพ่อบ้างว่า.....คุณพ่อชอบข้อไหนมากที่สุด คุณพ่อตอบว่า...ชอบการขยายผลงานที่โรงเรียนให้เพื่อนได้รับความรู้ไปกับเราด้วย.... คุณพ่ออายุเยอะแล้ว และเคยบอกกับครูอ้อยว่า...ความเจริญงอกงามของลูกนั้น.....เปรียบเสมือนเป็นยาอายุวัฒนะให้พ่อมีอายุยืนยาว..... ครูอ้อยเลยต้องคิดว่า...ต้องให้น้องขวัญทำ power point นำข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องราว หน้าที่การงานต่างๆที่ครูอ้อยจัดทำ ไว้ให้คุณพ่อได้ดู..... ไม่ใช่คุณพ่อจะคิดถึงลูกสาวแสนดี..คนนี้เท่านั้น แม้แต่ตัวครูอ้อยเองก็...คิดถึงลูกของครูอ้อยทุกคนเช่นกัน...
ครูอ้อยครับ…ผมเป็นมนุษย์งานที่ไม่ค่อยกลับบ้าน // จากเชียงใหม่มาบัดนี้ก็ยังไม่กลับบ้าน /// โทรหาพ่อและแม่บ้าง .. ท่านมีความสุขที่รับรู้ว่าลูกชายได้ทำอะรที่มากกว่ากว่าการทำให้ตนเอง…/// .. ความเจริญงอกงามของลูก คือ ยาอายุวัฒนะที่สำคัญสำหรับพ่อแม่ จริง ๆ แหละครับ // …มีความสุขมาก ๆ นะครับ
สวัสดียามสายๆนะครับครูอ้อย
ดีนะครับที่ยังเป็นห่วงเป็นใย
สวัสดีอีกรอบนะครับครูอ้อยพอดีกดผิด
ชีวิตของเรายังมีคนที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเราเสมอแต่บางครั้งเราก็ลืมท่านเหล่านั้นไป
จะมีสักกี่คนที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเราเท่ากับบุพพการีของเราคงไม่มีอีกแล้วถึงจะมีก็คงไม่มากมายเท่ากับพระอรหันต์สององค์นี้แน่นอน
สวัสดีค่ะคุณจ๊อด...Mr_Jod
เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ...
สวัสดียามสาย
ดีครับ
สุข สงบ เย็น
<p>rainalone </p>
สวัสดีค่ะน้องชาย....แผ่นดิน
ขอบคุณค่ะ...คิดถึงค่ะ
สวัสดียามใกล้เที่ยงค่ะ....น้อง...ขมิ้นเหลือง เดินดิน
สำหรับเรา..หัวเราะ..อิอิค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ครูอ้อยรู้สิคะ เพราะครูอ้อยก็รักลูกมากเช่นกันค่ะ...
สวัสดีค่ะท่าน...thassana wong
วันนี้พูดน้อยจังจ่ะ...ดีมาก...ขอบคุณค่ะ ดีกว่า..ไม่มาเนอะค่ะ
สวัสดีค่ะ...น้อง....pa_daeng
ขอบคุณค่ะ
โชคดีจังนะคะน้อง...บัวชูฝัก
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
หนูกำลัง Search หาบทความไปทำรายงานส่งอาจารย์ แล้วก็มาเจอกับบันทึกของคุณครูอ้อย มันไม่เกี่ยวกับรายงานของหนูเลยสักนิด แต่มีอะไรบางอย่าง ทำให้หนูหยุดแล้วอ่าน น้ำตาหนูแทบร่วงเลยค่ะ เป็นคนอ่อนไหว อิอิ ทุกวันนี้หนูอยู่กับพ่อแม่ แต่วันหนึ่งข้างหน้า นกน้อยอย่างหนูก็ต้องบินออกไม่หาอาหารกินเอง อาจไม่ได้อยู่ใกล้ๆท่านเหมือนทุกวันนี้ มันจะเป็นยังไงนะ แล้วถ้าถึงวันนั้นจริงๆ หนูจะทำได้ไหมน้อออ เฮ้อออ....
อู้มานาน หนูว่าตอนนี้กลับไปทำงานของหนูต่อดีกว่าถ้ามีโอกาสจะแวะมาเยี่ยมใหม่ค่ะ ^ ^