แม่ยาย
ผมมีแม่ยาย 1 คน ( ถูกต้องครับ....เพราะผมมีภรรยาคนเดียว ....ฮา ) แม่ยายก็คือแม่ของเมีย แม่ของเมียก็เหมือนแม่ของเรา เพราะผมไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่ ท่านทั้งสองเสียไปแล้ว ( ซ่อม...ไม่ได้ ...ฮา ) ผมในฐานะลูกเขย รักเมีย ก็ต้องรักแม่ยายด้วย ในอดีต แม่ยายผมมาช่วยเลี้ยงลูกสาวแฝดผมได้ปีกว่า ท่านก็กลับไปอยู่บ้านทำการค้าขายจนทุกวันนี้อายุได้ 85 ปีแล้ว ค้าขายไม่ไหวผมให้มาอยู่บ้านก็ไม่ยอมมาอยู่ นี่แหละครับคนแก่ เคยชินกับที่อยู่อาศัยถึงแม้ไม่สุขสบายไม่มีคนดูแลก็ยังอยากอยู่ ลูกท่านก็มีหลายคน ให้ไปอยู่ด้วยที่เชียงใหม่ก็ไม่ไปอยากจะอยู่บ้านเก่าแก่ที่เริ่มผุพังแล้ว แล้วยังห่วงแมวที่เลี้ยงไว้อีกทั้งๆที่บอกว่าให้เอาแมวมาด้วยก็ยังไม่ยอมมา พูดถึงคนแก่ก็เหมือนเด็กๆนั้นแหละดื้อรั้นเอาแต่ใจ ขี้หลงขี้ลืม ชอบเล่าเรื่องความหลัง อยากให้มีคนสนใจ ดูแล เอาใจใส่ อยากมีคนพูดคุยด้วย ชอบทำอาหารอร่อยพอลูกหลานทานได้ ท่านก็อิ่มอกอิ่มใจแล้ว แต่คนเราสังขารไม่เที่ยงอายุมากขึ้นโรคภัยก็ย่อมมีเป็นของธรรมดา แม่ยายผมเป็นโรคกระดูกพรุน โรคหัวใจ โรคกระเพาะแถมมา ( เพราะทานอาหารไม่เป็นเวลา เวลากินยาแล้วก็ไปกัดกระเพาะ ) ลูกหลานทำให้ทานก็ไม่ค่อยทานอ้างว่าไม่หิวบ้าง ต้องเอาใจเหมือนเด็กๆ เวลาลูกหลานไปเยี่ยมก็ดีใจทานได้หน่อย คนแก่ก็เหมือนเด็ก ถ้าขาดความสนใจ ใส่ใจ ก็จะเป็นโรคซึมเศร้าได้
สังคมไทยเป็นครอบครัวใหญ่ มีปู่ย่าตายายอยู่ด้วย ไม่เหมือนกับฝรั่ง โตแล้วต้องแยกครอบครัวไปทำมาหากินสร้างเนื้อสร้างตัวเอง ผิดกับคนไทยบางคนแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็ยังกินกงสีอยู่ ( กินอยู่ทุกอย่างของพ่อแม่จ่ายให้หมด ) ความเป็นอยู่แทนที่พ่อแม่ ไม่ต้องดิ้นรนมาก แต่ปัจจุบัน คนไทยเริ่มมีการแยกครอบครัวมาเป็นครอบครัวเดี่ยว มีพ่อแม่ ลูก เท่านั้น พอเวลาเทศกาลต่างๆ ตรุษสงกรานต์ ปีใหม่จึงจะพาหลานไปเยี่ยมปู่ย่าตายายกัน ความเป็นจริงแล้วการที่มีปู่ย่าตายายอยู่ด้วย ครอบครัวใหญ่ก็จริง แต่เราจะรู้สึกอบอุ่น เวลาที่พ่อแม่มีธุระอะไร ปู่ย่าตายายก็ยังเป็นหลักคอยดูแลให้ได้ ถึงแม้ว่าบางคนจะบ่นว่า พ่อแม่ตนเองเลี้ยงลูกแบบโบราณให้กินดินกินทราย ปล่อยให้เล่นตามมีตามเกิดไม่ได้ ลูกต้องอยู่ในห้องแอร์ มีพี่เลี้ยง ถามว่า ทุกวันนี้พี่เลี้ยงที่คุณหาให้ เป็นอย่างไร ลูกคุณ นั้นแหละจะลอกเลียนพฤติกรรมมาหมด ลองสังเกตให้ดี พ่อแม่คุณเลี้ยงคุณมาได้ดิบได้ดีแล้วคุณจะไปกังวลอะไร การที่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยอย่างน้อยก็อุ่นใจว่าท่านรักและหวังดีต่อลูกเรามากกว่าพี่เลี้ยงที่เราจ้างมาแน่นอน และอย่างน้อยเราก็ได้ชื่อว่าเลี้ยงดูบุพการี ให้ความสุข ความอบอุ่นแก่ท่านตามที่กล่าวมาเบื้องต้นบ้าง ผมคงจบเรื่องแม่ยายเพียงเท่านี้แหละครับ
อบอุ่นดีจังเลยค่ะ เขียนได้ฮาดีด้วยค่ะ รออ่านฉบับต่อไปนะคะ