อย่างน้อยก็เป็นการนำพาพวกเขากลับไปค้นหา "รากเหง้า" และ "ตัวตน" ทางวัฒนธรรมของพวกเขาเอง

ย้อนกลับไปวันที่ 8 กันยายนที่ผ่านมาอีกสักครั้ง …/// ภาคบ่ายผมไปบรรยายเรื่อง “การเขียนโครงการและการเบิกจ่ายงบประมาณ” ให้กับคณะกรรมการสโมสรนิสิตคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม /// … คณะนี้เท่าที่ผมสังเกตดูจะพบว่านิสิตส่วนน้อยเท่านั้นที่ไปทำกิจกรรม โดยเฉพาะงาน “ค่าย” นั้นถือว่าน้อยมาก /// (และพวกเขาก็ยอมรับเช่นนั้นด้วยเหมือนกัน) /// ผมนอกเรื่องด้วยการแนะนำให้ขุนพลกิจกรรมของสโมสรเปลี่ยนรูปแบบกิจกรรมบ้าง /// ยกตัวอย่างเช่น แทนที่จะจัดกิจกรรมท่องเที่ยวในเชิงอุตสาหกรรมในเมืองใหญ่อย่างเดียว /// ก็น่าจะเปลี่ยนมาทำค่ายในการอบรมมัคคุเทศก์ในหมู่บ้านใกล้ ๆ มหาวิทยาลัยบ้าง /// ชวนน้อง ๆ ในหมู่บ้านมาเข้าสู่กระบวนการเรียนรู้ชุมชนตัวเอง ..สอนทักษะต่าง ๆ ให้กับพวกเขา /// อย่างน้อยก็เป็นการนำพาพวกเขากลับไปค้นหา “รากเหง้า” และ “ตัวตน” ทางวัฒนธรรมของพวกเขาเอง …/// สิ่งเหล่านี้ใช้เวลาไม่นาน .. ใช้เงินไม่เยอะ … เป็นการบริการชุมชนชั้นดีที่นิสิตไม่ควรมองข้าม../// …. และนี่คือการสร้างสำนึกรักบ้านเกิดให้กับเด็ก ๆ ที่นิสิตคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรมสามารถสร้างสรรค์ได้อย่างไม่ยากเย็น /// … ขึ้นอยู่กับว่าจะกล้าเปลี่ยนแนวทางความคิดหรือไม่ ? …/// และนิสิตที่นั่งฟังต่างก็สนใจในเรื่องที่ผมเล่า …ยกมือสอบถามแลกเปลี่ยนกับผมอย่างเป็นกันเอง …./// บางทีการเรียนในหลักสูตรก็พาเราไปสู่ “ตลาดงาน” มากกว่า “ตลาดชีวิต” …./// แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า น้องนิสิตจะหลงลืมกระบวนการเหล่านี้เสียทั้งหมด …/// ผมเชื่อว่าเขาทำได้ - ผมจะเฝ้าดูและให้กำลังใจกับพวกเขา …………….