ตอนที่๓...มีผีที่หอ...จริงเหรอ..

  ตอนดึกๆเราได้ยินเสียงคนวิ่ง.....ตึงๆๆๆๆ....ผ่านหน้าห้องเราไป สักพักก็ได้ยินเสียง ปิดประตู...ปัง....  

(ต่อจาก ตอนที่๒ ..บรรยากาศภายในโรงเรียน..ที่ผู้ชายไม่มีสิทธิเข้าฮะ...)

ถัดจากตึก 7 ชั้นก็เป็นท้ายวิทยาลัยฯค่ะ แต่เดิมเป็นหอน้องปีหนึ่ง หอกาชาด  ตอนนี้เป็น "อาคารพระบรมคุณ"... ที่สวยงามเหลือเกิน

ตึกนี้สร้างทับบริเวณหอพักของน้องปีหนึ่งที่มีสองชั้นค่ะ  ชั้นล่างขายขนม....

หอกาชาดเป็นตึกผสมไม้เก่าๆท้ายวิทยาลัยฯ  เรานอนเหมือนมุ้งสายบัวค่ะ เดินเข้าไปจะเป็นห้องแยกสองฝั่ง ห้องหนึ่งมี 8 เตียงเรียง 2 แถว นอนเอาหัวชนกัน...หนุกดี... มองทะลุถึงกันหมดเพราะกั้นห้องด้วยมุ้งลวดเท่านั้น ใครเซ็กซี่ก็จะถูกเพื่อนๆ แหย่ประจำ....  


หอที่ว่านี้มีทางขึ้นลงทางเดียวค่ะติดถนนอังรีดูนังส์ เวลาจะเดินขึ้นหอพักต้องเดินขึ้นโดยหันหน้าเข้าหาถนนสัก 7-8 ขั้น แล้ววกกลับหลังหันขึ้นต่อ 

 ...อีตรงทางพักบันไดนี่แหละค่ะ มีประวัติศาสตร์เด็ด (เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังค่ะ) 

เหตุที่มีทางขึ้นลงทางเดียวนั้น เข้าใจว่าอาจารย์คงเอาไว้จับเวลาเด็กๆมันหนีเที่ยวกัน ไม่ให้มีทางเข้าออกหลายทาง... แต่อาจารย์ขา หนูเห็นเพื่อนๆมันปีนรั้วหนีเที่ยวกันประจำน่ะค่ะ  โดยเฉพาะไอ้พวกที่เป็นเด็กเทพฯอยู่แล้วน่ะค่ะ... แสบๆทั้งนั้น


มีวันหนึ่งเป็นวันหยุด 

คืนนั้นฉันกับเพื่อนอีก 2 คนไม่ได้กลับบ้าน อยู่กันทั้งหอสามคน

ตอนดึกๆเราได้ยินเสียงคนวิ่ง... ตึงๆๆๆๆ....ผ่านหน้าห้องเราไป 

สักพักก็ได้ยินเสียง  ปิดประตู...ปัง....

พวกเรานึกในใจว่า  สงสัยไอ้พวกหนีเที่ยวคงโดนอาจารย์ไล่จับมา... รอพักใหญ่ๆไม่เห็นอาจารย์ตามขึ้นมา ก็เลยชวนกันไป จะดูใจเพื่อนซะหน่อย....


เราเดินไปเปิดประตูห้องถัดไป ...ห้องซ้าย...ไม่มี...  ห้องขวา....ไม่มี 

เดินถัดเข้าไปอีก ...ห้องซ้าย...ไม่มี   ...ห้องขวา....ไม่มี 


เราช่วยกันเดินเปิดทีละห้องๆ  ไปเรื่อยๆ...จนสุดตึก...ก็ไม่มีใคร... ไม่พบใครเลย แม้แต่คนเดียว...

เราสามคนไม่พูดไม่จากัน ได้แต่มองหน้ากัน ทำตาปริบๆแล้วเดินกลับมานอน (ขนลุก) กันที่เตียง   เลือกเอาเตียงใกล้ๆกันน่ะแหละ 

...ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน....

เช้ามาเราถึงมาคุยกันว่า ....มันน่ากลัวจริง... ดีนะที่ได้ยินแค่เสียง...พูดแล้วยังขนลุกอยู่เลย..ฮื้ยยย.....


(บันทึกหน้า..สุดท้าย...สนุกออกโป๊นะคะ...อิ...อิ...)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เล่มที่ ๓ : ชีวิตวันวัน

คำสำคัญ (Tags)#วิทยาลัยพยาบาล สภากาชาดไทย#พยาบาลจุฬา#พยาบาลจุฬารุ่น 64

หมายเลขบันทึก: 124752, เขียน: 03 Sep 2007 @ 22:33, แก้ไข, 26 May 2013 @ 21:10, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 28, อ่าน: คลิก
บันทึกที่เกี่ยวข้อง
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (28)

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 03 Sep 2007 @ 22:45
  • น่ากลังจัง
  • กรึ๋ยส์ๆๆๆ
  • สงสัยผีกลัวพี่ติ๋ว
  • รอบันทึกหน้านะครับ
  • ฮ่าๆๆๆ
  • บ้า ลามก ชอบ

ได้เลย..น้องขจิต

  • บันทึกถัดจากนี้ไป...สุดท้าย...  ส่งน้องไปโอเรกอนเลยนะ...เวลาเหงาๆจะได้คิดถึงพยาบาลคนนี้
  • ...รับรอง..อย่างชอบ...ถูกใจ


Little Jazz
เขียนเมื่อ 03 Sep 2007 @ 22:50
แหงะ scroll ลงมาเลย ไม่กล้าอ่าน ยิ่งนั่งทำงานอยู่คนเดียวด้วย พี่ติ๋วเขียนเรื่องไรอ่ะ น้องกลัวนะ เดี๋ยวกลับบ้านแล้วค่อยไปอ่านดีฝ่า ชอบอ่ะ เรื่องผีๆ - - "
กมลวัลย์
เขียนเมื่อ 03 Sep 2007 @ 22:59

น่ากลัวดีค่ะพี่ิติ๋ว..เล่นเอาน้องเล็กกลัวไม่กล้าอ่านจนกลับบ้านไปเลย... (ดีแล้วจะได้ไปพักซะบ้าง..คนอะไรทำงานดึกจริงๆ) ^ ^

จะรออ่านไคลแมกช์ตอนสุดท้ายนะคะ ^ ^ 

นายหมู
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 00:06

หมูเคยไปบุกมาแล้ว ต้องแรกบัตรด้วยล่ะ

แต่ไม่เจอผีเพราะว่าหมูไปกลางวัน อิอิ

ไปธุระที่ สมาคมพยาบาลห้องผ่าตัด

คิดถึงพี่ติ๋วฮับ

นึกถึงตอนพี่ติ๋วยังละอ่อนอยู่ว่าจะสวยเหมือนตอนนี้ไหม

 

Little Jazz
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 00:46
โธ่พี่ แค่เสียงตึงๆ จิ๊บๆ อ่ะ เล่าให้ฟังมั่งมีสองสามเรื่องที่ขนลุกทุกทีเวลาคิดถึง

ตอนเรียนที่เล่าให้ฟังว่าตึกมันเป็นตึกโบไง แล้วดึกๆ ก็จะได้ยินเสียงผิดธรรมชาติ เป็นเสียงโซ่ลากพื้นดังแคร้งๆๆ ดังลั่น เราก็วิ่งไปดูด้านที่เกิดเสียง พอไปถึงมันก็ไปดังอีกด้านนึง วิ่งไปวิ่งมาจนหมดแรง เพื่อนบอกว่าไอ้บ้า ไปดูทำไม ก็คนมันอยากรู้นี่ แต่ก็ไม่เห็นอะไรสักที

เรื่องที่สอง ทำงานกันอยู่เต็มห้องช็อปเกือบสามสิบคนได้ มีตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่ เราเป็นดีเจเปิดเพลงให้ทุกคนฟังระหว่างทำงาน เทปมันดันดังเป็นดนตรีไทย ก็ใจหาญเปิดวิทยุฟังแทน สักพักมันดังเป็นเพลงเดิมอีก ก็เลยดึงปลั๊กออกมันเลย และแล้วมันก็ดังอีกอ่ะ คราวนี้รุ่นพี่รุ่นน้องสามัคคีกันวิ่งหน้าตั้ง ไม่มีใครยอมเข้ามาช็อปถึงเช้า นั่งกองกันอยู่ตรงยาม มีน้องคนนึงโทรไปเล่าให้เดอะช็อกฟังด้วย

เรื่องสุดท้ายเป็นตอนที่เราอยู่ปีหนึ่ง นั่งเขียนแบบอยู่ในห้องเกือบเที่ยงคืนแล้ว เพื่อนลงไปกินมาม่า แล้วเก้าอี้กลมมันหมุนเอง เราก็พยายามจับให้มันนิ่ง พอปล่อยมือมันก็หมุนอีก เป็นอยู่สองสามรอบ พัดลมก็ปิด หน้าต่างประตูก็ปิด เลยช่างมันแล้ะ รีบปิดปากกาเก็บของแล้วก็เดินลงมาในอัตราเร่งสปีดไปกินมาม่ากับเพื่อน เพื่อนเห็นสีหน้าผิดปกติก็ถามว่า โดนผีหลอกอ่ะเด่ะ เราก็บอกอือ...เจือก เรื่องของตรู แล้วก็กินต่อแต่ใจเต้นตึ๊กๆ

คือน้องไม่ค่อยปอดแหกอ่ะ อยู่ค้างคืนที่มหาลัยคนเดียวก็บ่อย หรือไม่ก็อยู่กันสองสามคนกับเพื่อน ชินแล้ว
Mitochondria
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 05:21
  • เรื่องผี กับ หอพัก นี่เป็นของคู่กันจริงๆ ยิ่งเป็นหอพักนักศึกษาด้วยแล้วล่ะก็ ดูเหมือนกับจะขาดจากกันไม่ได้เลย เหมือนกินน้ำพริก ก็ต้องมีผักจิ้ม
  • ผมเองไม่มีประสบการณ์ตรงในเรื่องนี้ ต้องบอกว่าไม่อยากมีด้วย เพราะไม่รู้จะมีไปให้ขนหัวลุกทำไม อยู่เฉยๆ ดีกว่า รอฟัง รออ่านจากเพื่อนๆ สนุกกว่ากันเยอะครับ  ว่ามั้ย
P กมลวัลย์ น้องตุ๋ย
  • ใครว่าหญิงเล็กกลับไปบ้านแล้วนอน...ฝันไปละซี...โน่น  เธอกลับมาเล่าเรื่องผี..ของเธอยิ่งขนลุกซู่ๆกว่า...อึ้ยยย.....
  • น้องเล็ก  ทำไมเรื่องของน้องน่ากลัวจัง  ยิ่งกว่าของพี่อีก....ขนหัวลุก...
  • ตอนนี้ให้เจออีกก็ไม่เอาแล้วค่ะ   กลัวหัวใจวาย...
P Mitochondria พ่อเพื่อนหมูอ้วน
  • ไม่เจอน่ะดีแล้ว   แต่เจอเอาไว้นิดๆหน่อยๆ  เอาไว้เล่าให้คนอื่นฟังบ้างก็สนุกดีนา...ที่ญี่ปุ่นคงไม่มีหรอกค่ะ  เพราะเค้าพูดภาษาไทยไม่ได้..ยกเว้นจะเป็น โกโบริ
Mitochondria
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 05:54
  • ไม่เอา.....ไม่พูด  ........เพราะต้องนอนคนเดียว
  • พวกผีญี่ปุ่นเขาก็อยู่ของเขา  ไม่ต้องออกมาเรียนภาษาไทยก็ได้ เขาคงไม่อยากรู้หรอกว่า ภาษาไทยเป็นอย่างไร ไม่เคยได้ยิน แล้วก็ไม่อยากได้ยิน ผมจะได้นอนสบายๆ ไม่ต้องขนหัวลุก....หอ หึ หึ
พ่อเพื่อนหมูอ้วน...เอ้า...ก็ได้ๆ...โอ๋ๆๆๆๆ....น่าสงสาร นอนคนเดียว ขวัญมานะคะ... .....วันนี้เริ่มงานหรือยังคะเนี่ย หรือเขาให้วอร์มอัพก่อน....
Dek`ComScience"น้องหมู....ตอนพี่เอ๊าะๆน่ะน่ารัก ยังไม่มีมารยา แต่หารูปสวยรับรองว่าไม่มีจ้ะ

คุณติ๋วเจอ ผี.. หรือยังคะ

รอติดตามตอนต่อไปใช่ไหม

ไปตามดู...ผี...เสียไกลเลยนะคะ

ลองมาหาดูใกล้ๆสิ..มีเรื่องเล่ามากมาย

ลองมาเดินหรือขึ้นเวรดึกที่โรงพยาบาล

ลองดูสิคะ..อาจเห็นอะไรดีดีเยอะ.....

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 07:01

สวัสดีครับ...

ประสบการณ์เหล่านี้จะช่วยให้เรา "ไม่กลัว"  ในสิ่งที่มองไม่เห็นได้เหมือนกัน

หอพัก .. ผมไม่กลัวเท่าไหร่  แต่โรงแรมสิครับ... ผมกลัวมาก ...

นึกถึงหนังผีสมัยนี้กับในสมัยก่อน บรรยากาศต่างกันลิบลับเลย ..

ผีสมัยก่อนปรากฏตัวชัดเจน  แต่สมัยนี้ปรากฏตัวยากมาก..ซับซ้อน  และน่ากลัวจริง ๆ ...

วาย...พี่แก้วขา

  • ในห้องผ่าตัดก็ไม่เบาค่ะ  เมื่อวานนี้คุยกับอาจารย์แพทย์สูติ-นรีเวชท่านหนึ่ง...ที่เคยบวช...  ท่านบอกว่าเคยมาช่วยเอาวิญญาณในโรงพยาบาลไปปล่อยได้มากเลย...แต่ก็มีผีเด็กที่เหมือนจะดื้อไม่ยอมไปก็ยังมีเหลืออยู่...เขาบอกว่าจะคอยแม่...อุย..ฟังแล้วน่ากลัวจัง
  • ไม่อยากไปเจอผีตามwardของพี่แก้วหรอกค่ะ...ม่ายเอาดีกว่า....
s o m p o r n p
IP: xxx.28.27.3
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 08:32

เรื่องนี้ขอผ่าน

เคาะ ๆ ๆ ๆ

ไม่มีความเห็น

Mitochondria
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 13:58
  • ตกลงว่าเป็น ผีเด็ก.....หรือเด็กผีครับ
  • ชอบฟังเรื่องผี แต่ไม่อยากเจอ มันเป็นของแสลงสำหรับผมครับ อยู่เฉยๆดีกว่า

น้องอึ่งจ๋า....

  • ก๊อกๆๆๆ....เรียกใครคะ
  • น้องอึ่งไม่ต้องกลัว  พี่ติ๋วกับพี่ชายที่ญี่ปุ่นอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลาค่ะ...

พ่อดอกมะลิ

  • คนที่อาจารย์หมอพูดถึงน่ะ...ผีเด็กค่ะ...
  • แต่คนที่อาจารย์ยืนคุยอยู่ด้วย  หัวเตียงผ่าตัดน่ะ..(เคยเป็น)เด็กผีค่ะ...ฮ่าๆๆๆๆ(กลัวไหม๊...หลอกซะเลย..)
Little Jazz
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 15:42
พี่อึ่งอ๊อบกลัวผีเหรอ เดี๋ยวจัดให้นะ จริงๆ แล้วพี่ติ๋วน่ากลัวกว่าอีกนะ อิ อิ ; P
P  Little Jazz \(^o^)/ ศิษย์น้องเล็ก ที่รัก
  • ใครบ้างไม่กลัวผี....มา...พี่ติ๋วหลอกเอง..กุ๊กๆๆๆกู๋......
Mitochondria
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 18:10
  • เห็นด้วยกับคุณ Little Jazz ทุกประการ (ซตพ.)
  • คุณติ๋วน่ากลัว สุด สุด
  • ว่าแต่คนที่บ้านไม่กลัวเหรอ หรือว่าคุ้นเคยกับผีตานีเสียแล้ว....
paew
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 18:13
พี่ติ๋วขา ... เรื่องนี้ไม่อยากอ่านค่ะ ... อยู่ที่ทำงานคนเดียวดึกๆ มืดๆ....จะอื๋ยยยยยยยย....

คุณไมโต

  • คนที่บ้านกลัวหรือเปล่า...อันนี้ก็ไม่ทราบ  รู้แต่ว่าพอพี่เขาเริ่มเสียงดัง(ตามประสาอาจารย์ที่เริ่มจะดุเด็ก)  เราก็เงียบซะ  ทำเฉยๆ  แล้วก็ทำเป็นงอน...ไม่นานก็มีคนมาง้อเอง...คงไม่กลัวมั้ง....อิ..อิ...
  • เออ...ดีเหมือนกันนะเป็นผีตานี...เซ็กซี่ดี  ได้ใส่ชุดไทยเอาตะเบงมานก็แล้วกัน...อิ..อิ...
ว้า....อาจารย์แป๋วก็กลัวผีหรือคะ....น่าสงสารจัง

.....เพื่อนๆหลายคนกลัวผี  เปลี่ยนเรื่องเล่าเป็นบันทึกใหม่แสบสุดดีกว่า..อิ...อิ...
Mitochondria
เขียนเมื่อ 06 Sep 2007 @ 06:18
  • ไม่ยักกะรู้ว่าคนที่บ้าน กล้าทำเสียงดังด้วย แต่ข่าวที่แว่วๆมาเข้าหู ไม่ใช่อย่างนี้นี่นา.....อิ อิ

 

คนที่บ้านน่ะเป็นคนเกรงใจลูกเมียค่ะ...น่ารักเหมือนเพื่อนที่ญี่ปุ่น....ประเภทรักลูกรักเมียและรักเพื่อนค่ะ.....อิ...อิ....แอะ....แอะ....