โธ่พี่ แค่เสียงตึงๆ จิ๊บๆ อ่ะ เล่าให้ฟังมั่งมีสองสามเรื่องที่ขนลุกทุกทีเวลาคิดถึง

ตอนเรียนที่เล่าให้ฟังว่าตึกมันเป็นตึกโบไง แล้วดึกๆ ก็จะได้ยินเสียงผิดธรรมชาติ เป็นเสียงโซ่ลากพื้นดังแคร้งๆๆ ดังลั่น เราก็วิ่งไปดูด้านที่เกิดเสียง พอไปถึงมันก็ไปดังอีกด้านนึง วิ่งไปวิ่งมาจนหมดแรง เพื่อนบอกว่าไอ้บ้า ไปดูทำไม ก็คนมันอยากรู้นี่ แต่ก็ไม่เห็นอะไรสักที

เรื่องที่สอง ทำงานกันอยู่เต็มห้องช็อปเกือบสามสิบคนได้ มีตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่ เราเป็นดีเจเปิดเพลงให้ทุกคนฟังระหว่างทำงาน เทปมันดันดังเป็นดนตรีไทย ก็ใจหาญเปิดวิทยุฟังแทน สักพักมันดังเป็นเพลงเดิมอีก ก็เลยดึงปลั๊กออกมันเลย และแล้วมันก็ดังอีกอ่ะ คราวนี้รุ่นพี่รุ่นน้องสามัคคีกันวิ่งหน้าตั้ง ไม่มีใครยอมเข้ามาช็อปถึงเช้า นั่งกองกันอยู่ตรงยาม มีน้องคนนึงโทรไปเล่าให้เดอะช็อกฟังด้วย

เรื่องสุดท้ายเป็นตอนที่เราอยู่ปีหนึ่ง นั่งเขียนแบบอยู่ในห้องเกือบเที่ยงคืนแล้ว เพื่อนลงไปกินมาม่า แล้วเก้าอี้กลมมันหมุนเอง เราก็พยายามจับให้มันนิ่ง พอปล่อยมือมันก็หมุนอีก เป็นอยู่สองสามรอบ พัดลมก็ปิด หน้าต่างประตูก็ปิด เลยช่างมันแล้ะ รีบปิดปากกาเก็บของแล้วก็เดินลงมาในอัตราเร่งสปีดไปกินมาม่ากับเพื่อน เพื่อนเห็นสีหน้าผิดปกติก็ถามว่า โดนผีหลอกอ่ะเด่ะ เราก็บอกอือ...เจือก เรื่องของตรู แล้วก็กินต่อแต่ใจเต้นตึ๊กๆ

คือน้องไม่ค่อยปอดแหกอ่ะ อยู่ค้างคืนที่มหาลัยคนเดียวก็บ่อย หรือไม่ก็อยู่กันสองสามคนกับเพื่อน ชินแล้ว