ในขณะที่เครื่องบินกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า  ใจฉันเริ่มเข้าสู่สมาธิ  มีสติ...นิ่ง....และนิ่ง...สมองเริ่มสั่งการคิดถึงสิ่งที่คงค้างอยู่ในใจ ลำดับเรื่อง หนึ่ง สอง สาม สี่......  ในสิ่งที่ต้องทำ  สิ่งที่แว๊บเข้ามาในใจเป็นลำดับแรกและเป็นสิ่งที่คิดถึงตลอดเวลาหลังจากลงจากรถของแม่ผู้ซึ่งมีน้ำใจมาส่งฉันถึงเมืองขอนแก่น  เพื่อเดินทางต่อไปยังอุดรธานี :  สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่าง 160 นาทีของการเดินทางจากบุรีรัมย์จนถึงขอนแก่น  ทำให้ใจคิดอยู่ตลอดเวลาว่า “ผู้หญิงคนนี้ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ “  

  • เธอผู้เป็นเสาหลักเคียงคู่ข้างบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ผู้มีแต่ความรัก ความเอื้ออาทรแห่งมหาชีวาลัยอีสาน
  • เธอผู้เป็นบุคคลที่คอยดูแล ห่วงใหญ่ อยู่เบื้องหลัง(การถ่ายทำ) ของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ผู้มีแต่ความรัก ความเอื้ออาทรแห่งมหาชีวาลัยอีสาน

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การสนทนาตลอดเส้นทางแห่งมิตรภาพ ทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าอัศจรรย์อะไรเช่นนี้   ความรู้สึก การสื่อภาษาในการเล่าเรื่องอย่างธรรมชาติระหว่างการสนทนาบอกให้รู้ว่า ความรู้ที่มีอยู่ในตัวเธอนั้นมาจากการที่เธอได้ปฏิบัติ ได้เรียนรู้  ได้คลุกคลีอยู่กับการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน  ฉันบอกเธอว่า“แม่ต้องเขียน Blog” เหมือนพ่อซะแล้ว  สิ่งที่แม่เล่ามานั้นเป็นสิ่งที่มีประโยชน์แก่พวกลูก ๆ และคนรุ่นหลัง ๆ ทั้งสิ้น  แม่เล่าให้น้องออยแล้วให้น้องเขียนก็ได้ “นะแม่นะ”  แม่บอกว่าก็อยากเขียนอยู่ 5555 (ฉันคิดและแอบหัวเราะในใจว่า….พ่อจะมีคู่แข่งซะแล้ว)  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตัวอย่างที่แม่เล่าให้ฟังอย่างสนุกสนาน เช่น  ใครจะรู้ว่า “ไก่ต๊อก” มันรักพวกพ้องมาก และอยู่เป็นฝูงจะไม่แยกจากกัน ไปไหนไปด้วยกันเป็นฝูง  น้องออยบอกให้แม่เสริมอีกว่าตอนที่มันถูกระราน  มันจะช่วยกันปกป้องกันและจะช่วยกันทำร้ายศัตรูที่เข้ามาก่อเรื่อง  และเวลากินอาหารก็จะร้องเรียกกันและมากินร่วมกัน  เวลาออกไข่ช่วงนี้จะออกตลอด (พ่อเคยบอกว่ามันออกตั้งแต่เดือนเมษาฯ ที่พวกเราไป จนบัดนี้มันยังไม่หยุดออกไข่เลย) จากนั้นมันจะช่วยกันฟัก  แม่บอกถ้าปล่อยให้มันฟักเองบางครั้งก็เน่า  แม่ต้องเอาไปเข้าเครื่องอบเพื่อช่วยในการฟัก เคยแอบถามพ่อว่าไข่ต๊อกนี่ใช้เวลาฟักกี่วัน แล้วในตู้อบนี้เป็นอย่างไร  พ่อแอบหัวเราะแล้วบอกว่า “ต้องไปถามแม่หวี”  ฮา.....นี่แหละตัวจริง......  แม่หวีเล่าต่ออีกว่ายิ่งตัวเล็ก ๆ เดินตามกันเป็นทิวแถว สวยงามมาก….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันนั่งจินตนาการตามที่แม่เล่า….ตอนนี้ฉันจินตนาการไปไกลถึงตอนที่แม่เล่าต่อว่า ปีนี้แม่ทำนาเองไม่ได้ให้เข้าเช่าทำ  เราทำนาหว่าน  จ้างคนมาทำ แล้วดูแลเอง  จะลองดูว่าปีนี้จะเป็นอย่างไร…..แม่ปลูกต้นยางพาราเป็นอย่างไรบ้าง  ฉันถามต่อแม่บอกปีนี้ไม่ค่อยดี  บางปีก็ดีบางปีก็ไม่ดี  เราจ้างคนมากรีดยางแล้วแบ่งกันคนละครึ่ง  ต้นยูคาลิปตัสก็เหมือนกัน ปลูกครั้งเดียวก็ได้ผลผลิตไปเรื่อง ๆ 4 ปีตัด 3 ปีตัด หรือแล้วแต่ความจำเป็น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> เราพูดถึงเรื่องทั่ว ๆ ไปของการเรียนรู้อยู่ด้วยความพอเพียง  แม่บอกว่าถ้าชาวบ้านทำได้อย่างสวนป่าก็อยู่ได้  แต่ปัจจุบันไม่เป็นอย่างนั้น มันมีปัจจัยอย่างอื่นเข้ามาอยู่เรื่อย ๆ แม่พูดถึงเรื่องการอบรมของชาวบ้านและการนำไปใช้  แม่บอกแต่ละพื้นที่มีบริบทที่ต่างกัน การจะทำอะไรให้เหมือนกันนั้นย่อมเป็นเรื่องได้ยาก  พื้นที่ไหนอยู่ใกล้น้ำก็ควรทำโครงการที่ใช้น้ำอย่างให้เต็มศักยภาพ  พื้นที่ไหนมีอะไรก็ทำตามที่ตนเองมี  แต่ปัจจุบันไม่เป็นอย่างนั้น ชอบทำอะไรตาม ๆ กัน เพียงเพื่อบอกว่ามีตัวชี้วัดอยู่แล้ว จะได้เปรียบเทียบได้ ซึ่งจริง ๆ ตัวชี้วัดมันคืออะไร  เปรียบเทียบกับมหาชีวาลัยอีสาน  ตัวชี้วัด คือ การที่ทุกคนมาแล้วได้ความรู้ ได้ความรัก ได้ความสุขกลับไป และไปทำตามที่ตัวเองตั้งหวังไว้  แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาในใจคือ การต้องการกลับมาอีกครั้ง  “นี่แหละคือตัวชี้วัด(ใจ)” ซึ่งหาค่าประมาณไม่ได้ </p><p></p><p> แม่บอก  ล่าสุดคนจากกระทรวง ICT มาเพื่อติดตั้งคอมพิวเตอร์ แล้วบอกว่าจะอยู่วันเดียว อยู่ไปมาเกิดชอบใจสวนป่า ก็เลยอยู่ซะสามวัน  ตอนจะกลับร้องไห้  บอกว่าแล้วจะกลับมาอีก “มันคืออะไร”  แบบนี้เรียกว่า”ตัวชี้วัด(ใจ)”  ได้ไหม?????  </p><p> </p><p>ตลอดระยะเวลาของการเดินทาง สิ่งที่ห่วง กังวลอยู่ลึก ๆ อยู่ในใจตลอดเวลาจากอาการเป็นห่วงพ่อ ค่อย ๆ ทยอยหาย….ทีละนิด….ทีละนิด  เพราะฉันได้มาเรียนรู้อีกอย่างหนึ่งว่า ในความเป็นครอบครัว  มันยิ่งใหญ่  และสื่อให้เห็นในสิ่งซึ่งเป็นความรัก ความห่วงหา ความอาทร ซึ่งสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากการดูแลที่เป็นปกติของทุก ๆ วัน และยิ่งในยามเจ็บป่วย…ครอบครัวจะเพิ่มความดูแล ความห่วงใย เอาใจใส่เพิ่มอีกเป็นเท่าทวีคูณ  </p><p> </p><p>แม่หวี  น้องออย(จอมกวน)  น้องกิ่ง(จอมขยัน) จะช่วยดูแลพ่อ เรื่องอาหารการกิน เรื่องน้ำปั่น น้ำผลไม้ สมุนไพร น้ำอุ่น ยาอม ผลไม้สด ๆ ให้พ่อ เสมอ ๆ  </p><p></p><p>เช้า ๆ เจ้าออยจอมกวนจะทำขนมปังโฮหวีททาไข่ขาว หอมหัวใหญ่ เข้าอบให้พ่อ พร้อมน้ำผลไม้คั้นแยกกากผสมน้ำผึ้งจากหนูกิ่งจอมขยัน (ตามออร์เดอร์ของ อ.จุ๋ม)  ได้ข่าวต่อมาอีกว่า อ.จุ๋มสั่งการให้ต้มสมุมไพรเจียวกู้หลาน ฯลฯ ให้พ่ออีกด้วย…แล้วจะส่งตามมา  </p><p> </p><p>กลางวัน/เย็น ไม่ต้องห่วง อุดมไปด้วยข้าวกล้อง ผักจากสวนป่า ปลา ฯลฯ แต่ละอย่างประโยชน์ล้วน ๆ ตามด้วยผลไม้จากสวน เช่น มะละกอ น้อยหน่า (อร่อย  หวานมั่ก ๆ ได้กินไปตั้ง 5 ลูก…อุอุอุ) </p><p></p><p>บ่าย ๆ เบรค ๆ ก็ยังมีน้ำผลไม้คั้นแยกกากอีกต่างหาก (แอบถามน้องกิ่งว่า เอาปั่นไม่ได้เหรอ จะได้ทานทั้งกาก….หนูกิ่งบอกไว้ถาม อ.จุ๋ม…ฮา)  </p><p> </p><p>เย็น ๆ หลังจากอาหารเย็นหนูกิ่ง หนูออยก็จะมาช่วยนวด ๆ พ่อให้บรรเทาอาการจากการปวดตามข้อ ตามเนื้อ ตามตัว พูดคุยหยอกล้อให้สนุกสนานฮาเฮ ในทุกยามเวลา  </p><p> </p><p>กัลยาณมิตร ลูกหลานบุญธรรมก็เวียนวนเข้มาเยี่ยมเยือนเป็นประจำ เช่น อ.พันดา สามีและลูก ๆ  อ.สำเนียงและสามี อ.ศักดิ์พงค์ (ผอ.เม็กดำ) เป็นต้น(เป็นกอ) </p><p></p><p>กัลยาณมิตรจากบล๊อค ญาติ ๆ บุญธรรม ซึ่งเชื่อมใจผ่าน IT เข้ามาเยี่ยมให้ความสุขใจเป็นระยะ ๆ ๆ ๆๆ  </p><p></p><p>ทุกอย่างร่วมทั้งครอบครัวตัวจริง ครอบครัวบุญธรรม รวมกันสร้างสรรค์ ความดีงาม กำลังใจ และพร้อมที่จะส่งให้พ่อได้รับรู้อยู่เสมอ ๆ ๆ   </p><p> </p><p>ความกังวลใจดังกล่าว คลายได้อย่างไม่ต้องมีปมอะไรมารัดไว้ให้ต้องคิด ต้องกังวล....คนที่ช่วยคลายปมสุดท้ายในใจฉันได้ คือ “ผู้หญิงคนนี้....ผู้หญิงคนที่ชื่อแม่หวี”  ผู้เสมือนเป็นทั้ง แขน ขา หู ตา จมูก สมอง เป็นทุกส่วนในชีวิต ซึ่งเธอใช้ “ทั้งหัวใจ” ในการอยู่เคียงข้างบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งมหาชีวาลัยอีสาน   </p><ul>

  • ขอบคุณ “แม่หวี” แทนทุกดวงใจ ที่ห่วงใยดูแลพ่อครู มาตลอดทั้งชีวิต
  • ขอบคุณในความดีงามและหัวใจ ที่มีให้แก่ลูก ๆ หลาน ๆ กัลยาณมิตร ทุกคนที่ได้ไปเยือนมหาชีวาลัยอีสาน  และจากการผ่าน blog
  • ขอบคุณ “น้องออยจอมกวน”
  • ขอบคุณ “น้องกิ่งคนขยัน”
  • ขอบคุณ “อ.พันดาและครอบครัว”  พิเศษสำหรับวายร้ายตัวน้อย "น้องวิว"
  • ขอบคุณ “อ.สำเนียงและครอบครัว”
  • ขอบคุณ “ผอ.ศักดิ์พงศ์และครอบครัว”
  • ที่อยู่ดูแลพ่อ อยู่เคียงข้างพ่อตลอด

    • </ul>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอบคุณพิเศษ “แม่หวี” ผู้เป็นที่รักในใจฉัน ขอบคุณ 160 นาทีในหนึ่งวันของการเดินทางที่ทำให้ฉัน(ยิ่ง)รักผู้หญิงมหัศจรรย์คนนี้  มากขึ้น  มากขึ้น  มากขึ้น</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอบคุณจริง ๆ </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอบคุณ</p><p>   </p><h5 align="right">บนเครื่องบินนกแอร์</h5><h5 align="right">อุดร-เชียงใหม่</h5><h5 align="right">2 กันยายน 2550</h5><h5 align="right">16.30 น.</h5>