น้องหนิงคะ
งานนี้ไม่อยากบอกเลย เพราะถ้าบอกน้องหนิงไปแล้วหลาย ๆ คนคงแอบบ่นและฝากคำรัก(ด่า)ในใจแน่ ๆ
จะบอกว่างานนี้กอดพ่อครูและแม่หวี เพื่อเก็บไว้คนเดียวเต็ม ๆ ใครฝากมาก็ต้องแห้วแน่งานนี้ เพราะเราแอบเก็บสะสมไว้คนเดียว ใครอยากได้ก็มากอดเอาเอง...ก๊ากส์ ส์ ส์ ส์...
สองมือที่ดูนิ่มนวลอ่อนโยน
สองมือที่ดูช่างบอบบางอย่างนั้น
สองมือที่ดูไม่มีความสำคัญ
คือสองมือที่ทำให้โลกหมุนไป
กอดสุดท้ายของวันนี้คือที่ท่ารถเมืองขอนแก่น เป็นกอดแรกที่อิ่มล้นหัวใจที่ไม่อยากปล่อย (แถมหอมอีกด้วย)....โชคดีที่รถรีบออก ไม่อย่างนั้น...คงได้เห็นน้ำตาแห่งความตื้นตันของพี่อึ่งอ๊อบเป็นแน่แท้
อิ่มใจจริง ๆ ค่ะ