นี่เป็นสิ่งที่วิเศษสุด ที่เราหาไม่ได้หากเราตัดสินใจพักโรงแรมหรู ..คงไม่พบบรรยากาศแบบนี้ เป็นกำไรที่ผมได้รับเกินคุ้มแม้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ

คิดไปไกลสารพัดเหมือนกัน เมื่อล้อเครื่องแตะสนามบินดอนเมือง ในช่วงกลางคืน ผมต้องเดินทางไปเขตหนองจอก เพื่อไปประชุมเวทีเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชนภาคกลาง ครั้งนี้จัดที่ “ชุมชนแผ่นดินทอง คอยรุ๊ตตั๊กวา” หรือหมู่บ้านลำไทร เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร

การเดินทางไปสถานที่ที่ไม่เคยไป และเป็นการเดินทางตอนกลางคืนอีก ก็ยิ่งไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ แต่ก็เถอะครับ มีพรรคพวกรออยู่ตรงนั้นแล้ว โชคดีที่มีคนขับรถ “ลุงนวล” ลุงใจดี มารอรับที่สนามบิน

ติดต่อผ่านทางโทรศัพท์คุยกับน้องน้ำฝนที่ไปรอที่ชุมชนอยู่ก่อนแล้ว ในระหว่างที่กำลังขึ้นเครื่องที่เชียงใหม่

เธอบอกผมด้วยเสียงตื่นเต้นว่า ที่หนองจอกฝนตกหนัก น้ำเจิ่งนอง แถมยังไฟฟ้าดับอีก ชุมชนที่เราจะไปพักแบบโฮมสเตย์เป็นชุมชนอิสลามด้วย

ด้วยเหตุผลที่พรั่งพรูออกจากปากสาวฝน ทำให้ผมคิดมโนภาพที่พักต่างๆนาๆ ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ด้วยระยะทางที่ไม่ไกลมากจากกรุงเทพ เพียง 60 กิโลเมตร จะมาพบชุมชนชานเมืองที่มีวิถีชีวิตแบบเรียบง่าย ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของสังคม ที่นี่แม้จะเป็นเขตเมืองหลวงแต่ยังมีความสวยงามตามวัฒนธรรมแทรกอยู่ไว้ในคนรุ่นหลังได้เชยชม

ผมเดินทางไปถึงชุมชนเมื่อฝนหยุดตกแล้ว ไฟฟ้าก็ไม่ดับ น้ำที่บอกว่าเจิ่งนองก็ไม่มี เห็นสภาพชุมชนครั้งแรกก็ประหลาดใจมากครับ เพราะความหนาทึบของต้นไม้ บริเวณในชุมชน แม้ว่ามองในตอนกลางคืนผมก็ยังเห็นความสมบูรณ์ของพื้นที่ที่แน่นไปด้วยพรรณพืช

บ้านพักโฮมสเตย์ บังชัยณรงค์ ที่ผมไปพัก

น้องๆจัดให้ผมพักบ้าน คุณชัยณรงค์ มานซาซิ หนุ่มมุสลิม ที่มีครอบครัวเล็กๆ น่ารัก บ้านกลางสวนปาล์ม โอบล้อมด้วยคูน้ำ และความเขียวชอุ่มของต้นไม้รอบๆบ้าน แม้จะดึกแล้วพี่ชัยณรงค์ ยังไม่นอน ยังรอแขก(ชาวเหนือ) ด้วยใจจดจ่อ เกือบเที่ยงคืนที่ผมเดินขึ้นบ้านบังชัยณรงค์ (รู้สึกผิด) บังออกมาต้อนรับเหมือนคุ้นเคยมานาน บังดูฟุตบอลรออยู่ และพูดคุยซักถามเล็กน้อยพอเรียกเสียงหัวเราะทั้งสองฝ่ายก่อนนอน ผมขอตัวไปอาบน้ำและบังก็ขอตัวเข้านอน เห็นที่นอนแล้วอยากกระโจนเข้าประชิดจัง

ตี 5 เศษ ผมถูกปลุกด้วยเสียงจากพิธีละหมาด อากาศตอนเช้าที่นี่เย็นสบาย ทำให้ผมรู้สึกขี้เกียจ ไม่ค่อยอยากตื่น แสงสว่างค่อยๆส่องให้ห้องนอนของผม ตื่นขึ้นด้วยชีวิตชีวายามเช้าที่กวักมือเร่งให้ผมเดินออกไปสูดอากาศที่ชานบ้าน

ผมถ่ายรูปร่วมกับ บังชัยณรงค์ กับบังเล็ก

บังเล็ก (ลูกชายคนเล็ก) อายุไม่น่าถึง 5 ขวบกำลังซนตื่นมาพอดี เขาแอบมองผมที่มุมเสา ด้วยสายตาสงสัย คิดว่าใครกันหนอที่มานอนบ้านเขา?? แต่แววตานั้น แฝงรอยยิ้มก่อนที่จะวิ่งไปหาพ่อถามว่าผมเป็นใคร

   

 บังจูเนียร์ไกด์ตัวน้อย ที่จูงแขนผมวิ่งไปมาในสวนของเขา

 

ไม่นานเลย ผมก็ได้ไกด์ตัวเล็กที่พูดยังไม่ชัด จูงมือผมเดินไปทั่วสวน ไปดูปลาตัวใหญ่ๆ ไปดูต้นไม้ พืชผักรอบบ้าน พร้อมท้าผมวิ่งแข่งบนถนนหน้าบ้าน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยประโลมบรรยากาศยามเช้าอย่างสดชื่น

ผมกับบังเล็กสนิทกันในเวลาที่รวดเร็ว คนเดินไปมาแถบนั้นก็จะเห็นเด็กตัวน้อยซนๆตามติดคนแปลกหน้าแบบผมไม่ยอมห่าง

เวลาเช้าอากาศดีๆ ผมกับบังชัยณรงค์ นั่งพูดคุยกันหน้าบ้าน พร้อมกาแฟหอมกรุ่น คุยกันหลายเรื่อง แลกเปลี่ยนวิถีชีวิตของผมที่เมืองปายแม่ฮ่องสอน บังก็เล่าวิถีคนที่นี่ให้ฟัง แถมความรู้เรื่อง วิถีอิสลามให้อย่างน่าสนใจ

นี่เป็นสิ่งที่วิเศษสุด ที่เราหาไม่ได้หากเราตัดสินใจพักโรงแรมหรู ..คงไม่พบบรรยากาศแบบนี้ เป็นกำไรที่ผมได้รับเกินคุ้มแม้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ

ผมมีเรื่องราวเล่าสู่กันฟังมากมาย แต่ก็เหน็ดเหนื่อยพอสมควรครับ กับงานประชุม การเดินทาง พยายามจะเขียนเล่าสู่กันฟังก่อน เมื่อความทรงจำในมโนสำนึกยังแจ่มชัด

อ่านไปดูรูปไปนะครับ