ผมเกิดอาการแว๊บ!! ในหัวใจ แล้วผมจะไปหาเจ้าสาวที่ไหนเนี๊ย!!!

งาน UKM11  เมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมาได้สร้างเครือข่ายมิตรภาพอย่างน่าชื่นชม  เพราะที่นี่มีบรรยากาศแห่งการเรียนรู้แบบกัลยาณมิตร   เป็นการเรียนรู้แบบมีชีวิตชีวา มีรอยยิ้มเสียงหัวเราะและไออุ่นจากการสัมผัสอย่างมิตรภาพซึ่งกันและกัน

 

งานนี้ต้องขอชื่นชมเจ้าภาพ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม  ที่จัดงานครั้งนี้อย่างตั้งใจและสมบูรณ์  ด้วยทีมงานเสื้อส้มที่ขยันขันแข็ง 

 

การไปจังหวัดมหาสารคามครั้งนี้นอกจากที่จะร่วมเรียนรู้ในงาน UKM 11 แล้วยังได้มีโอกาสพบปะกับลูกศิษย์จากจังหวัดบุรีรัมย์ ที่มาเรียน ม.มหาสารคาม  พร้อมกันนี้ยังพบกับเพื่อน พี่ น้อง เก่า ๆ อีกหลายคน

หลังจากเสร็จภารกิจที่ จ.มหาสารคาม ยังพอมีเวลาเหลือจึงกลับบ้านที่บุรีรัมย์ แวะชมกิจกรรมกีฬาสีของโรงเรียนละหานทรายรัชดาภิเษกที่ผมเคยเป็นครูอยู่ที่นั่น  พบปะสังสรรค์กับเพื่อนครู  และได้พบกับลูกศิษย์ที่ไปเรียน ณ สถาบันต่าง ๆ และกลับมาแนะแนวการศึกษาที่โรงเรียนเดิม

 

ที่บ้าน คุณแม่รออยู่แล้วด้วยใจจดจ่อ  ผมเข้าใจความรู้สึกของท่านดี  เพราะทุกวันทุกเวลาคงจะเฝ้าห่วงใยว่าผมจะอยู่อย่างไร มีความปลอดภัยแค่ไหนในการปฏิบัติงานในพื้นที่ชายแดนภาคใต้  ดูท่านมีความยินดีและโล่งอกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อผมกลับบ้าน 

ที่สำคัญผมก็เพิ่งรู้ความรู้สึกของแม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง เพราะก่อนกลับแม่พูดว่า "นี่อายุก็มากแล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานแต่งการ ปักหลักปักฐานสักที"  ผมเกิดอาการแว๊บ!!  ในหัวใจ  แล้วผมจะไปหาเจ้าสาวที่ไหนเนี๊ย!!!