การจากลาในคืนเงียบที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยวเหงา

ภาคต้น -

 (๒๗  สิงหาคม  เวลา ๒o: ๑๕  น.)   

 

ดอกไม้ ดอกไม้จะบาน..

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
บริสุทธิ์กล้าหาญ …จะบานในใจ </p>


สีขาว หนุ่มสาวจะใฝ่


แน่วแน่แก้ไขจุดไฟศรัทธา.......

 



....



เสียงเพลงแห่งหนุ่มสาวก้องดังอย่างมีความหมาย ..ขณะที่ผมยืนอยู่กับลูกชายทั้งสองคนในมุมหนึ่งอย่างเงียบสงบ คลองริมชี หรือริมตลาดน้อยเต็มไปด้วยแสงเทียนกะพริบวาววับต้านลมอย่างไม่หวาดหวั่น

 




เสียงสวดพระพุทธมนต์สิ้นสุดลงเมื่อครู่,    นิสิตจำนวนมากทยอยเดินออกไปจากริมคลองชี   หลายกลุ่มยืนนิ่งอาวรณ์   หรือแม้แต่การแสดงความระลึกถึงและให้เกียรติ "เพื่อน" ผู้จากลาไปอย่างเงียบ ๆ

 

 



...

 


 

 

 


ย้อนกลับไปก่อนวันแม่เพียงไม่กี่วัน นิสิตชายท่านหนึ่งจากลาเพื่อน, พ่อแม่ และมิ่งมิตร หรือแม้แต่สถาบันโดยไม่เอ่ยลา

 

 



และเป็นการจากลาในคืนเงียบที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยวเหงา



....



จริงเท็จประการใด คือ คำถามที่ไม่อาจรู้คำตอบเกี่ยวกับเหตุการณ์แห่งการจากพราก ...

 


เพื่อนจากไปอย่างเงียบเหงาโดยปราศจากการพบพานของใคร ๆ หรือแม้แต่การจากลาที่อาจมีใครสักคนพานพบ (แต่นิ่งเงียบชาเฉย) ... หรือแม้แต่เพียรพยายามที่จะช่วยอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่อาจทานทัดมัจจุราชผู้ซึ่งเที่ยงธรรมต่อหน้าที่

 

หรือการจากลาครั้งนี้เป็นชะตากรรมที่พรหมลิขิตได้ขีดเส้นไว้อย่างแน่นหนาแล้ว



.....

 

ค่ำคืนของวันนี้ ผู้คนจำนวนมากพกพาหัวใจอันบริสุทธิ์มาร่วมแสดงความระลึกถึงและไว้อาลัยต่อการจากไปอันเงียบเหงาของเพื่อนคนหนึ่งที่จากลาโดยปราศจากโอกาสแห่งการ "บอกลา.."


ความดีงามแห่งนาฏกรรมทั้งปวงที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้  ยิ่งใหญ่และงดงามยิ่งกว่าการบอกกล่าวด้วยถ้อยคำใด



ยิ่งใหญ่ เพราะกำลังบอกกับ "สังคม" ว่า ที่นี่ต้องไม่เงียบ... การตายไม่ใช่ความเงียบ เพราะที่นี่คือ "สังคม" ที่ต้องอยู่ร่วมกัน !

 

....

 

ในห้วงท้ายที่ผมเดินกลับออกมา นิสิตกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ฟากฝั่งหนึ่งของตลาดน้อย ผมคะเนหมายเองว่า น่าจะเป็นกลุ่มคนแห่งความรักที่สนิทแน่นกับผู้จากไป



ไม่นานนัก, ผมแว่วยินเสียงเพลงแว่วเศร้าลอยข้ามมาอย่างแผ่วเบา ผมไม่อาจรู้เลยว่าเพลงนั้นคือเพลงอะไร สรรพเสียงและบรรยากาศแห่งเพลงนั้นเป็นเช่นใดบ้าง

 


แต่ผมก็มั่นใจว่า เพลงนั้นได้ออกจากหัวใจของคนที่มีชีวิตอยู่และส่งผ่านสายน้ำนั้นไปสู่เพื่อนผู้จากลาในคืนเงียบ



ความตายยุติธรรมเสมอ ไม่ว่าใกล้ หรือ ไกล ก็เดินทางไปเยือนทุกคนอย่าง

เสมอภาค

     

</span><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาคปลาย –</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(๒๘  สิงหาคม  เวลา  o๖ :  ๓o  น.)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมพาตัวเองออกจากห้องหับพร้อมข้าวปลาอาหาร   หรือแม้แต่ขนมนมเนยในการตักบาตร …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไปถึงที่หมายเป็นอันดับต้น ๆ  ของผู้คนทั้งหลาย ,   และจากนั้นชั่วระยะสักพักพระภิกษุสงฆ์ก็เดินทางมารับบิณฑบาตอย่างถ้วนทั่ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การตักบาตรครั้งนี้   ผมเชื่อเหลือเกินว่า  หลายคนมาด้วยจุดมุ่งหมายอันเดียวกัน  นั่นคือ  การอุทิศส่วนกุศลแก่เพื่อนิสิตที่ล่วงลับไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และผมก็เช่นเดียวกัน ,  ผมไปเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับน้องนิสิต  ผมไม่ได้อธิษฐานใดให้กับตนเอง  หรือแม้แต่คนรอบข้าง   หากแต่อธิษฐานอย่างแรงกล้าในการส่งผลบุญนี้ทั้งปวง (ถ้าพอจะมีบ้าง)  ไปถึงเขา ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  </p><p> </p><p> </p>