ก่อนหน้าที่จะมาเป็นครูเหมือนอย่างคุณพ่อคุณแม่ก็เคยคิดเหมือนกันว่า  ทำไมท่านต้องมาทนสอนหนังสืออย่างนี้อยู่ได้            

           แต่เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาต้องไปเป็นวิทยากรที่งาน km เชียงใหม่   ทั้งๆที่มีงานอยู่ล้นมือ  ทำให้ต้องตัดสินใจเลือกนักศึกษาชั้นปีที่ 4  คนหนึ่งทำหน้าที่นี้แทน   ระหว่างที่อยู่เชียงใหม่ก็ค่อนข้างกระวนกระวายเพราะเราไม่เคยทิ้งงานที่ต้องรับผิดชอบเลย...             

          ระหว่างนั้นก็ได้ติดต่อกับนักศึกษาตลอด  ในวันแรกนักศึกษาต้องติดต่อประสานงานกับทางทีมงานรณรงค์ร่างรัฐธรรมนูญของจังหวัดพิษณุโลกและทีมงานจากทางกรุงเทพฯ  

 

           โดยนักศึกษาได้นัดหมายเพื่อนนักศึกษาและออกแบบชุดให้มีโทนสีเขียวไปร่วมขบวนรณรงค์กับดาราและพริตตี้สาวสวย   ตลอดจนคณะกรรมาธิการฯต่างๆ  งานในวันแรกดำเนินไปได้ด้วยดีตลอดทั้งวัน

 

           

           ส่วนในวันที่สองต้องมีการแบ่งทีมออกจัดเวทีให้ความรู้ร่างรัฐธรรมนูญที่โรงเรียนสองแห่งในต่างอำเภอ   โดยนักศึกษาต้องทำหน้าที่แทนเราทุกอย่าง   ประสานงาน   ลงทะเบียน  การเงินกับโรงเรียนและทำงานร่วมกับวิทยากรทั้งสามท่านตลอดทั้งวัน  และถ่ายรูปเก็บเป็นหลักฐาน 

    

         

          ซึ่งทั้งสองวันนักศึกษาก็ทำงานได้เป็นอย่างดีไม่มีบกพร่อง   นักศึกษาคนนี้เป็นเด็กที่เรียนดี  แต่เราก็ได้สอนว่า การเรียนเก่งอย่างเดียวยังไม่พอ  การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยจะต้องมีการทำกิจกรรมควบคู่ไปด้วย  จึงได้พยายามดึงเขาไปทำงานออกพื้นที่ด้วยทุกครั้ง    

 ในวันนี้รู้สึกสุขใจและรับรู้แล้วว่า……ความภาคภูมิใจของคนเป็นครูก็อยู่ตรงที่เห็นความสามารถและความสำเร็จของนักศึกษาที่เราสอนนั่นเอง...