ระหว่างที่นั่งรถไฟกลับอย่างเดียวดาย    ความรู้สึกช่างแตกต่างจากเมื่อสามวันที่ผ่านมา    ที่รายล้อมไปด้วยเพื่อนที่รู้ใจแม้จะไม่เคยเจอหน้ากันมาเลย...

           ความประทับใจครั้งนี้จะอยู่ในความทรงจำของเรา    ที่ครั้งหนึ่งได้รับเกียรติจากท่านอ.พิชัย   แม้เราจะเป็นอาจารย์เล็กๆ(แต่ตัวไม่เล็ก)    ไม่ได้มีตำแหน่งอะไรแต่ท่านกลับเปิดโอกาสให้ได้ทำงานใหญ่ระดับนี้      เราเองก็รู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งในเจ้าภาพเช่นกัน    พยายามทำงานนี้อย่างเต็มที่  แม้ว่าจะค่อนข้างใหม่กับงานเหล่านี้ กลับไปก็จะพยายามเรียนรู้ให้มากขึ้น

 

          เมื่อมีโอกาสยินดีที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการสานต่อและสร้างเครือข่าย g2k ต่อไป    สิ่งหนึ่งที่ออกจะแปลกใจเหมือนกัน   เพราะโดยส่วนตัวเป็นคนเขินอายที่จะแสดงความรู้สึกออกมาให้ใครรับรู้  แต่เมื่อทุกคนอ้าแขนออกมาก    เราก็กลับสวมกอดกลับไปได้อย่างไม่เคอะเขิน     รับรู้ได้ถึงมิตรภาพอย่างแท้จริง   ความรู้สึกนี้บรรยายไม่ได้นะคะ    บอกแทนกันไม่ได้   เป็นสัมผัสจากใจจริงๆ