4 กรกฎาคม ..ผ่านไปเฉกเช่นทุก ๆ วัน
ทั้งที่มันไม่น่าจะใช่วันธรรมดาของ "เรา" สองคน
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่เคยพลิกอัลบั้มวันแห่งการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวของเราทั้งคู่มานั่งดู, นั่งยิ้ม, และกลิ้งเกลือกขบขันราวคนหนุ่มและคนสาวเมื่อแรกรัก
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่เคยเกี่ยวก้อยพาเธอออกไปทานข้าวนอกบ้าน
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่เคยบอกคำว่า "รัก" ต่อเธอ
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้ให้ของขวัญใด ๆ ต่อเธอ
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้ให้ดอกไม้ดอกงามแก่เธอ
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันต้องให้เธอนั่งเฝ้าการงานของฉัน
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันปล่อยให้เธอกลับบ้านพร้อมเจ้าตัวเล็กและซุกตัวนอนบนเตียงกว้างอย่างเคว้งคว้าง
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้พาเธอไปท่องสัญจรในที่ที่เธอปรารถนาและพึงใจจะใช้ชีวิต
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้ถามเธอว่า "กินข้าวหรือยัง"
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้ถามเธอว่า "ทานยาหรือยัง"
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้ทำหน้าที่ของ "คนรัก" ที่ดีดังที่ควรจะเป็น
....
ใช่, ...มันช่างนาน , นาน และแสนนานจนน่าตกใจ !
.....
4 กรกฎาคม ผ่านไปอีกครั้ง...
ผ่านไปราวกับเป็นวันธรรมดาสามัญของชีวิต
ผ่านไปราวกับสายลมที่ไร้ลมหายใจ
ผ่านไปราวกับวันนั้นเมื่อ 10 ปีที่แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเราทั้งสอง
....
เพื่อนชีวิตของฉัน...
ฉันเป็นเช่นนี้เสมอมาใช่หรือไม่
การงานมักมาก่อนทุกอย่างเสมอไป
แต่ฉันก็รู้ว่าเธอ "เข้าใจ" และ "รัก" ในความเป็นฉัน
เพื่อนชีวิตของฉัน
นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้พาเธอไปทานข้าวนอกบ้าน
แต่เราก็ยังทานข้าวด้วยกันทุกวัน...
นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้พาเธอไปท่องเที่ยวในดินแดนที่เธอปรารถนา
แต่อย่างน้อยเราก็ยังไม่ลืมที่จะหลบหลีกจากแวดล้อมไปดูหนังด้วยกัน (บ้าง)
และอย่างน้อย ฉันก็ไม่เคยแอบไปเที่ยวท่องสัญจรที่ใดโดยปราศจากเธอ
เพื่อนชีวิตของฉัน
นานมากแล้วที่ฉันไม่เคยบอกคำว่า "รัก" ต่อเธอ
แต่เธอก็รู้ดี ใช่หรือไม่ ...
ทุกถ้อยคำของฉัน มันคือ "ความรัก" ของฉันที่มีต่อเธออย่างไม่เปลี่ยนแปลง
ทุกถ้อยคำในทุกบันทึกของฉันบอกรักเธอและมีตัวตนของเธออยู่อย่างเต็มล้น
....
4 กรกฎาคมผ่านมาฉีกยิ้มและเอ่ยคำทักทายเราสองคนอีกครั้ง
เราต่างปล่อยวันเวลานั้นผ่านไปราวกับไม่มีอะไรพิเศษ
ไม่มีคำขอโทษจากฉัน -
แต่ฉันก็รู้ว่าเธอเข้าใจ และไม่ต้องการให้ฉันรู้สึกผิดต่อมันเลยแม้แต่น้อย
....
เพื่อนชีวิตของฉัน
4 กรกฎาคม ผ่านไปอีกครั้ง
เธอรู้ใช่ไหม, ความรักของเราเติบโตและงอกงามขึ้นอย่างเงียบ ๆ และดูเหมือนจะมากมายก่ายกองกว่าที่ผ่านมา...
.....
นี่คือ -
คำสารภาพที่อยากให้เธอได้ยิน
ท่ามกลางสักขีพยานเป็นหมื่นพัน...
ถัดจากนี้ไป
เชิญทุกท่านร่วมลงนามเป็นสักขีพยานได้อย่างเต็มที่....
เชิญครับ -
แถวๆ มมส. ยังมีหนุ่มโสดโมแลนติกอย่างอาจารย์เหลือบ้างมั้ยคะ : ) ถ้ามีฝากพาขึ้นไปเชียงใหม่ด้วยสักคนนะคะ อิ อิ
ยามราตรี เป็นยามที่ความโรแมนติกเข้ามาเยือนหรือครับนี่
หญิง.....หวานชื่นมื่น ชื่นใจ ใครจะเท่า
ชาย......พี่ขอเฝ้า ทะนุถนอม และกล่อมเกลี้ยง
ชาย.....จะขอเฝ้า ง้อพนอ คลอเคล้าเคียง
หญิง....น้องน้อมเอียง แก้มนี้ ไว้รอคอย
สวัสดีค่ะ
พรรณาได้อย่างซึ้งค่ะ
แต่จะมีคำว่า นานแค่ไหนแล้ว บ่อยจัง
ทำไมปล่อยให้นานขนาดนั้นละค่ะ
ขนาดกับลูกชายพี่เอง ยังบอกเขาบ่อยมากๆว่า แม่คิดถึงจ้ะ รักแม่แค่ไหนจ๊ะ
ลูกก็จะตอบมาตามสายว่า ลูกก็คิดถึงแม่จ้ะ รักแม่เท่าฟ้า...
แม่ลูกเขาก็จ๊ะจ๋ากันเหมือนกันนะคะ
แสดงว่า ความรักนี่ มีหลายแบบจริงๆ
และก็รักคนได้ทั้งโลกด้วยค่ะ
สวัสดีครับ
อิจฉาๆ ภรรยาอ้าย ขอหยิบเพลงพี่นางมาใช้หน่อยเหมาะสมกับอารมณ์นี้มากเลย.
แหมพี่ชายอารมณ์โรแมนติคมากเหมือนเคยนะค่ะ..ช่วงนี้เป็นไงมั่งค่ะสบายดีหรือเปล่า..แต่เอช่วงนี้ท่าทางงานจะรัดตัวจนเอวกิ่วเอวคอดหรือเปล่าค่ะ 555
…. หวานมากค่ะ คุณแผ่นดิน หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า นานแค่ไหน .... แค่ไกล แต่ใจใกล้คิดถึงเธอ ทุกลมหายใจรักที่ให้ มากเกิน พร่ำพรรณนา แต่ฉันก็รู้ว่าเธอ "เข้าใจ" และ "รัก" ในความเป็นฉัน สุดยอดหนุ่มโรแมนติกแห่งปี … สุดซื้งค่ะ ทุกถ้อยคำในทุกบันทึกของฉันบอกรักเธอและมีตัวตนของเธออยู่อย่างเต็มล้น … นึกถึงเพลง หนึ่งในร้อย มากค่ะ …. หนึ่งในร้อย คือ เธอ ที่ฉันรักหนึ่งใจนี้ ประจักษ์ รักล้นค่าหนึ่งใจเดียว มอบแต่เธอ เสมอมาทรงคุณค่า ตราบนิจ นิรันดร <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">.… ขอแสดงความยินดี และขอให้มีความสุข ไปฉลองฮันนีมูน รอบปีที่ 10 ด้วยนะคะ ….</p>
สวัสดีครับ นายบอน!-กาฬสินธุ์
ความโรแมนติคไม่เลือกเวลาและสถานที่ แต่สำหรับผมแล้วมีอยู่ทุกห้วงเวลา แต่ไม่แสดงออกครับ
ถนัดก็แต่บอกกล่าวเป็นอักษรเท่านั้นแหละ ... ให้พูดและแสดงออกอย่างอื่น , ไม่ไหว... (อาย)
สวัสดีค่ะ..คุณแผ่นดิน.
แอบดีใจแทนคนคนนั้นจังค่ะ..หนุ่มโรแมนติคอย่างนี้หายากนะคะ..(จะมีหลงเหลืออยู่บ้างมั๊ยคะเนี่ย..)
ว่าแต่ว่า..สักขีพยานน่ะมีแล้ว..แต่คนคนนั้น.เค้าจะได้มาอ่านหรือเปล่าน่ะสิคะ..555
ขอบคุณค่ะ..เขียนอีกนะคะ..หวานซึ้งดีค่ะ..โลกสีชมพูขึ้นมาเชียว..
สวัสดีครับ, คุณพิชชา
ต้องขออภัยอย่างยิ่งที่ตอบบันทึกล่าช้า, มีปัญหาเรื่องหน้าต่างที่ค่อนข้างเปิดเข้ามายาก ..
คุณพิชชาครับ , กรณีผมยังมีคนที่ผมรักนั้นไม่เท่าไหร่หรอกนะครับ แต่การที่ผมยังมีคนที่รักผมนั้นสำคัญและยิ่งใหญ่นัก
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ครูอ้อย
หน้าต่างบันทึกแสดงทัศนะสื่อสารได้ครั้งเดียวเท่านั้น เลยทำให้ผมตัดสินใจเดินจากบันทึกไปอยู่ถี่ครั้ง
....
ตอนเรียนหนังสือไม่เคยสอบข้อเขียนได้เต็ม มาเขียนบันทึกกลับโชคดีครูอ้อยตรวจการบ้านแล้วได้คะแนนเต็ม.. ดีใจสุด ๆ เลยครับ
ถึงตอนนี้ไม่รู้.. คนที่กล่าวถึงนั้นมาอ่านหรือยัง !
...
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
.
ความรักมีหลายแบบ, ออกแบบได้ด้วยเราเอง ..
ความรักของผมเป็นแบบวิถีนี้มาตั้งแต่การเป็นนิสิต ซึ่งหมายถึงการวุ่นวนอยู่กับการทำกิจกรรม บางทีก็ทำมากกว่าการเรียนเลยด้วยซ้ำไป ...
วิถีของวันนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด โชคดีที่เพื่อนชีวิตได้เห็นชีวิตของผมมาตั้งแต่เมื่อครั้งเป็นนิสิต เลยพอที่จะเข้าใจในวิถีเหล่านั้น
ผมเองเคยพูดบ่อยครั้งว่า, อาจไม่จำเป็นต้องรักผมมากนัก แต่ขอให้รักในสิ่งที่ผมทำก็พอแล้ว -
...
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีครับ พี่อัมพร
อาการป่วยดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ...พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะครับ
การบริหารเวลาให้เป็น "เวลาคุณภาพ" เป็นเรื่องยากเอาการเลยทีเดียว แต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด ครับ
สวัสดีครับ หนูนิด..น้องชาวช่างฝัน
ช่วงนี้งานรัดตัวจริง ๆ แต่ไม่รัดรอบเอว.. นับวันมีแต่จะขนาดใหญ่อย่างไม่เกรงอกเกรงใจ ...
ว่าแต่เพลงที่พูดถึงนั้น... ท่อนนี้หรือเปล่า ..
"คิดฮอดแต่กอดบ่ได้..." แมนบ่อีหล่า !
สวัสดีค่ะ คุณแผ่นดิน
แอ๊ะขอเป็นพยานให้อีกคนนะคะ อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ ชอบคำว่า "เพื่อนชีวิต" จังค่ะ คำพูดอาจดูไม่ได้สำคัญเท่ากับการกระทำ แต่ว่ามันทำให้ชุ่มชื่นดีนะคะ แต่ก็ชื่นชมคุณแผ่นดินมากๆ ค่ะ
ถ้าแอ๊ะเป็นภรรยาคุณแผ่นดิน ดีใจแย่แล้วล่ะคะ ขนาดเป็นคนอื่นอ่านแล้วยังรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่มีคุณค่าค่ะ
ให้ 15 จาก 10 ได้มั้ยคะ
สวัสดีครับ
นี่ยังไม่รู้เลยว่าเธอแอบเข้ามาอ่านหรือยัง - ... เห็นรบราอยู่กับตัวเล็กแสนซนตัวเป็นเกลียวเลยทีเดียว
15 ปีผ่านไปสำหรับการเรียนรู้กันและกัน และยังคงต้องเรียนรู้กันและกันอีกต่อไปอย่างไม่รู้จบ และหวังแต่เพียงว่าการเรียนรู้นั้นจะไม่รู้สึกเหนื่อยและน่าเบื่อ ...
บ่อยครั้งก็หวนคิดเหมือนกันว่า เขาคงเปลี่ยนวิถีชีวิตในความเป็นเขามาเป็นเรามากกว่าที่เราปรับเปลี่ยนตัวเองไปสู่ความเป็นเขา...
ชีวิตจำต้องเลือกในสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง... แต่สิ่งที่เป็นอยู่ในวันนี้อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด แต่เราก็สามารถสร้างให้ดีที่สุดได้ในอนาคต ...
หรือถ้ายังไม่ดีที่สุด แต่อย่างน้อย เรา และ เรา ก็ทำอย่างเต็มที่แล้ว...
.....
ยืนยันครับ... ทุก ๆ ตัวอักษรของผม มีความเป็นเธอและคนของความรักซุกซ่อนและฉายยิ้มอย่างมีตัวตนเสมอ ....
ลืมไปครับ คุณ poo
หนึ่งในร้อย คือ เธอ ที่ฉันรักหนึ่งใจนี้ ประจักษ์ รักล้นค่าหนึ่งใจเดียว มอบแต่เธอ เสมอมาทรงคุณค่า ตราบนิจ นิรันดร
เป็นเพลงที่ผมเคยได้ฟัง แต่ไม่ได้ฟังบ่อยนัก และจำได้ว่าเป็นชื่อนวนิยายของดอกไม้สด ที่ได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ใน 100 หนังสือดีที่คนไทยควรอ่าน .. (ใช่ไหมครับ)