ผมเป็นจอมยุทธน้อยในยุทธภพ Gotoknow ได้เรียนรู้และฝึกฝนตัวเองจากจอมยุทธ์หลายๆท่าน ด้วยศาสตร์และศิลป์อันไพศาล
ผมเริ่มจากเรียนรู้ด้วยตนเอง ฝึกปรือฝีมือเพื่อเตรียมประลองฝีดาบ การฝึกฝนคืบหน้า จากหนึ่งเริ่มเป็นสอง สะสมองค์ความรู้ กล้าแกร่งพอที่จะท่องยุทธภพนี้ได้อย่างใจคิด
ระหว่างทางผมได้พบเจอจอมยุทธ์น้อย ใหญ่ หลายท่าน มาจากที่ต่างกัน ต่างก็มีชั้นเชิงเพลงดาบที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
หลายครั้งที่ความมั่นใจในชั้นเชิงของตนเองลดลงไป เมื่อได้พบกับจอมยุทธ์ที่ฝีมือเหนือชั้น กระผมได้แต่มองและเฝ้าเรียนเพลงดาบอยู่ห่างๆ ไม่กล้าแม้กระทั่งไปนั่งจิบน้ำชาสักจอกเพื่อหาโอกาสเสวนากับท่านเหล่านั้น
ผมเดินผ่านออกไปเรื่อยๆตามระยะเวลาที่นานยิ่งขึ้นไป ประสบการณ์ที่ผมได้รับระหว่างทางเหล่านั้น ก็เพิ่มพูนความมั่นใจ -ขณะนั้นกระผมคิดว่าเพลงดาบของกระผมก็กล้าแกร่งไม่น้อยหน้าผู้ใด
แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ...กระผมก็ได้เรียนรู้อีกว่า
"แม้จะเก่งกาจในเพลงดาบเพียงไร มีความหลงอวิชชา ความผยองตน นอกจากจะเอาชนะตนเองไม่ได้แล้ว จะคิดทำการใหญ่ได้อย่างไร"
"วิถีแห่งดาบ คือ การละทิ้งดาบ"

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
เมืองปาย,แม่ฮ่องสอน
๑๕ มิย.๕๐
เข้ามาแล
จิกไปรวม
สวัสดีคะน้องเอก
การละทิ้งดาบ มิได้หมายถึง การละทิ้งวิทยายุทธ์
เมื่อไหร่ที่เจ้าละทิ้งดาบ เจ้าจะพบจอมยุทธ์มากมายที่พร้อมจะชนจอกกับเข้า
(เกี่ยวกันไหมเนี่ย ข้าน้อยชักจะมึน ๆ ค่ะ)
สวัสดีครับเอก
เข้ามาคาราวะจอมยุติดาบ จอกหนึ่ง จอกสอง จอกสาม จอกสี่ ดื่มไม่มีดีกรี กี่จอกก็ยังไหว....
การอำลาใช่คือการพรากจาก แต่เป็นการเริ่มต้นของการพบกันในครั้งใหม่......
ข้าน้อยคาราวะจอมยุทธ์ เลื่อมใส เลื่อมใส
อ่านแล้วสงสัยที่มาที่ไปจังค่ะ
พยายามจะคิดเปรียบเทียบว่า "วิถีแห่งดาบ...." ในการอ่านเขียนใน GotoKnow นั้นคืออะไร ยังนึกไม่ออกเลยค่ะ ก็เลย"ละทิ้งดาบ...." ไม่ถูก คิดไปคิดมา สงสัยพี่โอ๋ไม่เคยถือดาบแน่เลย...มาแซว แซว คุณเอก
คิดว่าความเหมือนและความแตกต่างของพวกเราใน GotoKnow โดยมีพื้นฐานอยู่บนความมีน้ำใจต่อกัน เคารพในตัวตนของกันและกัน เชื่อมั่นให้กำลังใจกันในสิ่งที่แต่ละคนมีอยู่ในตัว ทำให้พวกเราสามารถส่งเสริมให้ศักยภาพที่พวกเราแต่ละคนมี ได้ก่อเกิดประโยชน์ได้มากยิ่งๆขึ้นในวงกว้าง จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไม GotoKnow จึงเติบโตอย่างอบอุ่นมาในอัตราที่น่าอัศจรรย์ พวกเราทุกคนที่พร้อมจะ"ให้" จึง "ได้" กันถ้วนหน้า
น่ารักจังน้องเอก.....
ไม่มีดาบน่ะค่ะ มีแต่ใจที่จะให้ จะเป็นจอมยุทธหญิง...ได้ไหมนี่..อิอิ
คารวะ..หนึ่งจอกค่ะ...ท่านน้อง
มาแวะ คารวะ อาจารย์จอมยุทธ จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ด้วยค่ะ
การท่องยุทธภพภายนอกย่อมมีอันตรายมากมายที่ต้องเจอะเจอ การมีดาบไว้ย่อมอุ่นใจและช่วยเราได้ในยามคับขัน ...
แต่การท่องยุทธจักรที่ gotoknow ที่นี่ล้วนมีแต่สหายผู้นี้น้ำใจ ย่อมไม่มีอันตรายแอบแฝง จึงไม่มีความจำเป็นใดที่ต้องพกดาบไว้ข้างกาย...
การละทิ้งดาบจึงทำให้เกิดความเชื่อมั่นขึ้นทั้งกับตัวเราและผู้ร่วมยุทธจักรว่า ณ ที่นี่ หาใช่ที่ประลองวิทยายุทธใด ๆ แต่ที่นี่เป็นแหล่งรวมความรู้ที่เหล่าจอมยุทธทั้งหลายพร้อมใจที่จะร่วมแบ่งปันกัน...
มีแค่หนึ่งสมองกับสองมือพร้อมการเปิดตาเปิดใจของเรา ก็พร้อมที่จะลุยยุทธจักรนี่ได้แล้วครับ ไม่ต้องพกดาบแค่ฝึกฝนต้วเราให้เกิด "ปัญญา" จะได้ใช้ปัญญาเป็นดาบป้องกันความอวิชชาในตัวเราครับ...
ขอบคุณมากครับ...
สวัสดีครับ คุณน้องชาย นายเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
ขออภัยครับที่นานๆจะแวะมาทิ้งรองรอยสักครั้งหนึ่ง เหตุผลเดิมๆครับ
ดาบ มองได้สองมุมครับ
สวัสดีค่ะคุณเอก
ดิฉันเวียนอ่านบันทึกคุณเอก(ตามมาจากบันทึกน้องเบิร์ดและคุณคติ)อยู่เนืองๆ แต่ไม่ได้แวะมาเข้ามาทักทาย เห็นชื่อบันทึกน่ารักนี้ปุ๊บเลยแวะมาปั๊บ เพราะเห็นคำว่า จอมยุทธ์น้อย จึงเข้าใจไปเองว่าจะมีเด็กน้อยมาร่วมเขียนบันทึกใน GotoKnow อีก.....
ปรากฏว่าเป็นหนุ่มน้อยชื่อ เอก แทน : )
เลยแวะมายิ้มทักทายก่อนเป็นเบื้องต้นนะคะ จะเขียนยาวๆก็เกรงใจคุณดิเรก (แต่หนนี้คุณดิเรกก็เขียนยาว) : ) อ่านความเห็นของทุกท่านข้างต้นแล้วรู้สึกว่าการได้สนทนาแลกเปลี่ยนกันอย่าง "พี่" อย่าง "เพื่อน" อย่าง"น้อง" นี้ทำให้มีความสนุกสนานดี ...
.....เลยเผลอใจคุยไปยาวๆเกือบทุกทีอะค่ะ.... : )
หลายครั้งผู้มีพลังยุทธ์ที่สุด เป็นตำนานของยุทธจักร มักจะแอบซ้อนตัว ปกปิดตัวเอง เป็นคนธรรมดา กวาดลานวัดอยู่ได้นะท่านจอมยุทธ์เอก
ท่านผู้เฒ่าผู้นั้น ไม่ได้ใช้ดาบ แต่ใช้ไม้กวาด สอนเคล็ดวิชาให้จอมยุทธ์ผู้มีน้ำใจ ที่ต้นเรื่องไม่ได้เก่งกาจอะไร แค่เป็นคนมีน้ำใจงาม มีจิตใจบริสุทธิ์
แล้ววันนึงเคล็ดวิชาที่คนทั่วทั้งยุทธจักรตามล่า หากัน ก็ถูกถ่ายทอดให้เฉพาะผู้มีจิตใจงามเสมอ
ว่าแต่ ฝ่ายอธรรมได้อะไร ก็มักจะพลังลมปราณแตกซ่านนั่นเอง ฮ่าฮ่า
ไปล่ะท่าน
ข้าน้อยขอไปแอบดูผู้เยี่ยมยุทธ์ฝึกปรือเคล็ดวิชา และลักจำไว้เขียนตำรายุทธ์ส่งท่านเจ้าสำนักก่อนนะ
^___^
สวัสดีครับ
มาขอคารวะ 2 จอก
สวัสดีครับจอมยุทธ์เอก
นับว่าโชคดีจริงๆที่ได้เดินทางมาพบจอมยุทธ์ผู้นี้ ผู้ซึ่งให้มิตรภาพ ความเป็นกันเอง และถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ ผ่านการร้อยเรียงด้วยวาทะอันหลากรส
ขอมอบโคลงโลกนิติบทนี้ให้แก่ท่าน เพื่อเป็นการแส้ซ้องในความอ่อนน้อมถ่อมตนของท่าน
นาคีมีพิษเพี้ยง สุริโย
เลื้อยบ่ทำเดโช แช่มช้า
พิษน้อยหยิ่งโยโส แมลงป่อง
ชูแต่หางเองอ้า อวดอ้างฤทธี
มาคาระวะ….ท่านจอมยุทธ์….. กี่จอกดีท่าน…
ยินดีครับ หากบันทึกเล็กๆ ของกระผม มีคุณค่าอยู่บ้าง จะนำไปต่อยอด เชิญเลยครับผม
* * * แถมตัวกับหัวใจน้อยๆของผมด้วยครับ