ผมนอนน้อยมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ใช่ไม่ใส่ใจในเรื่องสุขภาพ แต่เห็นว่าช่วงกลางคืนในชนบทสงบดีนัก เมื่อก่อนชอบออกมาเดินท่อมๆดูโลกกลางคืน หรือนั่งฟังเสียงแมลงร้องโหมโรงดนตรีแห่งธรรมชาติ เห็นวิญญาณเสียงของโลกแมลงที่มีเสน่ห์ ที่มีการเปลี่ยนแปลงจุดสนใจ บางคืนจะมีเสียงนกขี้เหงากู่เรียกเพื่อนเสียงดังผ่าดึก คนขี้กลัวฟังอาจระทึกขวัญหาย แต่ก็นั่นแหละไม่มีพิษภัยอะไรหรอก เจ้าของเสียงก็อยู่ส่วนของเขา เว้นแต่เราเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ไปเยียบเอางูเห่าเข้า

  

ถึงผมจะเกิดมาในยุคแสงสี แต่ก็ไม่ได้ชอบงานบันเทิงกลางคืน หลังจากผ่านวัยเด็กวิ่งตะลอนตามก้นรถขายยาแล้ว หลังจากนั้นไม่เคยไปเที่ยวงานเทศกาลประจำปีมา30ปีได้ เด็กๆที่บ้านชอบไปดูหนังเที่ยวงาน ผมจะอาสาเฝ้าบ้านให้เอง  

ผมสร้างนิสัยการนอนที่ไม่ดีไปเสียแล้ว ในชั้นต่อๆมาจึงนอนไม่เป็นเวลา เอาความง่วงเป็นตัวตัดสิน แต่เดี๋ยวนี้ดีหน่อย ไม่ว่ากลางวันกลางคืนก็ง่วงได้เป็นครั้งคราว บางคืนนอนยังไงก็ไม่หลับ แต่ไม่ฝืน..ตื่นขึ้นมาเขียนBlog สมัยที่ไม่รู้จักG2Kจะอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้แย่หน่อย ถ้าอ่านหนังสือ ก็ไม่ได้เขียนบล็อก ถ้าเขียนบล็อกก็ไม่ได้ดูข่าวทีวี ถ้าดูข่าวทีวีก็ไม่ได้นอน จัดสรรตัวเองยากจริงผับเพื่อย

ผมชอบไปง่วงตอนไหนรู้ไหมครับ

ตอนที่นั่งประชุม

ไม่รู้เป็นยังไงง่วงได้ง่วงดี แต่คืนนี้แปลกน็อคตั้งแต่หัวค่ำ ..มองไปเจอตัวปรมาจารย์แห่งการนอน เจ้าทองไงละครับ ที่เสมือนองครักษ์ผม วันไหนอยู่บ้านทองจะนั่งเฝ้านอนเฝ้าไม่ยอมห่าง แต่ก็ไม่เคยรบกวนอะไร ขออย่างเดียวให้ได้หมอบ-นอนใกล้ๆทั้งวันทั้งคืน จะแว๊บหายบ้างช่วงไปทำธุระส่วนตัว แปลกใจมากว่าไปกินอาหารตอนไหน  

   

คืนนี้ทองมาแปลกมาก

คงเห็นผมพักผ่อนไม่เพียงพอ

จึงนอนสาธิตเสียเลย

..จู่ๆทองก็ลงมานอนคล่อมแป้นคอมพิวเตอร์

นึกว่าจะมาหยอกเล่น ที่ไหนได้

อ้าว! หลับสนิทจริงๆด้วย

นานๆจะยืดบิดขี้เกียจ

แล้วฝันหวานต่อหน้าตาเฉย

ผมมองไปมองมาก็แปลกแฮะ

ไม่ให้เขียนBlogใช่ไหมทอง

ก็ไม่เป็นไร

คืนนี้เราจะนอนแข่งกันนะทอง..