วันหนึ่งโจรขึ้นบ้าน...หมาไปเที่ยวคาราโอเกะดึกไปหน่อยเลยนอนไม่ตื่น...ลาเลยเห่าเพื่อให้เจ้านายตื่นจะได้ความดีความชอบ...พอขโมยได้ยินเสียงลาก็หัวเราะและเก็บสิ่งของไป...

ความหนาวทำให้เย็นกายในยามตีสี่เศษเมื่อตื่นขึ้นมาต้อนรับวันใหม่  มีเสียงหมาเห่าหอนชวนฟัง...ทำให้นึกถึงคำกล่าวที่ว่า...หมาเห่าเครื่องบิน...หมาเห่าใบตองแห้ง...

เมื่อวานคุยกับคนที่ไปชมหนังฉายเรื่องหมา ๆ ลูก ๆ เขาชอบมาก ๆ เลยนึกถึงนิทานได้เรื่องหนึ่งคือลาอยากเห่าฟังมาจากท่านเจ้าคุณอาจารย์  คือท่านอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยท่านปัจจุบันนี้นามเดิมคือพระมหาประยูร  ธมฺมจิตฺโต  มีใจความเล่าไว้ว่า...

เจ้าลาทำงานหนักลากเกวียนแบกสิ่งของแล้วนอนในคอกมียุงกัดกินเยอะ...แต่เห็นหมาเดินมากับเจ้านายอยู่สุขสบายแถมมีโบนัสอีก...เลยดูว่าหมาทำงานอยู่แผนกไหนได้ความว่ามันอยู่แผนกเห่า...

วันหนึ่งโจรขึ้นบ้าน...หมาไปเที่ยวคาราโอเกะดึกไปหน่อยเลยนอนไม่ตื่น...ลาเลยเห่าเพื่อให้เจ้านายตื่นจะได้ความดีความชอบ...พอขโมยได้ยินเสียงลาก็หัวเราะและเก็บสิ่งของไป...

ฝ่ายหมาก็ลืมตาข้างหนึ่งมองแล้วหลับต่อ...ลาเลยใช้ขาหลังกระโดดถีบยันรั้วเสียงดังโครมคราม...ขโมยเลยทิ้งของแล้วหนีไป...

หมาลุกขึ้นมาดมดูของ...พอดีเจ้านายตื่นมาเห็น...ลายังไม่หยุดถีบรั้วเสียงดังหนวกหูเจ้านายเลยถือกระบองไปหาลา...

ลาก้มหัวรับนึกว่าได้ความดีความชอบ…โป๊ก ๆๆๆ  มึนเลยลา…บ่นว่า…กูทำดีแล้วไม่ได้ดี…แถมยังถูกตีกระบาลอีก…นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  ลาทำหน้าที่ไม่ใช่หน้าที่ของตน…หรือคุณคิดอย่างไรครับ…ฮา ๆ เอิก ๆ…