ทั้งสองเรื่องนี้...เตือนจิตสะกิดใจ...อะไรบางอย่างให้กับคุณครูไหมคะ

          ใน “วันเด็ก” เมื่อหลายปีที่ผ่านมา มีพ่อแม่คู่หนึ่ง พาลูกสาวสามคน (คนเล็กที่มีอายุห่างจากพี่คนโตถึง 15 ปี ห่างจากคนรอง 10 ปี) ไปทานอาหารกัน เจ้าตัวเล็กนามว่า “น้อยหน่า” บอกเสียงดัง หลังได้ยินเสียงพ่อพูดว่า

                

  “วันนี้อยากกินอะไร สั่งเลย พ่อเลี้ยงเต็มที่”

                   “อยากกินเบียร์ ... หนูอยากกินเบียร์”

          ผู้เป็นแม่ตาเหลือกเมื่อได้ยินพ่อสั่งเบียร์ให้ลูกสาววัยอนุบาลแก้วหนึ่ง แต่ก็ต้องยอมเมื่อพ่อมีเหตุผลว่า เหมือนเด็กอยากเล่นไฟไง ถ้ารู้ว่าร้อนคราวต่อไปก็จะไม่เล่นอีก แล้วให้ดื่มต่อหน้าพ่อแม่นี่แหละ ไม่ไปลักดื่มโดยเราไม่รู้ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะเมื่อเบียร์หายไปค่อนแก้ว ลูกสาวจอมแสบก็นั่งซึมเพราะมึนเมา ซึ่งคราวหลังพ่อถามว่าจะดื่มเบียร์อีกไหม ก็เป็นอันส่ายหน้า ในวันรุ่งขึ้นลูกสาวคนนี้ก็มีเรื่องจะบอกพ่อ...

                    “พ่อ ๆ หนูมีเรื่องจะสารภาพ”

                    “มีอะไรลูก”

          แล้วเรื่องที่จะสารภาพ ก็ไหลพรูออกจากปากน้อย ๆ ของเธอ

                    “พ่อจำเมื่อคราวที่ให้เงินหนูเมื่อวันพ่อได้เปล่า หนูเอาเงินยี่สิบบาทที่พ่อให้หนูไปส่งครู หนูบอกครูว่า...เก็บได้”

                    “อ้าว! ไหงเป็นงั้นล่ะ ... แล้วเรื่องเป็นไงต่อ”

                    “ครูเขาก็เอาเงินไปประกาศหน้าเสาธง ก็ไม่มีใครออกมารับ ครูก็เลยเอาเงินยี่สิบบาทนั่นให้เป็นรางวัลที่หนูทำความดีไงพ่อ”

          ฟังแล้วพ่อก็อึ้งปนขำ ที่ครูโรงเรียนนี้เขาตามพฤติกรรมของลูกตัวเองไม่ทัน แต่ก็บอกลูกว่าคราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก... ไม่ดี เพราะไม่ใช่เรื่องจริง ถ้ามีคนอื่นทำอย่างนี้กับเราบ้าง หลอกลวงเราเอาความดีเข้าตัวแบบนี้บ้าง เราก็คงไม่ชอบเหมือนกัน

          ทุกปี “น้อยหน่า” เด็กหญิงตัวน้อยของพ่อ จะมีวีรกรรมมากมายที่โรงเรียน มีอีกเรื่องที่คุณพ่อผู้นี้ (ท่านเป็นหัวหน้ากลุ่มนิเทศฯ อยู่ที่ปราจีนบุรี) เล่าให้ดิฉันฟังอีก เมื่อคราวพบกันตอนร่วมโต๊ะมื้อกลางวันในการประชุมรายการหนึ่งที่กรุงเทพฯ เมื่อปลายสัปดาห์ที่แล้ว

          ตอนนั้นเธออยู่ชั้น ป.2  “น้อยหน่า” เอาคะแนนการสอบวิชาพลศึกษามาให้พ่อดู พ่อก็สงสัยว่าทำไมคะแนนถึงได้น้อยจัง เด็กหญิงบอกพ่อว่า

                    “ก็ครูเขาทดสอบให้ยืนขาเดียว ถ้าใครยืนได้นานก็ได้คะแนนมาก หนูขี้เกียจ...ก็เลยยืนแป๊บเดียว”

          ที่คุณพ่อผู้นี้เขาสงสัย ก็เป็นเพราะว่า เจ้าน้อยหน่าเนี่ย เขาเป็นนักกีฬาของโรงเรียน แข็งแรงและมีทักษะในการเล่นกีฬาซะขนาดนั้น ไหงสอบวิชาพละได้คะแนนหน่อยเดียว...ตอนนี้น้อยหน่าเรียนอยู่ชั้นมัธยมฯ แล้วค่ะ แต่ผู้เป็นพ่อบอกว่าลูกสาวยังแสบเหมือนเดิม

          ทั้งสองเรื่องนี้...เตือนจิตสะกิดใจ...อะไรบางอย่างให้กับคุณครูไหมคะ