หลายอาทิตย์ก่อนผมกำลังอ่านหนังสือพิมพ์หลังรับประทานมื้อเช้าแล้ว  ตอนนั้นเองลูกสาวตัวเล็กวัย สามขวบ ก็เดินเข้ามาหาพร้อมในมือก็ถือกีต้าเด็กเล่นมาด้วย  ร้องโยเยว่าถ่านหมด อยากจะเล่น แล้วก็เลยงัดถ่านไฟฉายอยู่ผมสังเกตเห็นว่า ถ่านมันบวม  และอาจมีน้ำเยิ้มแล้ว จึงรีบแย่งมาแกะถ่านออกโดยเร็ว  และรู้สึกว่ามือจะโดนน้ำเยิ้มเปรอะด้วย พลันก็กลัวลูกจะเอามือเข้าปาก เพราะเด็กๆตอนปิดเทอมนี้จะอยู่บ้านกันและทั้งเล่นของกับหยิบขนมเข้าปาก เพิ่งจะมีข่าวว่าเด็กเล็กกินของเล่นชิ้นเล็กๆที่แถมมากับซองขนม ติดคอตายไปรีบเอาเจ้าตัวเล็กไปล้างมือทันที  แต่ใจก็กลัวถ่านบวมพวกนั้น รู้ว่ามันเป็นขยะพิษที่บ้านเมืองเราไม่มีใครให้ความสนใจแม้แต่ตัวผมเอง จนมากลัวเอาเมื่อกี๊นี้  เพราะด้วยความห่วงลูก พอดีในครัวมีซองซิบพลาสติกเล็กๆที่ผมซื้อมาใช้แบ่งวิตามินเม็ดให้ลูกไปกินที่โรงเรียน  จึงเอามาใส่ถ่านแล้วทิ้งไป…ดูจากรูปนะครับจะเห็นว่ามันใส่ได้พอดี  หากมีข้อความ ให้ความรู้เกี่ยวกับขยะแบตเตอรี่ วิธีแยกทิ้งก็จะดีมากๆคิดเลยเถิดว่าน่าจะมีแถมมาพร้อมกับแพ็กถ่านเลย  ก็จะสะดวกกับผู้ใช้ ซึ่งต้องเอาก้อนดิมทิ้งอยู่แล้วและยังแสดงถึงความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมของผู้ประกอบการด้วย  คงได้ใจคนรุ่นใหม่ๆที่มีกระแสแยกขยะ รีไซเคิ้ล เคยเห็นที่ทิ้งขวดแก้วที่ต่างประเทศ  ทำเป็นรูปขวดขนาดใหญ่ น่ารักดี ถ้าเมืองไทยเราจะมีถังขยะรูปถ่านไฟฉายเพื่อจะได้ทิ้งขยะพิษเหล่านี้ให้เป็นที่เป็นทางบ้างก็คงดีไม่น้อย   ขอสารภาพอีกทีว่าเพราะความห่วงลูก รักลูกเท่านั้นเอง  ไม่ได้เป็นผู้มีใจกว้างมากมาย คิดเห็นเพื่อบ้านเมืองอะไรหรอก แต่ถ้าห่วงเล็กๆนี้ มีคนช่วยต่อหรือนำไปขยายมันก็อาจจะมีประโยชน์กับสังคมได้  และหากผู้มีอำนาจ นักปกครองมีความรักประชาชนเหมือนลูกจริงๆ เราก็จะเห็นผลงานเป็นรูปธรรม  สะท้อนอยู่ในความเป็นอยู่ ลองมองรอบๆตัวแล้วก็เห็นแต่งานของในหลวงเราทั้งนั้นเลย  จริงๆ