ชีวิตของแกมีความสุขจากความมีอิสระที่จะใช้ชีวิตจนไม่อยากไปอยู่ที่อื่น

โค้งน้ำยามเช้า มองจากศาลาบนบ้านที่นั่งดื่มกาแฟ

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>

<p></p>

แนวสุมทุมพุ่มไม้ฟากตรงข้าม มีหญิงชราอยู่หนึ่งคน เป็นสาวโสดตัวผอมๆ ชอบเคี้ยวหมาก ชื่อ "ยายม่วย" ใครๆว่าแกเพี้ยน เมื่อก่อนตอนเรามาอยู่ใหม่ๆแกเลี้ยงชีพด้วยการตระเวณพายเรือรับจ้างนวด ลูกหลานไปอยู่ในเมืองกันหมด บ้านที่อยู่เป็นบ้านทรงไทยที่เก่าผุ หลังคารั่ว แกใจบุญนะ ใส่บาตรทุกวัน และเลี้ยงหมาสองตัว แกรักหมาของแกมาก เล่าว่าหมาแกพูดได้ว่า "หิวข้าวจัง"

คนแถวนี้เล่าว่าสมัยแกสาวๆ เตี่ยแกให้พายเรือไปขายเต้าหู้ทอด วันหนึ่งแกเกิดอารมณ์เสียคว่ำเรือพร้อมของทั้งหมด

ตอนที่แกยังแข็งแรง ตระเวณรับจ้างนวดยังเคยใช้บริการนวด ฝีมือชำนาญใช้ได้ เพื่อนๆมาจากกรุงเทพก็ยังเรียกแกมานวด (ใช้วิธีตะโกนถาม ว่าอยู่หรือเปล่า)

ที่จริงตอนได้คุยกันแกก็พูดรู้เรื่องดีกว่าคนทั่วไปบางคนที่เราเคยพูดด้วยเสียอีก พูดเพราะด้วย หน้าตายิ้มแย้ม เมื่อก่อนตอนเย็นๆแกจะไต่ตลิ่งลงมาอาบน้ำในแม่น้ำ หมาของแกก็จะลงมาด้วย ทุกครั้งที่เห็นเราก็จะตะโกนคุยทักทายกัน เคยห่วงว่าแกจะอยู่อย่างไร ปรากฏว่าลูกหลานแกมาดูแลส่งข้าวสารอาหารแห้ง นานๆทีเราก็จะให้คนพายข้ามเอาขนมสำหรับคนแก่บ้าง เสื้อผ้าบ้างไปให้

ปีที่แล้วลูกหลานเป็นห่วง ไม่อยากให้อยู่คนเดียว มารับไปอยู่ในเมืองแล้วขายที่ให้เรา แกไปอยู่ได้วันเดียวร้องไห้จะกลับมาอยู่ที่เดิม เราก็ให้แกอยู่ ไปซ่อมหลังคาให้ ลูกหลานแกก็มาดูแลให้มีกินมีใช้ตามประสา เพราะเดี๋ยวนี้แกแก่มากแล้ว พายเรือไม่ไหวและเพี้ยนมากขึ้น แต่ท่าจะยังมีแรงอยู่เยอะ ได้ยินเสียงแกลั่น ด่าหมาทุกวัน ลูกหลานคงทำที่อาบน้ำน้ำประปาให้ ไม่เคยเห็นแกลงมาที่แม่น้ำอีกเลย

ไม่มีภาพยายม่วยให้ดู แกผอมๆ มุ่นผมไว้เรียบร้อย หลังโกงเล็กน้อย เคี้ยวหมากปากแดง เจอกลางคืนรับรองวิ่ง คนข้างกายเคยแหย่เราว่าพอยายม่วยตายแกจะไม่ไปไหนเฝ้าที่ให้เรา และมาหาเป็นเพื่อนชวนคุยแก้เหงายามเราอยู่คนเดียว

เพราะฉนั้นแนวไม้ที่ดูสงบซ่อนอะไรไว้เยอะ เป็นที่อาศัยทั้งของคนที่ชุมชนอาจลืมเลือน และของสรรพสัตว์ หมู่ไม้ ที่อยู่แวดล้อม"ยายม่วย"เป็นความคุ้นเคยที่ทำให้ชีวิตของแกมีความสุขจากความมีอิสระที่จะใช้ชีวิตจนไม่อยากไปอยู่ที่อื่น เราจึงควรยินดีมากกว่าไปคิดกลัว

</span></span>