(กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...)
ดูเถิดเพื่อนรัก
ดูเพื่อนของเราคนนั้นสิ !
แม้วันเวลาล่วงผ่านมายาวนานสักแค่ไหน
ในวิถีแห่งรักเขาก็ยังมั่นคงอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
ทั้ง ๆ ที่เขาก็เรียนรู้และสัมผัสอย่างแจ่มชัดแล้วว่า ...
การหลงรักใครสักคนหนึ่งแต่เพียงฝ่ายเดียว
ล้วนเป็นความปวดร้าวอันแสนสาหัส
ขณะที่ใครคนที่เขากำลังหลงรัก
กลับมีความสุขกับกับภาวะของการ “ถูกรัก” เป็นไหน ๆ
(กาลครั้งนี้...)
ดูเถิดเพื่อนรัก
ดูใครคนนั้นสิ !
ใครผู้ซึ่งเรายังคงรักและนับถือเขาเป็นส่วนหนึ่งในคำว่า “เพื่อน” เสมอ
ยังคงมีความสุขกับการหลงรักฝ่ายเดียวอยู่อย่างเปลี่ยวเศร้า
โดยไม่พึงปรารถนาจะเป็นผู้ “ถูกรัก” อยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
หรือนี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า ...
ยินดีที่จะ "รัก"
โดยไม่จำเป็นต้อง “ถูกรัก”
หมายเหตุแห่งอารมณ์....
คำสนทนาระหว่างข้าพเจ้ากับนิสิตท่านหนึ่งที่ยังมีความสุขบนห้วงทุกข์ของการรัก
แต่ไม่ปรารถนาเป็นผู้ถูกรัก...
ดีใจกับเพื่อนของคุณจังเลยค่ะ ที่เค้ายินดีที่จะรักข้างเดียวอยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่ไขว่คว้าเพื่อที่จะให้ได้มาครอบครอง อยากเป็นให้ได้อย่างเพื่อนของคุณบ้างจัง..
สวัสดีค่ะ
รำพึงรำพัน ตามประสานักเขียนมือทองหรือคะ
พี่ไม่มีหัวเรื่องซึ้งๆแบบนี้เล๊ย....
ความสุขของเขา คือการได้รักมังค่ะ คงไม่เป็นทุกข์ เพราะถ้าทุกข์คงไม่รัก.....
ไม่ชมนะค่ะว่า ไพเพราะ ภาษาสวย เพราะมีหลายท่านชมแล้ว.....
แต่บางคนบอกว่า...รักเขาข้างเดียวเหมือนเกลียวเชือก นอนกลิ้งนอนเกลือกจนเหงื่อแห้ง.....ยิ้ม ยิ้ม
ความรักเปรียบเหมือนสิ่งสวยงาม แต่ไม่จำเป็นที่ทุกคนจะได้เข้าไปสู่ดินแดนแห่งความสวยงามเสมอค่ะ บางคนก็มีแค่จินตนาการเท่านั้น แค่นั้นก็สามารถเป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้ตนเองมีความสุขได้
ความรักไม่จำเป็นต้องได้อยู่ด้วยกันเสมอไป ขอแค่ได้รัก รักที่จะให้และเห็นคนที่เรารักมีความสุข นั่นคือรักแท้
วันนี้คุณแผ่นดินอารมณ์ศิลปินจริง ๆค่ะ
ความรัก..บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องได้ครอบครอง..
ไม่ทราบว่ายังจำเรื่องข้างหลังภาพได้มั๊ยคะ..คุณหญิงกีรติพูดกับนพพรว่า.."ถึงฉันจะตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน..แต่ฉันก็อิ่มใจที่ฉันมีคนที่ฉันรัก..
เป็นความรู้สึกที่งดงามมาก...แม้น่าเศร้าก็ตาม
สวัสดีครับคุณแผ่นดิน
รัก "เสมือนน้ำผึ้ง" ทุกคนมองดูผิวเผินน่าอร่อย น่ารับประทาน หรืออยากลิ้มลอง
รัก "เสมือนยาพิษ" เมื่อคนที่ได้สัมผัสแล้วผิดหวัง หรือถูกทอดทิ้ง ถูกสลัดรัก บางคนถึงกับแทบตายทั้งเป็น
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
อ่านแล้วซึ้งเลยนะคะ ถ้าคนนั้นเค้าพอใจเช่นนั้น ก้อน่าชื่นชมค่ะ ที่เค้ารักใครคนนึงโดยไม่หวังครอบครอง เพราะถ้าเค้าหวังครอบครองขึ้นมาอาจจะนำมาซึ่งปัญหาอื่นๆ ตามมาก็ได้ แต่ถ้าเค้าเป็นทุกข์อยู่เค้าก็น่าจะพิจารณาทางที่ควรกระทำที่เหมาะสมและดีที่สุดสำหรับชีวิตเค้าเองโดยไม่น่าจะยึดติดกับอดีตมากนัก มองไปข้างหน้าเพื่อจะได้เจอสิ่งดีๆ อีกมากมาย ใช่มั๊ยล่ะค่ะ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><ul>
</ul><p> </p><p> </p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ผมสัมผัสได้ว่า - ถึงแม้เขาจะรู้สึกปวดร้าวบ้าง แต่ก็มีความสุขที่ได้รักมากกว่าเป็นเท่าตัว…จึงยังคงดำเนินไปในวิถีนี้อย่างไม่รู้สึกเป็นทุกข์นัก…</p><p>ผมให้กำลังใจ…แต่ก็บอกว่า ดูแลวันนี้เผื่อวันข้างหน้าบ้าง…เพราะว่าไม่แน่วันข้างหน้าอาจมีใครกำลังเดินทางมาเยือนหัวใจของเขา..</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>มีความฝันมากมายที่ผมยังไม่ได้ทำ…ล่าสุดมีอาจารย์แนะนำให้ลาออกไปเขียนหนังสือ ผมก็ตอบว่าจะให้ทิ้งคนที่บ้านไปได้ยังไง…ผมยังเป็นหนี้ชีวิตอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย…</p><p>ผมยังไม่ถึงขั้นมือทองหรอกนะครับ…แค่หัด ๆ เขียน ๆ เท่านั้นเอง</p><p>ขอบคุณครับ</p>
ขอบพระคุณ อ.แป๋ว มากครับที่แวะมาทักทายและเป็นกำลังใจเหมือนเคยอย่างไม่เปลี่ยนแปลง <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>การรักข้างเดียวก็เป็นความสุขได้เหมือนกัน แต่ต้องอยู่บนแนวคิดของการได้รักโดยไม่ครอบครอง..</p><p>ผมเข้าใจทำนองนั้นนะครับอาจารย์</p>
แม๋อ้าย !!! จะยังไงผมก็ไม่ยอมรักใครฝ่ายเดียวหรอก...
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ขอบคุณอาจารย์ ราณีที่กรุณาแวะเวียนมาเติมเต็มกำลังใจอย่างสม่ำเสมอและขอบคุณในทัศนะแนวคิดที่ฝากไว้ประดับบันทึกนี้ให้ดูงดงามและสมบูรณ์ขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ </p><p>ความรักไม่จำเป็นต้องได้อยู่ด้วยกันเสมอไป ขอแค่ได้รัก รักที่จะให้และเห็นคนที่เรารักมีความสุข นั่นคือรักแท้ </p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ข้างหลังภาพ…งานเขียนของศรีบูรพาเป็นนวนิยายที่ผมชื่นชอบเป็นอย่างมาก เสียดายนำมาสร้างภาพยนตร์ก็ไม่ถึงเปรี้ยงปร้างเหมือนหนังสือ..แต่ยังไงหนังสือนี้ก็เป็นหนังสือในดวงใจของผมโดยแท้…</p><p>คุณหญิงกีรติ ตายไปกับสังคมเก่า ขณะที่นพพรก็เติบโตขึ้นมากับสังคมใหม่</p><p>ขอบพระคุณครับ</p>
ผมไม่รู้ว่าจะทำตัวลำบากหรือเปล่านะครับ สำหรับคนที่ถูกรักแต่ไม่อยากรับไว้
แต่ผมเชื่อว่าอย่างน้อยก็เป็นเรื่องที่ดีที่มีคนให้ความรู้สึกดีๆ กับเรา แล้วเรารู้ค่า คือรู้ว่าเขามารัก
จะรับหรือไม่รับ ก็ตอบกลับอย่างรักษาน้ำใจ ก็น่าจะพอ
สวัสดีครับ พี่สมนึก <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ความรักมีอานุภาพเสมอใช่ไหมครับ..ความรักก็คงเป็นเหมือนเหรียญที่มีสองด้านเสมอ ซึ่งเราต้องเรียนรู้ที่จะเลือกหรืออยู่กับด้านนั้น ๆ แต่ก็ไม่จำเป็นว่าเราต้องเลือกสัมผัสแต่เพียงด้านเดียว…จะหวาน หรือข่มขื่นก็ล้วนเป็นรสชาติแห่งรักที่เราต้องสัมผัสในสักวัน</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ผมเห็นด้วยกับมุมมองของท่านทุกประการเลยนะครับ แต่บางทีก็อดคิดแบบขำ ๆ กับชีวิตเสมอว่า…มันก็ช่างประหลาดเหลือเกินจริงนะมนุษย์ รักทั้งที่รู้ว่าเขาไม่รักและรื่นรมย์กับภาวะเช่นนั้นอย่างไม่รู้สึกหม่นเศร้าและล้มเหลว…</p><p> </p>
หวานมากๆ…ระวังมดกัดนะคะ…อ่านแล้วจั๊กจี๊ หัวใจ..พาลให้แอบคิดว่า 39 ปีที่ผ่านมามีใครมาเคยหลงรักเราหรือเปล่าหน้อ!……อิ..อิ..
อ.ย่ามแดง ครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>เป็นกำลังใจให้พบรัก และถูกรักเช่นกันนะครับ…และขอให้เกิดขึ้นในเร็ววันนี้ด้วยเทอญ…