..ขอให้ความรักของฉันที่มีต่อเธอนั้น...ไม่แปรเปลี่ยนไปเป็นภาระของเธอ เพราะแท้ที่จริงแล้ว..ฉันเป็นฝ่ายเลือกที่จะรักเธอเอง

ห่างหายไปนานเหมือนกันค่ะ..สำหรับการเขียนบันทึกของตัวเอง.เนื่องจากยังไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี...และมัวแต่ติดพันการอ่านหนังสือซึ่งให้ความรู้สึกดีดี.และให้แง่คิดที่สวยงาม..อ่านจบแล้วก็รู้สึกอยากให้คนที่ชอบหนังสือและแนวคิดแบบนี้ได้ลองอ่านบ้าง...(บางทีหลายๆคนอาจจะอ่านมาแล้วก็ได้..นะคะ)..

งามอย่างเซน...คือชื่อหนังสือที่ดิฉันกำลังพูดถึงอยู่ซึ่งเขียนโดยภิกษุณีชุนโด อาโอยาม่า  แปลโดยช่อฟ้า  เจตนาวีระบุตร

ใครที่สนใจแนวคิดแบบเซน...และวิธีการมองโลกที่สวยงาม...น่าจะต้องลองหยิบมาอ่านดูนะคะ..มีหลายๆเรื่องที่ดิฉันชอบมาก เนื่องจากวิธีการนำเสนอแง่คิดของเซนเค้าจะใช้การพูดสั้นๆแต่ให้คิดกว้างและลึกซึ้ง...และมักเขียนเป็นบทกลอน..ที่อ่านแล้วตรึงใจ..อย่างเช่น เรื่อง

ฉันอยากเป็นบุคคลที่งดงาม

ผู้เขียนอ้างถึงคุณยาอิจิ อะอิสุ กวีญี่ปุ่นรุ่นใหม่ที่เขียนถึงเพื่อนคนสนิทของเธอว่า

" เพื่อนของฉัน  การที่เราดำรงสติในทุกๆสิ่งที่คิดและทำ..และมีหัวใจที่สงบและสันตินั้น  ฉันหวังว่า..ฉันจะกลายเป็นบุคคลที่งดงาม"

การรัก

ท่านผู้แต่งอ้างถึงท่านรพินทรนาถ ฐากูรที่มีแนวคิดเกี่ยวกับความรักของท่านว่า

"ขอให้ความรักของฉันที่มีต่อเธอนั้น...ไม่แปรเปลี่ยนไปเป็นภาระของเธอ เพราะแท้ที่จริงแล้ว..ฉันเป็นฝ่ายเลือกที่จะรักเธอเอง"

หรืออีกเรื่องนึง  นกสีฟ้า

ฉันแบกสัมภาระ   ข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่า

มองหาฤดูใบไม้ผลิอยู่ทั้งวัน

หาไม่พบ..

กลับมาถึงบ้าน

ฉันเหลือบเห็นดอกเหมยบาน

นั่นไง..ฉันเห็นฤดูใบไม้ผลิเบ่งบานอยู่ที่ปลายช่อของมัน...

...คิดถึงตัวเองแล้วก็จริงนะคะ..มัวแต่งกๆๆอยู่กับงานจนลืมที่จะเห็นความสวยงามที่อยู่รอบๆตัว...ทั้งๆที่จริงๆแล้วเมื่อวาระสุดท้ายมาถึง..ก็ไม่เห็นว่าเราจะห่วงอะไรอีกนอกจากตัวเราเอง..งานก็คงเป็นสิ่งสำคัญอันดับสุดท้ายที่เราจะนึกถึงก่อนตายกระมัง..

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว...ก็เลยคิดได้ว่าเราควรจะแบ่งเวลาให้กับจิตวิญญาณของเราบ้าง..ให้เราได้รับรู้ถึงความว่างบ้าง เพราะความว่างทำให้เราได้มองทุกสิ่งอย่างลึกซึ้ง และอ่อนโยน..และเมื่อนั้นฉันก็ได้คิดแต่งบทกลอนที่ออกมาจากใจขณะขับรถไปโรงเรียนได้ว่า..

เพียงมองออกไปนอกหน้าต่าง...

ฉันเห็นดอกไม้บาน..