พรสวรรค์นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนปรารถนานะ เช่น ร้องเพลง คุยเก่ง หรือ ทำกับข้าวเก่ง
พรสวรรค์ของแต่ละท่านจะมีแตกต่างกันไป    หากท่านโชคดีท่านก็มีพรสวรรค์หลายอย่าง  เช่น ร้องเพลงเก่ง   เต้นรำเก่ง   เล่นดนตรีได้   อย่างนี้เป็นต้น   
แต่เมื่อคราวที่ไปพบปะ blogger ที่มหาชีวาลัยอีสาน   ขบวนการเฮฮาศาสตร์  สวนป่าครูบาสุทธินันท์  เมื่อ สองสามวันที่ผ่านมานั้น    พบว่า.....พรสวรรค์ที่ชัดเจนมากๆ  คือ  ทำกับข้าวเก่ง  
มี blogger  ที่ทำกับข้าวเก่ง   ทั้งหญิงและชาย  
หญิง  ก็คือ  คุณองุ่น   แม่บ้านของครูเสือ 
ส่วนชาย   อิอิ...พ่อบ้านของครูอ้อย..เองค่ะ
 
 
 
 
และยังมีท่านอื่นๆอีกที่เป็น blogger มาจากทางใต้  คือ  คุณเมตตา  และคุณรัตติยา   เธอทำข้าวยำปักษ์ใต้ได้อร่อยมากทีเดียว   ครูอ้อยยังกินตั้ง 2 จาน   ตลอดจนน้องอึ่งอ๊อบด้วย ..
และพอกลับมาถึงบ้านได้อ่านบันทึกของหลายๆท่านจะกล่าวถึงอาหารกันทั้งนั้นเชียว   จนพ่อบ้านของครูอ้อย  อ่านบันทึกไป  ก็ยิ้มไป  มีความสุขจังเลยค่ะ  เมื่อคืนนี้นอนดึกทีเดียวได้อ่านบันทึกของ blogger ที่ชมเชยเธอว่า..ทำผัดหมี่โคราชอร่อย..
ดังนั้น  เบื้องต้นของความน่ารัก  ก็คือ  ทำกับข้าวอร่อยนั่นเอง   ยิ่งมีฝีมือทำอาหาร  แบบคุณองุ่น  
ยิ่งมีมิตรรักมากจริง  ประเภทเพื่อนกิน...เอ๊ย !  ไม่ใช่   ...แขกผู้รับเชิญมาชิมก็ติดอกติดใจเป็นการใหญ่  
พรสวรรค์แบบนี้  ฝึกกันได้   ยิ่งทำบ่อยๆยิ่งอร่อย    มีการพัฒนาไปเรื่อยๆ   อาหารอร่อย  อยู่ที่ผู้กิน  ชมว่าอร่อย 
ขอบคุณคุณองุ่น   แม่บ้านของครูเสือ  
ขอบคุณคุณเมตตา  ขอบคุณคุณรัตติยา 
และขอบคุณท่านอื่นๆที่ไม่เอ่ยนามด้วยค่ะ   
ดังนั้นปิดประเด็นได้เลยว่า...เปิดประตูความเป็นมิตรได้ที่นี่