การจะทำอะไรให้ได้ดีนั้นต้องเริ่มมาจากความสนใจ ความถนัด และพัฒนามาเป็นความมีฝีมือ น้องขวัญ..ลูกคนเล็กของครูอ้อย ก็เป็นอย่างนั้น
หลังจากที่กลับมาจากการพบปะกันของ blogger ที่มหาชีวาลัยอีสาน  สวนป่าครูบาสุทธินันท์  อำเภอสตึก  จังหวัดบุรีรัมย์   เมื่อ 6- 8 เมษายน  นั้น  
ทำให้หัวใจหลายดวงของ blogger  ห่วงหาอาทรกัน  หลายวันติดๆกัน   รวมทั้งที่ครอบครัวของครูอ้อยนั้น  ยังมีกลิ่นอายของความสุข...อบอวลอยู่ตลอดวัน  ตลอดคืน  เพราะครูอ้อยกับพ่อบ้าน  ผลัดกันออนไลน์ 
ทั้งทำรายงานการบ้านส่งอาจารย์ของครูอ้อย   และงานของพ่อบ้านด้วย   การนั่งที่จอมอนิเตอร์  จึงสลับกันแบบเก้าอี้ดนตรี  
ดังนั้นฝ่ายพลาธิการ  ก็หนีไม่พ้น  เจ้ากรม  ที่ชื่อ..น้องขวัญ   เธอเต็มใจ  ยินดีเป็นฝ่ายพลาธิการ  ส่งกำลังสนับสนุนมิได้ขาด  
สำรับกับข้าวหลายเมนูแล้วที่ใช้  วัตถุดิบจากสวนป่าครูบาสุทธินันท์  สถานที่ที่น้องขวัญชื่นชอบ  ตามประสาเด็กในกรุงเทพฯ  ที่เห็นแต่รถราและตึกราม 
น้องขวัญตื่นแต่เช้า   ทำกับข้าว  เก่ง  แบบเชื้อไม่ทิ้งแถว  แถวนั้นเป็นแถวของพ่อของเธอนะคะ  ไม่ใช่แถวของครูอ้อย  เพราะครูอ้อยไม่ชอบเป็นเจ้ากรมพลาธิการเลย
   
เธอเตรียมเครื่องปรุงเอง   สักครู่ก็มีกลิ่นหอมโชยมา   เมื่อเสร็จแล้ว  ครูอ้อยก็ขอถ่ายรูปไว้  และบอกว่าจะลงบันทึกให้  เธอยิ้มร่า  
ตอนนี้เธอแต่งตัวและออกจากบ้านไปแล้ว  ไปแข๋งบาสเกตบอล  กีฬาที่เธอชอบ   ที่สนามดินแดง 
ส่วนพ่อบ้าน  เกรงว่าจะเสียกำลังใจ  จึงชิมดู  แล้วก็หันมาบอกว่า...."อืมม..อร่อยรสชาดดี   เพราะเห็ดใหม่"  
ครูอ้อยจึงนั่งลงตักข้าวร้อนๆใส่จาน  และลงมือกิน  อืมมม...อร่อยจริงๆค่ะ 
พลังจากมหาชีวาลัยอีสานนี้แรงจริงๆค่ะ   ที่ทำให้น้องขวัญ   ทำกับข้าวได้อร่อยถูกปากคนทั้งบ้าน